Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 2/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal on labor law damages for invalid termination of employment contract.

Numero d'incarto II PK 2/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a lower court's judgment. The employee claimed damages for unemployment following an invalid termination of his employment contract, arguing the lower court incorrectly applied labor code provisions. The court determined that the lower court properly applied established case law regarding the application of these provisions to the undisputed facts, finding no need for a new legal interpretation. Consequently, the appeal was rejected, and the plaintiff was not charged with the costs of the cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the lower court correctly applied established case law to undisputed facts, as no new legal issue requiring interpretation exists.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal rejection labor code application invalid termination contract unemployment damages claim established case law legal interpretation necessity costs exemption

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił
Art. 102 k.p.c.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., przyjmując, że w sprawie
Art. 80 § 1 k.p.
pracy (wynagrodzenie zgodnie z art. 80 i 81 k.p.) w miejsce błędnie
Art. 81 § 1 k.p.
Art. 415 k.c.
spowodowanej utraceniem korzyści w oparciu o przepis art. 415 k.c.
art. 415 k.c
spowodowanej utraceniem korzyści w oparciu o przepis art. 415 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 2/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa J. T.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 marca 2012 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 1 września 2011 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie

obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 września 2011 r., Sąd Okręgowy zmienił, na skutek

apelacji pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych, wyrok Sądu Rejonowego z dnia

28 marca 2011 r. w sprawie z powództwa J. T., w ten sposób, że w pkt 1) oddalił

powództwo, w pkt 2) nie obciążył powoda kosztami postępowania za instancję

odwoławczą. W sprawie powód dochodził zasądzenia od pozwanej Agencji

odszkodowania za czas pozostawania bez pracy i nie otrzymywania wynagrodzenia

za pracę w okresie od dnia 1 listopada 2007 r. do dnia 22 stycznia 2009 r., po

przesadzeniu, że jego oświadczenie woli z dnia 12 lipca 2007 r. w przedmiocie

rozwiązania umowy o pracę łącząca go z pozwaną było nieważne. W ocenie Sądu

drugiej instancji powodowi przysługiwały roszczenia wynikające z przepisów prawa

pracy (wynagrodzenie zgodnie z art. 80 i 81 k.p.) w miejsce błędnie

uwzględnionego przez Sąd pierwszej instancji roszczenia o naprawienie szkody

spowodowanej utraceniem korzyści w oparciu o przepis art. 415 k.c.

Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną w całości pełnomocnik

wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa materialnego – „przez niewłaściwe

zastosowanie art. 80 i 81 § 1 k.p. i błędną wykładnię art. 80 i 81 § 1 k.p. oraz art.

415 k.c., przez co powód, który poprzez zawinione działanie pozwanego został

wprowadzony w błąd składając nieważne oświadczenie woli o rozwiązaniu umowę

o pracę na zasadzie porozumienia stron, nie może dochodzić odszkodowania za

czas pozostawania bez prawa do wykonywania pracy w okresie od dnia 1 sierpnia

2007 r. do dnia 21 stycznia 2009 r.”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

oddalenie apelacji pozwanej, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w

sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych – art. 415 k.c. „w

kontekście dochodzenia odszkodowania przez pracownika, który pod wpływem

błędu złożył nieważne oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę na zasadzie

porozumienia stron oraz wykładnię przepisów art. 80 i 81 § 1 k.p. w wyżej

wymienionym kontekście”. Ponadto wskazano na istotne zagadnienie prawne - „czy

pracownik, którego prawa pracownicze zostały naruszone przez pracodawcę

poprzez wprowadzenie w błąd pracownika, co doprowadziło do złożenia przez

niego nieważnego oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę na zasadzie

porozumienia stron, winien dochodzić za czas de facto pozostawania bez pracy

odszkodowania w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego dotyczące naprawienia

szkody, czy też powinien dochodzić swoich praw w oparciu o przepisy prawa pracy

dotyczące wynagrodzenia za pracę”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanej wniósł o odmowę

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, wraz z

zasądzeniem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia

skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie

organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z

dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.)

rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w

ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów

powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków

odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i

rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach. Skarga kasacyjna nie jest

więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia

sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na

przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli

prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności

ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się

weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie

dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w

tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe,

które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w

art. 3989 § 1 k.p.c.

Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli:

1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

3) zachodzi nieważność postępowania lub

4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje

się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc

cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.

W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność

wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z

nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz

przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por.

postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z

dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004, nr 7-8, poz. 51, z dnia 7

czerwca 2005 r., V CSK 3/05, Lex nr 180 841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne

jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze

wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z

przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN, 2002, nr 7, s.

10). Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już

stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził

swój

pogląd

we

wcześniejszych

orzeczeniach,

brak

nadto

okoliczności

uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz.

5). W sprawie – wbrew twierdzeniom skargi - nie zachodzi potrzeba dokonania

wykładni art. 415 k.c. oraz wykładni art. 80 i 81 § 1 k.p., ale w istocie kwestii

zastosowania art. 80 i 81 § 1 k.p. do ustalonego i niekwestionowanego stanu

faktycznego, a to prawidłowo uczynił Sąd drugiej instancji, szeroko powołując się

na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., przyjmując, że w sprawie

zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, pozwalający na odstąpienie od

obciążania powoda kosztami postępowania kasacyjnego, mając na względzie z

jednej strony pracowniczy charakter sprawy, z drugiej zaś jej okoliczności, w tym

sposób działania pracodawcy, po wyroku uznającym nieważność złożonego przez

powoda oświadczenia woli w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę.