Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious error in labor contract termination.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal against a lower court awarding damages for an illegal termination of the employment contract. The employer argued the termination was objectively justified, but the Supreme Court found the lower court correctly ruled that the employer failed to prove the specific statutory grounds for dismissal. The court held that the cassation request did not demonstrate an obvious error warranting intervention, as the factual findings were not challenged and the legal application was sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation request must independently demonstrate an obvious error in the lower court's decision; mere assertions of abuse of power or general legal violations without specific proof of obvious invalidity do not constitute a valid basis for cassation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 148/19 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa M. M.przeciwko C. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ż.o zapłatę odszkodowania,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 24 listopada 2020 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Z.z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt IV Pa (…) (IV Pz (…)), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Z. wyrokiem z 26 marca 2019 r. oddalił apelację pozwanego pracodawcy C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa w Ż. od wyroku Sądu Rejonowego w Ż. z 30 października 2018 r., który zasądził powodowi M. M. odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia.W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie art. 30 § 4 k.p., art. 52 § 1 pkt 1 k.p., art. 56 k.p.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że jest oczywiście uzasadniona ze względu na podstawy kasacyjne.
Przyczyny rozwiązania umowy o pracę miały oparcie w przesłankach natury obiektywnej i racjonalnej. Stanowisko Sądu stanowi nadużycie i rażąco narusza przepisy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd powszechny rozstrzygnął, że skarżący nie wykazał pierwszego zarzutu a drugi i trzeci nie były zasadne, dlatego rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie było zasadne, przy czym znaczenie miałoby również naruszenie art. 30 § 4 k.p. i terminu z art. 52 § 2 k.p. To stanowiło podstawę zasądzonego powodowi odszkodowania.Zasadniczy mankament wniosku o przyjęcie skargi polega na założeniu, że podstawa kasacyjna składa się na podstawę przedsądu („Mając na względzie sformułowane powyżej podstawy kasacyjne, uznać należy, iż w niniejszej sprawie wniesienie skargi kasacyjnej jest oczywiście uzasadnione”).
Nie jest to prawidłowe, gdyż podstawy kasacyjne (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.) stanowią odrębną część skargi i podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania. Nie zastępują więc podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia.Odnosi się to również do podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. O ile zasadne podstawy kasacyjne mogą prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej (a contrario art. 39814 k.p.c.), to w szczególnej podstawie przedsądu znaczenie ma dopiero aż oczywista zasadność skargi kasacyjnej.Oznacza to, że skarżący we wniosku powinien samodzielnie (odrębnie od podstaw kasacyjnych) wskazać i wykazać naruszenie przepisów, które bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest oczywiście wadliwy.
Nie wystarcza zatem ogólna treść wniosku z konkluzją, że „stanowisko Sądu I i II instancji jest nadużyciem i rażąco narusza przepisy poprzez ich błędne zastosowanie lub niewłaściwą wykładnię, w przypadku, gdy nie istniała ku temu podstawa faktyczna i prawna”.W sprawie decydowały w istocie ustalenia stanu faktycznego na podstawie niemałego materiału dowodowego, które nie są podważane (nawet w podstawie kasacyjnej). Wiążą zatem w ocenie podstawy przedsądu stwierdzenia Sądu, iż pozwany nieprecyzyjnie i niejednoznacznie określił przyczyny rozwiązania umowy, a wskazanych przyczyn nie udowodnił.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).