Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 170/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding employer's failure to order evidence not rejected in lower courts.

Numero d'incarto II PK 170/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal against a labor court ruling awarding damages for wrongful termination. The employer argued that the appellate court violated procedural law by failing to order evidence explicitly rejected by both lower courts, claiming this deprived them of a defense. The court rejected this, stating that the lower courts' decisions to exclude evidence were not arbitrary and that the existing evidence sufficiently explained the disputed facts without needing further investigation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.; The appellate court is not obligated to order evidence rejected by lower courts if the existing record sufficiently explains the disputed facts.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal evidence admissibility appellate court duties labor dispute damages procedural law violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 316 § 1 k.p.c.
Istotnym zagadnieniem prawnym jest problem pojmowania art. 316 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 382 k.p.c.
i art. 382 k.p.c. w zakresie obowiązku sądu odwoławczego wywołania (z urzędu lub na wniosek jednej ze stron zgłoszony w pierwszej instancji) dowodu nie przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach orzeczono na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 39821 k.p.c.
Art. 3982 k.p.c.
art. 316 § 1 k.p.c
Istotnym zagadnieniem prawnym jest problem pojmowania art. 316 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
316 § 1 w związku art. 391 § 1 k.p.c.
art. 382 k.p.c
i art. 382 k.p.c., ujmowanymi łącznie albo rozdzielenie – gdyż zagadnienie koncentruje się na kwestii związanej z postępowaniem dowodowym i dlatego rozmija się z art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
316 i 382 k.p.c.Druga podstawa przedsądu ma wynikać z istnienia „potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości”, co redakcyjnie może nawiązywać do podstawy z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 170/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa P. F.‎przeciwko P. […] Sp. z o.o. w L.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 listopada 2013 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt VI Pa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z 15 lutego 2013 r. oddalił apelację pozwanego pracodawcy od wyroku zasądzającego na rzecz powoda odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o prace bez wypowiedzenia.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany wskazał na „wystąpienie w sprawie istotnych zagadnień prawnych i istnienie potrzeby wykładni przepisów budzących poważane wątpliwości. Istotnym zagadnieniem prawnym jest problem pojmowania art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. w zakresie obowiązku sądu odwoławczego wywołania (z urzędu lub na wniosek jednej ze stron zgłoszony w pierwszej instancji) dowodu nie przeprowadzonego przez sąd pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcia wymaga zatem zagadnienie, czy zaniechanie przez sądy pierwszej i drugiej instancji dopuszczenia dowodu wyraźnie nie oddalonego przez sądy obu instancji dowodów, jest naruszeniem obowiązków sądu odwoławczego?Pozwany stoi na stanowisku, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do rozstrzygnięcia, jakie zapadło i powinien był uzupełnić postępowanie dowodowe lub przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Nie czyniąc tego sąd odwoławczy naruszył art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c. poprzez nie wzięcie pod uwagę stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy.

Zaniechanie powyższego pozbawia pozwanego możliwości obrony, a przez to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Stan rzeczy istniejący w chwili zamykania rozprawy to także stan postępowania dowodowego, wraz z jego wynikami oraz oceną postępowania każdej ze stron i sądu pierwszej instancji. Nie przeprowadzenie konkretnych dowodów przez sąd także tworzy ten stan rzeczy. Aktywna rola sądu odwoławczego wskazuje na obowiązek uzupełniania „stanu rzeczy”, który ma wziąć pod uwagę, a którego nikt inny nie uzupełnił. Jeżeli sąd odwoławczy odmiennie od sądu pierwszej instancji, lub innych sądów orzekających poprzednio w sprawie, ocenia normy prawa materialnego w świetle wykrytych faktów, to powinien zbadać te fakty (ich zupełność) także w świetle odmiennie ocenionego stanu prawnego.

Sąd odwoławczy w świetle powołanych powyżej przepisów ma obowiązek dopuszczenia dowodów z urzędu lub uwzględniania wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, a nie oddalonych przez sąd pierwszej instancji, jeżeli jest to konieczne dla weryfikacji stanu prawnego przyjętego przez sąd odwoławczy”.Powód wniósł o nieprzyjęcie bądź oddalenie skargi i zasądzenie kosztów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został oparty na zasadnej podstawie przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Na uzasadnienie pierwszej podstawy wniosek odwołuje się do przepisu art. 316 § 1 k.p.c., który brzmi następująco:

„Po zamknięciu rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy; w szczególności zasądzeniu roszczenia nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że stało się ono wymagalne w toku sprawy”. Przepis dotyczy więc etapu po zamknięciu rozprawy, tymczasem wniosek skupia się na postępowaniu dowodowym, które uregulowane jest w ustawie proceduralnej (k.p.c.). Postępowanie dowodowe odbywa się przed zamknięciem rozprawy. Przepis art. 316 § 1 k.p.c. dotyczy czasu wyrokowania a nie etapu postępowania dowodowego.

Stan w chwili wyrokowania oznacza stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Pojęcie „stan rzeczy” odnosi się do tych wszystkich elementów, które składają się na podstawy wyroku. Obejmuje ono w szczególności podstawę faktyczną, prawną i kompetencyjną wyroku (Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz pod red. K. Piaseckiego, C. H. BECK W-wa 1996, teza 4).Zagadnienie jakie przedstawiono we wniosku – czy zaniechanie przez sądy pierwszej i drugiej instancji dopuszczenia dowodu wyraźnie nie oddalonego przez sądy obu instancji dowodów, jest naruszeniem obowiązków sądu odwoławczego – nie składa się na istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze przepis art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Istotne zagadnienie prawne powinno być jurydycznie opracowane, po uprzedniej analizie prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to wpierw sam skarżący może stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy.

Równie ważne jest zakotwiczenie zagadnienia w określonej regulacji prawnej, gdyż to ona w ogóle otwiera rozważania czy sformułowana kwestia stanowi istotne zagadnienie prawne. Zagadnienie przedstawione we wniosku rozmija się z podstawą prawną wskazaną we wniosku – czyli przepisami art. 316 § 1 w związku art. 391 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c., ujmowanymi łącznie albo rozdzielenie – gdyż zagadnienie koncentruje się na kwestii związanej z postępowaniem dowodowym i dlatego rozmija się z art. 316 § 1 k.p.c., gdyż przepis ten nie zajmuje się postępowaniem dowodowym, lecz etapem wyrokowania.

Tak jak wskazano postępowanie dowodowe zasadniczo odbywa się przed zamknięciem rozprawy. Zagadnienie nie ma też oparcia w art. 382 k.p.c., gdyż przepis ten określa tylko podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji, czyli na podstawie materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym. Natomiast pytanie czy narusza obowiązki sąd odwoławczy, gdy zaniecha dopuszczenia dowodu wyraźnie nie oddalonego, dotyczy procedury (postępowania dowodowego), a więc podlega kontroli w ramach podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Wówczas to na skarżącym ciąży obowiązek wskazania przepisu, który zostaje naruszony.

Jeżeli wniosek obecnie pyta o taki przepis, to jedynie potwierdza, że zagadnienie nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa. Oczywiście wniosek dowodowy strony (art. 6 k.c., art. 232 k.p.c.), nie powinien być pominięty przez sąd powszechny (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2008 r., II PK 125/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 66 z tezą, iż sąd powinien wypowiedzieć się w przedmiocie wniosku dowodowego strony). Jednak można również zauważyć, że w procedurze cywilnej nie ma regulacji takiej jak w procedurze karnej (art. 170 k.p.k.), w której wymaga się uzasadnienia oddalenia wniosku dowodowego w przypadku jego nieuwzględnienia.

W procedurze cywilnej sąd prowadzi postępowanie dowodowe do momentu w którym okoliczności sporne zostają dostatecznie wyjaśnione (art. 217 § 2 k.p.c.). Po zakończeniu postępowania dowodowego przewodniczący zamyka rozprawę (art. 224 § 1 k.p.c.). Oznacza to, że przed zamknięciem rozprawy sąd nie oddala poszczególnych wniosków dowodowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 lipca 2009 r., I UK 37/09, LEX nr 529678). Dopiero w uzasadnieniu wyroku sąd podaje podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, w tym dowody, na których się oparł, i przyczyny, dla których innym odwodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 328 § 2 k.p.c.).

Natomiast samo zaniechanie dowodu może być oceniane w aspekcie koniecznego (dostatecznego) wyjaśnienia podstawy faktycznej i wyjaśnienia okoliczności spornych do stosowania prawa materialnego (art. 217 k.p.c., 227 k.p.c., 386 § 4 k.p.c., art. 45 ust. 1 Konstytucji). Wykracza to poza potrzebę argumentacji, gdyż wniosek o przyjęcie skargi jest w tym zakresie lakoniczny (wyżej in extenso) i nie przedstawia wątpliwości prawnych, tym bardziej odwołujących się do innych przepisów niż art. 316 i 382 k.p.c.Druga podstawa przedsądu ma wynikać z istnienia „potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości”, co redakcyjnie może nawiązywać do podstawy z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Jednak przedmiotem zainteresowania tej podstawy przedsądu jest sam przepis prawny, ze względu na poważne wątpliwości w wykładni.

Druga podstawa wniosku nie spełnia się jako przesłanka przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., gdyż art. 316 § 1 i 382 k.p.c. nie budzą poważnych wątpliwości w wykładni, a już na pewno wniosek takich wątpliwości nie wskazuje. Treść wniosku pozwala na stwierdzenie, że wniosek odwołuje się do kwestii, które miałyby ewentualnie znaczenie w przypadku podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jednak do tego przepisu wniosek nie odwołuje się i nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Świadczy o tym ocena wyrażona we wniosku („Pozwany stoi na stanowisku, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do rozstrzygnięcia, jakie zapadło i powinien był uzupełnić postępowanie dowodowe lub przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. …”). Jeżeli jednak – w ocenie skarżącego – zaniechanie dowodu miało „istotny wpływ na wynik sprawy”, to skarżący nie wskazuje i nie wykazuje naruszenia prawa procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), ani prawa materialnego, które wszak decyduje o wyniku sprawy i określa jakie dowody mają w sprawie znaczenie istotne i są konieczne dla dostatecznego wyjaśnienia okoliczności spornych (art. 217 § 2 i 227 k.p.c.).

Innymi słowy wniosek nie przedstawia podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. i nie można stwierdzić podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 i 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 i stosowanego odpowiednio do odpowiedzi na skargę § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. aw