Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 154/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation appeal regarding 10-year fixed-term employment contract validity and procedural errors.

Numero d'incarto II PK 154/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the Regional Court's decision upholding a 10-year fixed-term employment contract. The appellant argued that such a long-term contract violated the purpose of labor law and constituted an abuse of rights, while also claiming procedural violations regarding evidence and legal reasoning. The Court rejected these claims, ruling that the established legal interpretation regarding maximum contract duration was correct and that the appellant failed to demonstrate an obvious procedural violation sufficient for cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 300 k.p.; Art. 58 § 1 i 2 k.c.: A long-term fixed-term employment contract may be deemed an abuse of rights if it circumvents the social and economic purpose of labor law, but the Supreme Court's established interpretation regarding the maximum duration of such contracts remains binding unless clearly erroneous.

Parole chiave

Generato dall'IA
fixed-term employment contract abuse of rights labor law purpose cassation appeal dismissal procedural violation threshold long-term employment agreement art 300 k.p.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 300 k.p.
z art. 300 k.p.) – por.
Art. 58 § 1 i 2 k.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Sytuacja ta, ze względu na treść art. 3989 § 1 k.p.c. oraz art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
oraz art. 3983 § 3 k.p.c., nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Zarzucono również naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. przez brak wskazania podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa i całkowicie błędne przyjęcie przez Sąd drugiej instancji, że przytoczenie przez Sąd pierwszej instancji orzecznictwa Sądu Najwyższego wyczerpuje nałożony na Sąd obowiązek wskazania podstawy prawnej wyroku.
art. 25 § 1 k.p
Zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 25 § 1 k.p.
art. 33 k.p
art. 382 k.p.c
Ponadto, zarzucono naruszenie art. 382 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 154/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa A. I. ‎przeciwko N. sp. z o.o. z siedzibą w P. ‎o odszkodowanie i wynagrodzenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 marca 2017 r.,‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w P. ‎z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt VIII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powódka ostatecznie żądała zasądzenia kwoty 6.600 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi, ustalenia istnienia umowy o pracę na czas nieokreślony; sprostowania świadectwa pracy, a także zasądzenia kwoty 5.573 zł brutto tytułem wynagrodzenia za okres wypowiedzenia pomniejszego o wynagrodzenie za 2 tygodnie okresu wypowiedzenia, wraz z odsetkami. Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z 10 lipca 2015 r. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.600 zł tytułem odszkodowania za naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę wraz z ustawowymi odsetkami od 10 lipca 2015 r. oraz kwotę 5.552,36 zł tytułem wynagrodzenia z pracę wraz z ustawowymi odsetkami, w pozostałym zakresie oddalił powództwo.

Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z 16 grudnia 2015 r. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego.Wyrok Sądu Okręgowego pozwany zaskarżył w całości. Zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 25 § 1 k.p. w zw. z art. 33 k.p. w brzmieniu obowiązującym do 21 lutego 2016 r. poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że pozwany jako pracodawca naruszył obowiązujące przepisy prawa zawierając z powódką umowę o pracę na czas określony 10 lat z możliwością jej wypowiedzenia z zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia, w związku z czym stosunek pracy łączący powódkę z pozwanym podlega przepisom prawa pracy o umowie o pracę na czas nieokreślony, podczas gdy żaden z tych przepisów nie wskazuje maksymalnego okresu trwania umowy o pracę na czas określony i tym samym nie zakazuje zawierania z pracownikami umów o pracę na czas określony 10 lat.

Ponadto, zarzucono naruszenie art. 382 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie w wyrokowaniu całości materiału zebranego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, tj. faktów ustalonych w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji wskazujących na okoliczność, że w sprawie zaistniały obiektywne przesłanki, które uzasadniały zawarcie z powódką umowy o pracę na czas określony 10 lat, gdyż pozwany opracował strategię rozwoju firmy w związku z długoterminowymi planami inwestycyjnymi oraz podjął w tym zakresie określone czynności (m.in. zmienił firmę Spółki, rozszerzył zakres jej działalności, zakupił oraz tworzył portale internetowe).

Zarzucono również naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. przez brak wskazania podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa i całkowicie błędne przyjęcie przez Sąd drugiej instancji, że przytoczenie przez Sąd pierwszej instancji orzecznictwa Sądu Najwyższego wyczerpuje nałożony na Sąd obowiązek wskazania podstawy prawnej wyroku. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał na istnienie potrzeby wykładni przepisu prawnego budzącego poważne wątpliwości, a mianowicie art. 25 § 1 k.p. w zw. z art. 33 k.p. w brzmieniu obowiązującym do 21 lutego 2016 r. oraz art. 8 k.p. w następującym zakresie: (1) czy przepis ten uniemożliwiał (zakazywał) zawieranie z pracownikami umów o pracę na czas określony – 10 lat, skoro nie wskazywał on maksymalnego okresu trwania umów o pracę na czas określony; (2) czy okoliczności, takie jak opracowana przez pracodawcę strategia rozwoju firmy i długoterminowe plany inwestycyjne mogły być kwalifikowane jako przesłanki obiektywne uzasadniające zawarcie długoterminowej umowy o pracę na czas określony; (3) czy zawarcie umowy o pracę na czas określony z przyczyn, o których mowa w pkt. 2 naruszało zasady współżycia społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasady współżycia społecznego.

Zdaniem skarżącego istnieje potrzeba usunięcia wątpliwości co do możliwości, długości oraz przesłanek zawierania umów o pracę na czas określony. Dodatkowo, zdaniem skarżącego, w okolicznościach tej sprawy skarga jest oczywiście uzasadniona, skoro Sąd drugiej instancji naruszył art. 382 k.p. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przy wyrokowaniu całości materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji, tj. dokumentów załączonych do odpowiedzi na pozew dotyczących zmian w zakresie firmy pozwanego oraz rozszerzenia przedmiotu, a także innych okoliczności wskazywanych w pismach procesowych pozwanego, którym strona powoda nie przeczyła, związanych m.in. z zakupem i tworzeniem portali internetowych, a które dotyczyły i potwierdzały okoliczności, które pozwany wskazywał jako uzasadniające zawarcie z powódką umowy o pracę na czas określony na okres 10 lat; oraz naruszył art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i brak w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji wskazania podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3), lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Skarżący przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnia z jednej strony potrzebą wykładni przepisów prawa materialnego budzących, jego zdaniem, poważne wątpliwości oraz oczywistością skargi kasacyjnej ze względu na zarzucone naruszenia przepisów prawa procesowego.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że jeżeli uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to skarżący powinien nie tylko wskazać przepis, którego wykładnia wywołuje wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów, lecz także przytoczyć orzeczenia sądowe, w których dokonano rozbieżnej wykładni tego przepisu we wskazanym przez skarżącego zakresie lub szczegółowo opisać, na czym polegają te wątpliwości interpretacyjne; brak przytoczenia takich orzeczeń oraz wyjaśnienia owych wątpliwości prowadzi do oceny, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie został w wystarczająco przekonujący sposób uzasadniony (por. postanowienie SN z 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, LEX nr 523522).

Jednocześnie, w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), jeżeli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienie SN z 17 marca 2015 r., I PK 4/15, LEX nr 1661934). Skarżący nie wykazał potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości - co więcej poważne wątpliwości - które dotychczas nie zostały wyjaśnione w orzecznictwie.

Regulacja prawna wynikająca z art. 25 § 1 k.p. w zw. z art. 33 k.p. w brzmieniu obowiązującym do 21 lutego 2016 r. oraz art. 8 k.p. – w zakresie, w jakim przepisy te wyznaczają swobodę stron w przedmiocie określenia okresu obowiązywania umowy o pracę na czas określony – była przedmiotem wykładni w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Z orzeczeń tych wynika jednolite stanowisko, że pomimo iż we wskazanym we wniosku stanie prawnym przepisy prawa nie precyzowały maksymalnego okresu trwania umowy o pracę na czas określony, to zawarcie długoterminowej umowy o pracę na czas określony 9 lat z klauzulą wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem mogło być kwalifikowane jako obejście przepisów prawa pracy ich społeczno-gospodarczego przeznaczenia lub zasad współżycia społecznego (art. 58 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.) – por. wyrok SN z 7 września 2005 r., II PK 294/04, OSNP 2006 nr 13-14, poz. 207; wyrok SN z 25 października 2007 r., II PK 49/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz. 317, czy wyrok SN z 14 lutego 2012 r., II PK 136/11, OSNP 2013 nr 1-2, poz.

9. Skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniający zmianę tego poglądu. Uwzględniając powyższe, sformułowane przez skarżącego wątpliwości w rzeczywistości nie są wątpliwościami dotyczącymi wykładni ww. przepisów prawa; sprowadzają się do zakwestionowania wyników subsumcji ww. przepisów, rozumianych zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie ich wykładnią, do okoliczności fatycznych tej sprawy. Sytuacja ta, ze względu na treść art. 3989 § 1 k.p.c. oraz art. 3983 § 3 k.p.c., nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Przechodząc do oceny twierdzenia skarżącego o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, celowym wydaje się przypomnienie, że skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wtedy, gdy bez pogłębionej analizy zastosowanych przez sąd przepisów prawa materialnego i bez wnikania w szczegóły postępowania dowodowego dla oceny naruszenia przepisów prawa procesowego, można stwierdzić zasadność przytoczonych podstaw kasacyjnych; oczywista zasadność skargi kasacyjnej zwykle wynika z oczywistego, widocznego prima facie naruszenia przepisów prawa (por. postanowienie SN z 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, LEX nr 898439).

Oznacza to, że skarżący, powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, powinien wykazać, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi – to znaczy wskazać w czym w jego ocenie wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Ponadto, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy wykazanie usprawiedliwionej podstawy, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania, skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia polegającą na jego oczywistości (por. postanowienie SN z 26 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Skarżący nie wykazał oczywistego naruszenia wskazanych we wniosku przepisów prawa procesowego. Nie wyjaśniono, w jaki sposób podane przez skarżącego okoliczności – jak twierdzi pominięte przez Sąd drugiej instancji – przy uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w tym postępowaniu – mają dowodzić oczywistej wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Trudno również mówić o oczywistej wadliwości zaskarżonego wyroku ze względu na ewentualne naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., skoro skarżący, formułując zarzuty kasacyjne, jednoznacznie zidentyfikował podstawę prawną wyroku, zarzucając błędną wykładnię tych przepisów.

Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. l.n