Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 195/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on termination of employment due to loss of trust as factually unsupported.

Numero d'incarto II PK 195/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the employer against the lower court's dismissal of the employee's claim. The employer argued that reinstating the employee violated specific provisions of the Municipal Guard Act, but the court found no legal issue requiring interpretation. The court determined that the termination reason of 'loss of trust' was not substantiated by evidence and did not create a need for legal clarification.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal when the appealed judgment does not obviously violate the law and no significant legal issue requiring interpretation of provisions exists.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of employment loss of trust cassation appeal municipal guard act reinstatement of employee lack of evidence legal interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 393 § 1 k.p.c.
opisana potrzeba wykładni nie spełnia wymagań z art. 393 § 1 k.p.c. Poza tym
art. 393 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c.,
art. 45 § 1 k.p.
że „w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p. poprzez
art. 32 § 1 pkt 3 k.p.
art. 24 ust. 5 ustawy o strażach gminnych
Zdaniem skarżącego, przywrócenie powoda do pracy narusza art. 24 ust.
art. 27 pkt 1, 2 i 6 ustawy o strażach gminnych
24 pkt 5 i art. 27 pkt 1,2 i 6 ustawy o
art. 45 § 1 k.p
że „w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p.
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c.,
art. 393 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c.,
art. 393 § 1 k.p.c
opisana potrzeba wykładni nie spełnia wymagań z art. 393 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała pełnego Składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 1985 r. (III PZP 10/85)
wyrok SN z dnia 16 marca 1998 r., I PKN 565/97
wyrok SN z dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00
III CZP 49/00
Supreme Court allows denial of cassation review for judgments issued before the new Civil Procedure Code took effect.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 195/04

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski

w sprawie z powództwa Z. K.

przeciwko Urządowi Miejskiemu w K.

o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 października 2004 r.,

na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Z.

z dnia 20 kwietnia 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. wyrokiem z

dnia 20 kwietnia 2004 r. , wydanym po rozpoznaniu sprawy z powództwa Z. K.

przeciwko Urzędowi Miejskiemu w K. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy

z dnia 18 września 2003 r. Powód domagał się

uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, podnosząc że przyczyna

wskazana w piśmie wypowiadającym umowę o pracę jest ogólnikowa i

nieuzasadniona.

W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przejął jako własne

ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił

ich prawną kwalifikację. Powód był od dnia 1 września 1994 r. zatrudniony przez

pozwanego na stanowisku komendanta Straży Miejskiej w K. Podstawą nawiązania

stosunku pracy była początkowo umowa na okres próbny, a od dnia 1 grudnia 1994

r. umowa na czas nie określony. W dniu 30 maja 2003 r. burmistrz Józef Fit,

działający w imieniu pozwanego, rozwiązał z powodem umowę o pracę wskazując,

że „przyczyną wypowiedzenia jest utrata zaufania przełożonego w związku z jego

uwagami co do osobistego zachowania się Pana nie licującego z pełnionym

stanowiskiem wywołującego złą atmosferę w pracy i konflikty z podległymi

pracownikami, np. poprzez kwestionowanie stosowanych przez strażników

grzywien. Ponadto przyczyną wypowiedzenia są niedociągnięcia z uregulowaniem

zasad przyjmowania i zdawania służby oraz zabezpieczenia magazynu z

materiałami niebezpiecznymi.”

Sądy obu instancji zgodnie ustaliły i oceniły, że przyczyna wypowiedzenia

jest ogólnikowa (utrata zaufania) oraz nie znalazła potwierdzenia w zebranym

materiale dowodowym (zabezpieczenie magazynu z materiałami niebezpiecznymi).

W tym stanie rzeczy, podnoszone zarzuty nie mogą stanowić uzasadnionej

podstawy wypowiedzenia umowy o pracę.

Kasację od powyższego wyroku złożył pozwany. Zaskarżając orzeczenie w

całości, zarzucił mu naruszenie prawa materialnego – art. 45 § 1 w związku z art.

32 § 1 pkt 3 k. p., polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu,

co wynikało z przyjęcia przez Sądy obu instancji, że przy rozwiązaniu stosunku

pracy z powodem doszło do naruszenia przepisów o rozwiązywaniu stosunków

pracy. Zdaniem skarżącego, przywrócenie powoda do pracy narusza art. 24 ust. 5 i

27 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 1997

r., Nr 123, poz. 779). Wniosek o przyjecie kasacji do rozpoznania uzasadniono tym,

że „w sprawie zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p. poprzez

wyjaśnienie, czy przywrócenie do pracy komendanta straży miejskiej, w odniesieniu

do którego w czasie postępowania sądowego przedstawiono zarzut przerabiania i

anulowania mandatów, stosowanie presji psychicznej wobec rodziny podwładnego

nie narusza przepisów określających warunki zatrudniania i wymagania jakim

powinni sprostać strażnicy, wynikających z art. 24 pkt 5 i art. 27 pkt 1,2 i 6 ustawy o

strażach gminnych.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Zgodnie z art. 393 k.p.c.,

jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie

zachodzi nieważność postępowania (§ 2), to Sąd Najwyższy może odmówić

przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie

prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy

kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §

2 k.p.c., a zbadanie sprawy pod katem występowania okoliczności z § 1 tego

przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Wprawdzie

wnoszący kasację sugeruje, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi potrzeba

wykładni przepisu art. 45 § 1 k.p., lecz ową potrzebę uzasadnia podaniem

konkretnych okoliczności faktycznych, które skądinąd w ogóle nie zostały

wymienione w oświadczeniu rozwiązującym umowę o pracę. Tymczasem tak

opisana potrzeba wykładni nie spełnia wymagań z art. 393 § 1 k.p.c. Poza tym

zauważenia wymaga, że problematyka zasadności rozwiązania umowy o pracę za

wypowiedzeniem

była

przedmiotem

wszechstronnych

rozważań

Sądu

Najwyższego. Szczególne znaczenie należy przypisać uchwale pełnego Składu

Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 czerwca 1985 r. (III PZP 10/85,

OSNCP z 1985 r., Nr 11, poz. 164) zawierającej wytyczne dotyczące stosowania

art. 45 § 1 k.p. Sąd Najwyższy wielokrotnie zajmował również stanowisko w kwestii

„utraty zaufania” jako przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę (por. wyrok SN z

dnia 16 marca 1998 r., I PKN 565/97, OSNAPiUS z 1998 r. nr 18, poz. 534; wyrok z

dnia 7 września 1999 r., I PKN 257/99, OSNAPiUS z 2001 r. nr 1, poz. 14), którą to

pozwany podał w wypowiedzeniu umowy o pracę. W tym świetle nie powstaje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się również nieważności

postępowania, gdyż pozwany nie był pozbawiony możliwości obrony swoich praw i

był reprezentowany przez odpowiedniego pełnomocnika. Jeśli chodzi zaś o

przesłankę oczywistości naruszenia prawa, to można o niej mówić wyłącznie

wówczas, gdy naruszenie prawa jest „stwierdzalne” bez potrzeby wnikliwego

badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00). W przedmiotowym stanie

faktycznym niniejszy warunek również nie został spełniony.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

kc