Supreme Court dismissed cassation appeal for lack of valid preliminary review grounds under Art. 3989 § 1 pkt 4 CPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's cassation appeal against the District Court's dismissal of her claim for salary equalization. The applicant argued that the lower courts incorrectly applied material law and failed to address constitutional issues regarding salary valuation systems, but her request lacked specific legal anchoring. The Court ruled that the preliminary review grounds cited did not meet the strict requirements of Article 3989 § 1 item 4 of the Code of Civil Procedure, as they consisted only of general complaints without substantive legal arguments.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The Supreme Court does not accept cassation appeals based on general allegations of legal errors or gaps in legislation without specific legal anchoring in statutory provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 19/18 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa E.B.przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w B.o wynagrodzenie,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2018 r.,skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w J.z dnia 23 września 2016 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w J. wyrokiem z 23 września 2016 r. oddalił apelację skarżącej powódki E.B. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z 25 lutego 2016 r., którym oddalono jej powództwo (również innych powodów) o zasądzenie równowartości niezwaloryzowanego wynagrodzenia w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 31 maja 2015 r.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., „gdyż dokonana przez Sąd Okręgowy ocena stanu prawnego oraz nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, a także doprowadzenie do naruszenia przepisów ustawy zasadniczej, w sposób istotny naruszają interesy powódki, polegające na pozbawieniu jej prawa do otrzymania wyrównania z tytułu waloryzacji wynagrodzenia, nieuwzględnieniu wniosków o zbadanie konstytucyjności przepisów regulujących system waloryzacji wynagrodzeń pracowników sądów i prokuratur, przy jednoczesnym powoływaniu się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, nie rozstrzygające merytorycznie o konstytucyjności przepisów ustaw budżetowych.Nadto skarga kasacyjna w niniejszej sprawie dotyczy powielenia błędnego zdaniem powódki stanowiska, zgodnie z którym powstanie luki prawnej w przepisach dotyczących waloryzacji wynagrodzenia pracowników, a co za tym idzie konieczność interwencji legislacyjnej ustawodawcy, oraz idąca za tym niepewność rozstrzygnięcia, są wystarczającą przesłanką do zaniechania ponownej kontroli konstytucyjności wskazanych w zarzutach niniejszej skargi przepisów prawa materialnego.Skarżąca uważa, że dokonana przez Sąd Okręgowy analiza przepisów prawa i ich zastosowanie w sposób identyczny, jak to uczynił Sąd Rejonowy, jest działaniem nieprawidłowym, wymagającym kontroli Sądu Najwyższego i przyjęcia szerszego niż wskazany w uzasadnieniu sądów I i II instancji zakresu oceny stanu prawnego oraz rozstrzygnięciu wyłaniających się z tej analizy wątpliwości, co do nie funkcjonującego prawidłowo systemu waloryzacji wynagrodzeń pracowników sądów i prokuratur”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Znaczenie podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. jest inne niż podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. Podkreśla się to ze względu na zasadniczy mankament podstawy przedsądu, gdyż skarżąca szereg zarzutów tej podstawy nie kotwiczy w żadnym przepisie prawa. Poprzestaje natomiast na sformułowaniu ogólnych zarzutów (wyżej in extenso). Nie jest to prawidłowe, bowiem skoro dla podstawy kasacyjnej punktem odniesienia jest zarzut naruszenia konkretnego przepisu (art. 3983 § 1 k.p.c. w związki z 39813 § 1 k.p.c.), to tym bardziej taki sam warunek jest aktualny dla szczególnej podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wszak znaczenie ma aż oczywista zasadność skargi kasacyjnej.
Podstawa kasacyjna nie zastępuje podstawy przedsądu. Podlega ocenie dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania. Oznacza to, że skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna samodzielnie (czyli odrębnie od podstawy kasacyjnej) wskazać i wykazać naruszenie konkretnego przepisu prawa, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest oczywiście wadliwy i dlatego skarga kasacyjna powinna zostać przyjęta do rozpoznania. Skarżąca tego nie czyni, właśnie ze względu na brak w podstawie przedsądu zarzutów naruszenia konkretnych przepisów prawa.Należy zauważyć, że skarga kasacyjna w istocie powtarza zarzuty apelacyjne.
Sąd Okręgowy odniósł się do nich w uzasadnieniu oddalenia apelacji. Przedstawił też określone stanowisko oparte na analizie prawa oraz orzecznictwa, także Trybunału Konstytucyjnego. Podważenie takiego rozstrzygnięcia wymaga więc jurydycznej argumentacji prawnej, której wniosek nie zawiera. Z treści wniosku wynika żądanie „kontroli i przyjęcia szerszego niż wskazany w uzasadnieniu sądów I i II instancji zakresu oceny stanu prawnego (…)”. Sąd Najwyższy nie uzupełnia jednak z urzędu braków wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Nie zastępuje też Sądu powszechnego, a w tym przypadku na etapie przedsądu nie rozpoznaje sprawy (sporu) tak jak sąd powszechny.Problem nie jest też nowy, bo Sąd Najwyższy rozstrzygał już skargi kuratorów sądowych. Z względu na podobną treść zarzutów i mechanizm waloryzacji, zajęte stanowisko nie jest bez racji również w odniesieniu do żądań pracowników sądowych zatrudnionych na stanowisku sekretarza. Skargi kasacyjne kuratorów zostały oddalone a Sąd Najwyższy uznał za usprawiedliwione stosowanie zasady pierwszeństwa przepisów ustaw budżetowych lub „okołobudżetowych” (lex posteriori) przed przepisami ustaw ustrojowych (lex priori).
Przepisy ustrojowe same w sobie nie mają wystarczającego waloru normatywnego w zakresie regulującym wzrost wynagrodzeń, ponieważ na zasadzie podwójnego („piętrowego”) odesłania nakazują stosować przepisy ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w sferze budżetowej, która dalej odsyła do parametrów ostatecznie określanych w corocznych ustawach budżetowych. Te „końcowe” parametry nie mogą być pomijane ani jurysdykcyjnie ignorowane przy ustalaniu i weryfikacji wysokości wynagrodzeń zatrudnionych we wszystkich sektorach publicznych, dopóki Trybunał Konstytucyjny nie podważy nazbyt długiego okresu ograniczania lub „zamrażania” ustawowych mechanizmów waloryzacji wynagrodzeń w sferze publicznej według zasad przewidzianych w pragmatykach służbowych lub pracowniczych.
Sądy powszechne nie mają jurysdykcji do korygowania ani naprawiania ustaw budżetowych lub okołobudżetowych w celu usunięcia potencjalnych kolizji z ustrojowymi mechanizmami waloryzacji wynagrodzeń kuratorów sądowych. Oznacza to, że zweryfikowanie wysokości wynagrodzenia kuratorów sądowych wymaga uwzględnienia odpowiednich przepisów ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, która odsyła do przepisów corocznych ustaw budżetowych lub okołobudżetowych. Ponadto ustawowe mechanizmy waloryzacji wynagrodzeń za pracę obowiązujące w niektórych sektorach publicznej sfery zatrudnienia według wskaźników lub kwot bazowych wynikających z przepisów corocznych ustaw budżetowych lub okołobudżetowych wykluczają jurysdykcyjne zastosowanie cywilnego mechanizmu waloryzacji wynagrodzeń za pracę z art. 3581 § 3 k.c. dla skorygowania lub zastąpienia waloryzacji ustawowej, która została ukształtowana przepisami pragmatyk służbowych lub pracowniczych ściśle regulującymi ustawowe zasady i wysokość ustalania wynagrodzenia za pracę w koniecznym nawiązaniu do regulacji budżetowych, przez co nie poddaje się waloryzacji umownej ani jurysdykcyjnej (wyroki Sądu Najwyższego z 22 listopada 2016 r., III PK 15/16 i z 30 listopada 2016 r., III PK 13/16 i III PK 14/16).Z tych motywów, z braku zasadnej podstawy przedsądu, orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). kc