Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 163/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to specify which article of the Trade Unions Act requires interpretation.

Numero d'incarto II PK 163/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the defendant against the lower court's dismissal of the plaintiff's reinstatement claim. The defendant argued that Article 32 of the Trade Unions Act required judicial interpretation regarding union response deadlines, but failed to identify the specific paragraph necessitating such interpretation. The court ruled that the appeal was inadmissible because the defendant did not precisely name the relevant provision and because the alleged violation of the principle of good faith was not obvious prima facie.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to specify the exact provision requiring interpretation or if the alleged legal error is not obvious prima facie.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility trade unions act interpretation principle of good faith specific provision identification obviousness of legal error labor law procedure supreme court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 32 of the Trade Unions Act
Potrzeba wykładni dotyczy zdaniem skarżącej art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r.
Art. 8 of the Code of Civil Procedure
Skarżący podniósł również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na rażące naruszenie art. 8 k.p.
Art. 4771 of the Code of Civil Procedure
w związku z art. 4771 k.p.c.
Art. 39813 § 1 of the Code of Civil Procedure
Zważywszy na treść art. 39813 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy jest związany podstawą skargi, Sąd Najwyższy nawet w wypadku przyjęcia skargi do rozpoznania nie miałby kompetencji do rozpoznania skargi w tym zakresie.
Art. 3989 § 1 pkt 4 of the Code of Civil Procedure
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się również na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się również na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 8 k.p
Skarżący podniósł również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na rażące naruszenie art. 8 k.p.
art. 4771 k.p.c
w związku z art. 4771 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c
Zważywszy na treść art. 39813 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy jest związany podstawą skargi, Sąd Najwyższy nawet w wypadku przyjęcia skargi do rozpoznania nie miałby kompetencji do rozpoznania skargi w tym zakresie.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się również na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z 30 stycznia 2003 r., I PZ 124/02
wyrok Sądu Najwyższy z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 10 października 2013 r., II UK 235/13
postanowienie Sądu Najwyższy z 24 lutego 2012 r., II PK 274/11
wyrok Sądu Najwyższy z 19 lutego 2002 r., II UKN 117/0
postanowienie Sądu Najwyższy z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07
postanowienie Sądu Najwyższy z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07
I PK 233/07
II UK 235/13
Supreme Court dismisses cassation appeal as it re-evaluates established facts regarding social insurance status under contract law.
II PK 274/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for teacher dismissal as no obvious legal error was proven.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 163/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa U. K. ‎przeciwko Z. […] w D. ‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lutego 2015 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt IV Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 31 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie z powództwa U. K. przeciwko Z. [...] w D. o przywrócenie do pracy, oddalił apelację pozwanego i orzekł o kosztach postępowania. Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana wskazała na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości. Potrzeba wykładni dotyczy zdaniem skarżącej art. 32 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r.

Nr 79, poz. 854 ze zm.; dalej: ustawa o związkach zawodowych), który ma zastosowanie do nauczycieli, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2014 r. Nr 191), przez rozstrzygnięcie, w jakim terminie związki zawodowe powinny wypowiedzieć się, co do wypowiedzenia stosunku pracy nauczyciela objętego ochroną związkową, w przypadku częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wymiarze zajęć.

Strona pozwana podniosła, że art. 32 ustawy o związkach zawodowych nie precyzuje terminu, w jakim stanowisko związku zawodowego powinno zostać wyrażone. Skarżący podniósł również, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na rażące naruszenie art. 8 k.p. w związku z art. 4771 k.p.c. Zdaniem strony pozwanej Sąd Okręgowy uzależnił możliwość zastosowania dyspozycji art. 4771 k.p.c. w związku z art. 8 k.p. jedynie od rażącego naruszenia przez pracownika obowiązków pracowniczych. W ocenie strony pozwanej wysnuć należy wniosek, że Sąd odwoławczy błędnie przyjął, że zasądzenie odszkodowania jako alternatywnego roszczenia możliwe jest tylko w przypadku rażącego naruszenia norm przez pracownika i bezzasadnie zaniechał rozważań możliwości nieuwzględnienia żądania powódki przywrócenia do pracy, gdy jednocześnie nie ustalił, że pozwana szkoła miała uzasadnione podstawy do wyboru powódki do zwolnienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania.Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Powołanie się w skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania przez autora skargi, że na podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego samego rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie znajdują przekonującego uzasadnienia w różnicach wynikających z ustaleń sądu dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach.

Konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a nadto przedstawienie przez skarżącego własnej propozycji interpretacyjnej (postanowienia Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2003 r., I PZ 124/02, LEX nr 1130960; z 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 43). W sytuacji, gdy podstawą wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego (postanowienia Sądu Najwyższego z: 10 października 2013 r., II UK 235/13, LEX nr 1381272; z 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, LEX nr 1215146).

Obowiązkiem skarżącego jest określenie przepisów prawa, w związku z którymi wniosek został sformułowany, przez ich dokładne nazwanie, określenie miejsca publikacji oraz wskazanie przepisów przez oznaczenie numeru artykułu, paragrafu, ustępu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2002 r., II UKN 117/0, LEX nr 564467). Powoływany przez skarżącego przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych stanowi jednostkę redakcyjną składającą się z 10 ustępów, dotyczących różnych kwestii w tym także niepowiązanych z przedmiotem sprawy.

Strona pozwana nie wskazała zatem w sposób prawidłowy jakiego przepisu dotyczy potrzeba wykładni, nie sprecyzowała tego także w uzasadnieniu wniosku.Poza tym, także w podstawach skargi wskazano w całości art. 32 ustawy o związkach zawodowych. Zważywszy na treść art. 39813 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd Najwyższy jest związany podstawą skargi, Sąd Najwyższy nawet w wypadku przyjęcia skargi do rozpoznania nie miałby kompetencji do rozpoznania skargi w tym zakresie. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się również na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną.

Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Sąd drugiej instancji szeroko wykazał, że nie było przesłanki do zarzutu naruszenia art. 8 k.p. w związku z art. 4771 k.p.c., uzasadniając stanowisko, że nie ma podstaw do przyjęcia, że powódka nadużyła prawa do założenia związku zawodowego (uzasadnienie k. 326).

Należy mieć na uwadze, że ocena zgodności z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa jest dokonywana w całokształcie okoliczności sprawy i sąd ma w tym zakresie duży margines swobody. Z akt sprawy wynika, że odpowiedź na skargę kasacyjną wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.