Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 173/14 Generato dall'IA

Cassation appeal dismissed; appeal to admit claim rejected due to failure to prove obviousness of grounds. Court upheld lower court's interpretation of fixed-term employment contract. Appealant failed to separate procedural request from cassation grounds.

Numero d'incarto II PK 173/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against the Regional Court's decision to reject the plaintiff's claim for establishing an employment relationship. The Regional Court found that the plaintiff's fixed-term contract for substitute teaching ended automatically on July 29, 2011, due to the teacher's maternity leave, which concluded before the substitute took vacation leave. The Supreme Court ruled that the appellant failed to properly separate the procedural request to admit the appeal from the substantive cassation grounds, as required by law. Consequently, the court held that the lower court's interpretation of the contract's duration was not flawed and the appeal was inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3983 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The appellant must separately substantiate the request to admit the cassation appeal and the grounds for cassation; failure to distinguish these elements or to prove the obviousness of the appeal's justification renders the appeal inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility separate procedural request obviousness of appeal fixed-term employment contract maternity leave termination substitute teacher contract procedural separation requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3983 § 1 k.p.c.
Nawet jeżeli podstawy lub argumenty uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania są częściowo zbieżne z podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem, skarżący powinien zawrzeć w skardze kasacyjnej odrębne wywody prawne: jeden nawiązujący do art. 3983 § 1 k.p.c.
Art. 3984 § 1 k.p.c.
Oba te elementy muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
i określający podstawy kasacyjne oraz ich uzasadnienie i drugi zawierający uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawiązujący do art. 3989 § 1 k.p.c. (por.
Art. 65 § 2 k.c.
Wobec braku precyzyjnego zapisu w spornej umowie co do okresu jej trwania, Sąd Okręgowy zbadał zgodny zamiar stron i cel umowy (art. 65 § 2 k.c. w związku z art.
Art. 300 k.p.
w związku z art. 300 k.p.) i ustalił, że strony zawarły ją na okres przewidywanej nieobecności w pracy nauczycielki J.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego w zgodzie z art. 98 k.p.c.
art. 65 § 2 k.c
Wobec braku precyzyjnego zapisu w spornej umowie co do okresu jej trwania, Sąd Okręgowy zbadał zgodny zamiar stron i cel umowy (art. 65 § 2 k.c.
art. 300 k.p
w związku z art. 300 k.p.) i ustalił, że strony zawarły ją na okres przewidywanej nieobecności w pracy nauczycielki J.
art. 300 k.c
w związku z art. 300 k.c.
art. 25 § 1 k.p
w związku z art. 25 § 1 k.p.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 80/10
Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to prove obvious legal violation prima facie.
II UZ 18/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, LEX nr 496392).
II UK 246/07
II UK 45/07
postanowienie Sadu Najwyższego z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, oba dotychczas niepublikowane).
III UK 45/07
postanowienie Sadu Najwyższego z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, oba dotychczas niepublikowane).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 173/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z powództwa K. B. ‎przeciwko Zespołowi Szkół Ponadgimnazjalnych im. […] w O. ‎o ustalenie istnienia stosunku pracy, dopuszczenie do pracy i wynagrodzenie ,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt XXI Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącego na rzecz strony pozwanej kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W. XXI Wydział Pracy wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., po rozpoznaniu apelacji pozwanego Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr […] im. […] w O. od wyroku Sądu Rejonowego w W. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 12 kwietnia 2013 r., ustalającego, że powód K. B. jest zatrudniony w pozwanym od 30 lipca 2011 r. na podstawie umowy o pracę na zastępstwo za nieobecną nauczycielkę J. G. i nakazującego dopuszczenie powoda do pracy, zmienił zaskarżony wyrok w całości, w ten sposób, że powództwo oddalił i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (punkt 1 wyroku), nakazał powodowi zwrócić pozwanemu kwotę 2.099 zł (punkt 2 wyroku) oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej (punkt 3 wyroku).W uzasadnieniu Sąd Okręgowy uznał, że Sąd Rejonowy co do zasady zgromadził wystarczający materiał dowodowy, jednak dokonał jego błędnej oceny, wadliwie uznając, że umowa o pracę na zastępstwo za nieobecną nauczycielkę zawarta z powodem 1 września 2010 r. nie uległa rozwiązaniu z mocy prawa z dniem 29 lipca 2011 r.

Wobec braku precyzyjnego zapisu w spornej umowie co do okresu jej trwania, Sąd Okręgowy zbadał zgodny zamiar stron i cel umowy (art. 65 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p.) i ustalił, że strony zawarły ją na okres przewidywanej nieobecności w pracy nauczycielki J. G. związany z jej ciążą, który obejmował okres zwolnień lekarskich i urlopu macierzyńskiego, który kończył się 29 lipca 2011 r. Ustalenie to znajduje potwierdzenie w zachowaniach pozwanego, który przed zakończeniem roku szkolnego, sporządzając grafik zajęć na rok szkolny 2010/2011 uwzględnił w nim J.

G. Powód także miał świadomość okresu trwania swojego zatrudnienia, bowiem umowa na zastępstwo za J. G. została zawarta na czas jej usprawiedliwionej nieobecności, ale tylko tej nieobecności, o której strony wiedziały w chwili zawarcia umowy. Zgodnie z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania strony zasadnie ustaliły, że zdarzeniem prowadzącym do rozwiązania zawartej umowy na zastępstwo był „upływ okresu urlopu macierzyńskiego”. Okoliczność późniejszego skorzystania przez J.G. z urlopu wypoczynkowego od 30 lipca do 24 września 2011 r. oraz ze zwolnienia lekarskiego, a następnie z urlopu wychowawczego do dnia 31 sierpnia 2013 r., nie prowadził do powstania po stronie pozwanego obowiązku przedłużenia zawartej z powodem umowy o pracę na zastępstwo.

„Pozwany nie mógł/nie musiał przewidzieć, że J. G. będzie chciała skorzystać z urlopu wypoczynkowego, a następnie z urlopu wychowawczego”, zwłaszcza że wniosek o urlop wypoczynkowy złożyła w ostatnim dniu urlopu macierzyńskiego, nie uprzedzając pozwanego wcześniej o takim zamiarze. Oznaczało to, że umowa o pracę na zastępstwo zawarta z powodem rozwiązała się w dniu 29 lipca 2011 r. zakończenia urlopu macierzyńskiego J. G., tj. gdy w istocie rzeczy wróciła do pracy i zdecydowała się na wykorzystanie urlopu wypoczynkowego, którego pracodawca jej udzielił.W skardze kasacyjnej powód zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 65 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.c. w związku z art. 25 § 1 k.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgodnym zamiarem stron, ale wbrew pisemnej treści umowy na zastępstwo, było zawarcie jej „nie na cały czas faktycznej nieobecności w pracy zastępowanego nauczyciela, lecz tylko na czas jej zwolnień lekarskich i urlopu macierzyńskiego”, 2/ art. 25 § 1 k.p. przez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że umowa o pracę na zastępstwo innego pracownika może być zawarta tylko na część okresu faktycznej nieobecności w pracy pracownika zastępowanego, 3/ art. 25 § 1 k.p. przez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że umowa o pracę na zastępstwo kończy się nie z chwilą faktycznego i rzeczywistego powrotu do pracy pracownika zastępowanego (chociażby na 1 dzień), lecz z chwilą ustania jednej podstawy prawnej jego nieobecności w pracy (np. urlop macierzyński) i rozpoczęcia innej podstawy jego nieobecności (np. urlop wypoczynkowy), 4/ art. 25 § 1 k.p. w związku z art. 18 § 1 i 2 k.p. przez ich bezzasadne niezastosowanie w sytuacji, w której nawet jeśli zgodną wolą stron było zawarcie umowy na zastępstwo nie na cały czas faktycznej nieobecności w pracy zastępowanego nauczyciela, lecz na część tej nieobecności (urlop macierzyński), to umowa taka jako nieznana Kodeksowi pracy i mniej korzystna dla pracownika od umowy na zastępstwo z art. 25 § 1 k.p., przeto nie powinna wywierać dla pracownika skutków prawnych w zakresie dotyczącym okresu jej trwania.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania „z uwagi na to, że niniejsza skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Wniósł także o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie w całości apelacji pozwanego i zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji oraz w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na skargę pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz pozwanego kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga nie nadawała się do przyjęcia jej do rozpoznania. Wbrew twierdzeniu skarżącego skarga kasacyjna nie była oczywiście uzasadniona, zważywszy że w utrwalonej judykaturze taka kwalifikowana wada zaskarżonego wyroku powinna polegać na jej oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej i bez wnikania w szczegóły sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274). Spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy takim naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub prawniczej (por. postanowienie Sadu Najwyższego z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, oba dotychczas niepublikowane).

Tymczasem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania brak jest jakichkolwiek argumentów dla poparcia tezy o tak kwalifikowanej wadzie zaskarżonego wyroku w kontekście rzekomo oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, gdy skarżący ograniczył się do twierdzenia, że „wszystkie powołane wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać bowiem za oczywiście uzasadnione”. Zgodnie z utrwaloną judykaturą, „wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.

Oba te elementy muszą być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia”. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś szczegółowo podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna być zatem tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi ani tym bardziej się ich domyślać (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2010 r., II PK 80/10, LEX nr 688680).

Nawet jeżeli podstawy lub argumenty uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania są częściowo zbieżne z podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem, skarżący powinien zawrzeć w skardze kasacyjnej odrębne wywody prawne: jeden nawiązujący do art. 3983 § 1 k.p.c. i określający podstawy kasacyjne oraz ich uzasadnienie i drugi zawierający uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawiązujący do art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08, LEX nr 496392).

Jeżeli zatem wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty został na twierdzeniu skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w zw. z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), to skarżący powinien w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, LEX nr 449007), czego w przedmiotowej sprawie skarżący nie uczynił. Wyłącznie polemiczne zarzuty skargi kasacyjnej nie dawały podstaw do uznania oczywistej zasadności wniesionej skargi, przeciwnie Sąd drugiej instancji wyczerpująco przedstawił okoliczności i uzasadnienie przyjętej i przekonującej wykładni spornej umowy na zastępstwo za nauczycielkę w okresie jej macierzyństwa, który zakończył się po jej powrocie do pracy w celu skorzystania z urlopu wypoczynkowego po okresie macierzyństwa, zwłaszcza gdy pracownica ta była uwzględniana w grafiku zajęć na kolejny rok szkolny.

Taka wykładnia okresu obowiązywania spornej umowy na zastępstwo w żadnym razie nie była dotknięta wadą kwalifikowaną we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Istota terminowej umowy na zastępstwo polega na tym, że strony już przy jej zawarciu ustalają znany i pewny końcowy termin jej rozwiązania, którego nie wydłużają nowe okoliczności sprawy, które nie były znane ani uzgodnione w chwili zawarcia tego typu terminowego kontraktu prawa pracy.Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3989 § 1 k.p.c.), orzekając o kosztach zastępstwa procesowego w zgodzie z art. 98 k.p.c.