Supreme Court dismissed cassation as inadmissible due to lack of legal grounds and reasoning in the appeal. The appellant failed to meet procedural requirements under the Code of Civil Procedure. The court ruled that the appeal was procedurally defective and could not be examined on merits.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as inadmissible because the appellant failed to provide the required legal grounds and reasoning. The appellant argued that the lower court violated procedural rules, but the Supreme Court found the appeal lacked the specific elements mandated by the Code of Civil Procedure. Consequently, the court determined the appeal was procedurally defective and could not be examined on its merits.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3, 4 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to state the legal grounds for its admissibility and provide a reasoned request for its acceptance, as these are mandatory structural elements of the appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 199/05
POSTANOWIENIE
Dnia 5 sierpnia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z powództwa D. D.
przeciwko "B." S.J. w Ś.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 sierpnia 2005 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej na wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Z.
z dnia 5 kwietnia 2005 r.,
1. odrzuca kasację,
2. przekazuje odpis postanowienia Okręgowej Izbie Radców
Prawnych w Z.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2005 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Z. oddalił apelację pozwanego „B.” S.J. – A. O., T. J. i M. J. od
wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Ś. w sprawie z powództwa D. D. o
zapłatę, zasądzającego od pozwanego na rzecz powódki kwotę 10000 zł tytułem
wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, kwotę 189 zł. z tytułu
ekwiwalentu za pranie odzieży roboczej oraz kwotę 72,84 zł tytułem ekwiwalentu za
odzież roboczą z ustawowymi odsetkami od dnia 14 do dnia 24 lutego 2003 r.,
oddalając powództwo w pozostałej części, podzielając ustalenia faktyczne
poczynione przez Sąd pierwszej instancji na podstawie przeprowadzonego
postępowania dowodowego oraz ich prawną ocenę.
Powyższy wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną strona pozwana i wnosząc o
przyjęcie skargi do rozpoznania, zarzuciła „naruszenie przepisów postępowania,
które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 382 k.p.c. (...)”,
wniosła „o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Z”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
W poprzednim stanie prawnym, warunek przedstawienia okoliczności
uzasadniających rozpoznanie kasacji został ujęty w pkt 3 art. 393³ § 1 k.p.c., obok
pozostałych warunków kasacji, tj oznaczenia orzeczenia, od którego kasacja
została wniesiona, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz
wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego
uchylenia. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji miały być
argumenty,
wykazujące
dlaczego
uzasadnione
jest
przyjęcie
kasacji
do
rozpoznania. Skarżący winien wskazać, że w sprawie występuje istotne
zagadnienie prawne lub istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości albo wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC
2002, nr 2, poz. 22 , z dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, nie publikowane, z dnia
4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147 i z dnia 9 listopada
2000 r., II CKN 1385/00 – OSNC 2001/3/51). Może także przedstawić argumenty
wskazujące na oczywiste naruszenie prawa lub nieważność postępowania (por.
uchwałę Połączonych Izb, Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
i Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC
2003/4, poz. 92).
Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 5 kwietnia 2005 r., a więc do oceny
złożonej skargi kasacyjnej należało stosować przepisy kodeksu postępowania
cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów
powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) – art. 3 ustawy a contrario.
Stosownie do art. 3984 k.p.c. skarga kasacyjna powinna, poza czynieniem
zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, zawierać oznaczenie
orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w
całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie,
wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o
uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i
zmiany. Oznacza to, że nie zmieniły się „składniki skargi” – a więc winna ona w
dalszym ciągu zawierać wymienione wyżej elementy, mające charakter tzw.
konstrukcyjny, bezwzględny, a więc pociągające - w razie ich braku - nie tylko
niemożność ich uzupełnienia, ale czyniące kasację niedopuszczalną.
W
dotychczasowym
orzecznictwie
kasacyjnym
Sądu
Najwyższego,
utrwalony jest pogląd, że brak bliższego określenia podstawy kasacyjnej oraz jej
uzasadnienia stanowił wadę, która uniemożliwiała traktowanie pisma jako skargi
kasacyjnej i wykluczała jej uzupełnienie (por. np. postanowienie z dnia 6 listopada
1996 r., II UKN 12/96 – OSNAPiUS 1997/10/173). W ten sam sposób należało - w
poprzednim stanie prawnym - traktować brak polegający na nieprzedstawieniu w
kasacji okoliczności uzasadniających przyjęcie jej do rozpoznania, a obecnie
wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wraz z uzasadnieniem,
nawiązującym – co wydaje się oczywiste - do przesłanek przyjęcia skargi do
rozpoznania, wymienionych wyczerpująco w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art.3989 § 1
k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne,
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, zachodzi
nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przedstawienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 3 k.pc.), jest jej istotnym elementem, którego brak
nie pozwala na ocenę czy w sprawie występują przesłanki ustawowe dla poddania
kasacji rozpoznaniu. W tym zakresie zachowały aktualność poglądy Sądu
Najwyższego wyrażone w dotychczasowym, powołanym wyżej orzecznictwie,
dotyczące
skutków
prawnych
uzasadniających jej rozpoznanie.
nie
przedstawienia
w
kasacji
okoliczności
W orzecznictwie tym, zachowującym również w tej części pełną aktualność,
uznaje się ponadto, że jeżeli skarżący nie wskazał w skardze kasacyjnej
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to obowiązek ich przedstawienia nie
jest spełniony, choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz.
156). Okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji (obecnie wniosek o przyjęcie
skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, o których mowa w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.),
powinny być – podobnie jak pozostałe elementy przewidziane w tym przepisie –
przedstawione w kasacji, jako odrębny element pisma procesowego (postanowienie
z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002 nr 2, poz. 22).
W tym stanie rzeczy, skoro w ocenianej skardze kasacyjnej - poza
formalnym wnioskiem - nie przedstawiono jakiegokolwiek jego uzasadnienia,
wniesioną skargę kasacyjną należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie
art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.
Działając na podstawie art. 3986 § 4 k.p.c. Sąd Najwyższy postanowił,
zawiadomić o treści i przyczynach odrzucenia skargi kasacyjnej „właściwy organ
samorządu zawodowego, do którego należy pełnomocnik” - Okręgową Izbę
Radców Prawnych w Z.