Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 161/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error in labor dispute case.

Numero d'incarto II PK 161/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against a labor court judgment dismissing her claim for reinstatement or damages. The plaintiff argued that lower courts failed to properly evaluate the employer's dismissal criteria, but the court found no obvious legal violation. Consequently, the appeal was rejected because the plaintiff did not demonstrate that the legal errors were so glaring that they required Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is deemed obviously justified only if the alleged legal errors are elementary and prima facie evident without deep legal analysis, such as applying an obviously contradictory or repealed statute.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility obviously justified appeal labor law dispute dismissal of employment contract Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3982 § 1 k.p.c.
i art. 39821 w związku z art.
Art. 102 k.p.c.
39821 w związku z art. 102 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.
Art. 30 § 4 k.p.
art. 30 § 4 k.p. w związku z art.
Art. 45 § 1 k.p.
30 § 4 w związku z art. 45 § 1 k.p. i art.
Art. 8 k.p.
oraz art. 8 k.p. w związku z art.
art. 45 § 1 k.p
30 § 4 w związku z art. 45 § 1 k.p.
art. 382 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżąca twierdzi, że wniesiona przez nią skarga powinna zostać rozpoznana dlatego, że jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 161/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z powództwa J. W.-D.‎przeciwko Muzeum w O.‎o odszkodowanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 stycznia 2016 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O.‎z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt V Pa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w O.) na rzecz radcy prawnego S. M. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym z urzędu;

3) nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 23 października 2014 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 13 czerwca 2014 r., którym oddalono powództwo J. W.-D. o przywrócenie do pracy w pozwanym Muzeum w O. lub o zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za niezgodne z prawem i nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę.Powódka wywiodła skargę kasacyjną od tego wyroku i opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 30 § 4 w związku z art. 45 § 1 k.p. i art. 8 w związku z art. 45 § 1 k.p., a także na podstawie naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 w związku z art. 391 w związku z art. 378 § 1 i art. 382 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy oraz o zasądzenie od strony pozwanej kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Pełnomocnik reprezentujący powódkę z urzędu w postępowaniu kasacyjnym wniósł nadto o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej. W skardze kasacyjnej zawarty jest wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania z uwagi na to, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Strona pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powódki kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżąca twierdzi, że wniesiona przez nią skarga powinna zostać rozpoznana dlatego, że jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Tego poglądu Sąd Najwyższy jednak nie podziela, wobec czego wskazane przez powódkę okoliczności nie stanowią uzasadnionych przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania.

Skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń sądowych, w pierwszej kolejności służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą faktycznie okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Obowiązkiem skarżącego jest zatem przekonanie Sądu Najwyższego, przez odpowiednią argumentację prawną, że w sprawie zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia problemu prawnego postawionego w skardze.Skarga kasacyjna może być uznana za oczywiście uzasadnioną tylko wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym, polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał, względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Innymi słowy, w celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należy wykazać „oczywistość skargi kasacyjnej” przez odwołanie się do argumentacji, która prima facie wskazuje, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, niepublikowane, z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109), a takich argumentów nie można doszukać się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie do rozpoznania.Zdaniem skarżącej, oczywista zasadność skargi kasacyjnej wyraża się w tym, że „nastąpiło naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 § 4 k.p. w związku z art. 45 § 1 k.p. oraz art. 8 k.p. w związku z art. 45 § 1 k.p. oraz przepisów postępowania”, bowiem „Sądy obu instancji w niniejszej sprawie dokonały de facto tylko formalnej oceny dopuszczalności złożenia przez pozwanego pracodawcę każdego z wypowiedzeń bez zwrócenia uwagi na całą sekwencję zdarzeń, które w ocenie powódki zmierzały do pozbawienia jej odprawy”, a nadto „Sądy obu instancji nie zajęły się w ogóle oceną słuszności przyjętych kryteriów kwalifikowania pracowników do zwolnienia w sytuacji, gdy powódka była pracownikiem z 17-letnim stażem pracy u pozwanego i wykonującym niemal wszystkie możliwe obowiązki”.

Tego rodzaju argumentacja nie pozwala stwierdzić, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia przytoczonych przepisów prawa, a tym bardziej, że jakiekolwiek naruszenia miały charakter oczywisty, zwłaszcza że Sąd drugiej instancji dokonał wyczerpującej kontroli zasadności dokonanych powódce wypowiedzeń także pod kątem prawdziwości wskazanych przez pozwaną ich przyczyn, a że była nimi likwidacja stanowisk zajmowanych wyłącznie przez powódkę, nie były i mogły być stosowane żadne kryteria doboru pracowników do zwolnienia.Nie ma zatem przesłanek do uznania, że powódka zdołała wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów z mocy art. 3989 k.p.c. i art. 39821 w związku z art. 102 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji. l.n