Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 144/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on termination of employment contract due to lack of significant legal issue.

Numero d'incarto II PK 144/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a labor court judgment dismissing her claim for damages due to unlawful termination. The employee argued that the employer's cited reason for termination was a future, uncertain event and questioned the burden of proof allocation. The court ruled that this legal issue was already extensively clarified in established precedent and did not meet the threshold for a significant legal question requiring Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been comprehensively explained in uniform and settled Supreme Court jurisprudence.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue termination of employment burden of proof labor law precedent

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 30 § 4 k.p
art. 30 § 4 k.p. Istota zagadnienia prawnego sprowadza się zatem do odpowiedzi
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
art. 3989 k.p.c
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z 12 grudnia 2001 r. i PKN 733/00
wyrok SN z dnia 29 marca 2001 r., I PKN 325/00
wyrok SN z dnia 23 lipca 2008 r., I PK 310/07
wyrok SN z dnia 13 października 1999 r., I PKN 290/99
PK 310/07, niepubl.; wyrok SN z dnia 13 października 1999 r., I PKN 290/99,
postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2002 r., I PK 168/02
31 [notka]; postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2002 r., I PK 168/02, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07
postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07).
postanowienie SN z dnia 6 listopada 2001 r., IV CZ 185/01
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 28/01
postanowienie SN z dnia 30 listopada 2001 r., I CZ 173/01
postanowienie SN z dnia 30 listopada 2001 r., I CZ 173/01).
I PK 310/07
Supreme Court dismisses appeal, ruling termination valid only upon actual structural change, not mere intent.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 144/09

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa Ł. P.

przeciwko W. I. Sp. z o.o. w W.

o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W.

z dnia 13 stycznia 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 900

(dziewięćset) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W. w sprawie Ł. P. przeciwko W.I. Spółka z

o.o. w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o

pracę, wyrokiem z 13 stycznia 2009 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu

Rejonowego z 12 czerwca 2008 r.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik powoda wniósł o przyjęcie jej do

rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego oraz fakt, że niniejsza skarga jest oczywiście uzasadniona. W jego opinii

istotnym zagadnieniem jest, czy przyczyna powołana przez pracodawcę jako

uzasadnienie rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy, która nie istniała w

chwili wypowiedzenia, a która mogła zaistnieć w przyszłości, może stanowić

uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 w związku z

art. 30 § 4 k.p. Istota zagadnienia prawnego sprowadza się zatem do odpowiedzi

na pytanie, czy można przyjąć za rzeczywistą, uzasadniającą i wystarczającą

przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę – likwidację stanowiska pracy, jeżeli to

decyzja pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę antycypuje fakt przyszły i

niepewny w postaci likwidacji stanowiska pracy.

Jako kolejne istotne zagadnienie prawne wnoszący skargę sformułował to,

„na kim spoczywa ciężar dowodu, że wskazana przez pracodawcę w uzasadnieniu

wypowiedzenia umowy o pracę przyczyna jest rzeczywista i konkretna – na

pracowniku

występującym

z

powództwem

o

uznanie

wypowiedzenia

za

bezskuteczne lub o odszkodowanie, czy też na pozwanym pracodawcy.”

Niezależnie od ww. istotnych zagadnień prawnych występujących w sprawie

niniejszą skargę jej Autor przedstawił jako oczywiście uzasadnioną, gdyby kwestię

rozkładu ciężaru dowodu uznać nie za istotne zagadnienie prawne, ale za kwestię

już wystarczająco przesądzoną w orzecznictwie i literaturze. Przemawia za tym

fakt, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął rozkład ciężaru dowodu

w zakresie wykazania faktu istnienia przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem

zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze

skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości

stosowania

prawa,

nie

będąc

instrumentem

weryfikacji

trafności

ustaleń

faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w

sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej

publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia

orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

Przedstawione przez Autora skargi zagadnienia prawne, nie spełniają

wymagań definicji istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c. Zgodnie z ustalonym poglądem Sądu Najwyższego, istotne zagadnienie

prawne występuje, gdy istniejące w rozpoznawanej sprawie zagadnienie prawne

ma znaczenie dla rozwoju prawa lub ma znaczenie precedensowe dla

rozstrzygania innych podobnych spraw. Celem przedsądu jest umożliwienie Sądowi

Najwyższemu

selekcji

spraw

z

punktu

widzenia

potrzeby

angażowania

najwyższego organu sądowego w sprawy małej rangi i skupienie się na sprawach

najpoważniejszych.

Przedstawione

przez

wnioskodawcę,

jako

okoliczność

uzasadniająca przyjęcie kasacji do rozpoznania, zagadnienie nie jest istotnym

zagadnieniem

prawnym.

Kwestia

zaistnienia

przyczyny

wypowiedzenia

w

przyszłości została już szeroko wyjaśniona w orzecznictwie sądowym. Jeden z

wyroków, który się do tego problemu odnosi, to jest wyrok SN z 12 grudnia 2001 r. i

PKN 733/00, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy,

Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2003/23/569, został zresztą

powołany w skardze (zob ponadto również: wyrok SN z dnia 29 marca 2001 r., I

PKN 325/00, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych, 2003, nr 1, poz. 8; wyrok SN z dnia 23 lipca 2008 r., I

PK 310/07, niepubl.; wyrok SN z dnia 13 października 1999 r., I PKN 290/99,

Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych, 2001, 4, 110, Monitor Prawniczy, 2001, 6, 363, Prawo Pracy, 2001, 4,

31 [notka]; postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2002 r., I PK 168/02, niepubl.). Nie

można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c.), jeżeli sformułowany w jego ramach problem został wyjaśniony w

jednolitym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a skarżący nie wskazuje

żadnych argumentów prawnych uzasadniających możliwość odmiennej jego oceny

(zob. postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07).

Powyższą

argumentację

należy

również

odnieść

do

zagadnienia

odnoszącego się do kwestii rozkładu ciężaru dowodu

Skarga nie jest również oczywiście uzasadniona. Nie wiadomo, na czym w

przekonaniu Autorki skargi ta oczywista zasadność miałaby polegać. Wskazuje

ona, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął rozkład ciężaru dowodu

w zakresie wykazania faktu istnienia przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o

pracę. Jednocześnie pełnomocniczka powoda nie wyjaśnia, na czym polegało to

błędne przyjęcie i dlaczego koliduje z orzeczeniem SN z 9 marca 1977, I PRN

17/77. Sąd Najwyższy nie musi się domyślać ani szukać w aktach sprawy

wyjaśnienia i potwierdzenia tez skarżącego zgłaszanych w uzasadnieniu wniosku o

przyjęcie skargi do rozpoznania, lecz powinno to być przedstawione przez

profesjonalnego pełnomocnika, sporządzającego skargę (postanowienie SN z dnia

6 listopada 2001 r., IV CZ 185/01; postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2001 r., II

CZ 28/01; postanowienie SN z dnia 6 listopada 2001 r., IV CZ 156/01;

postanowienie SN z dnia 30 listopada 2001 r., I CZ 173/01). Pełnomocnik strony

skarżącej najwyraźniej tego obowiązku nie wykonał.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.