Supreme Court dismisses appeal on termination of employment contract due to lack of significant legal issue.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a labor court judgment dismissing her claim for damages due to unlawful termination. The employee argued that the employer's cited reason for termination was a future, uncertain event and questioned the burden of proof allocation. The court ruled that this legal issue was already extensively clarified in established precedent and did not meet the threshold for a significant legal question requiring Supreme Court review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 398 § 1 pkt 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been comprehensively explained in uniform and settled Supreme Court jurisprudence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 144/09
POSTANOWIENIE
Dnia 24 września 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa Ł. P.
przeciwko W. I. Sp. z o.o. w W.
o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2009 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w W.
z dnia 13 stycznia 2009 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 900
(dziewięćset) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy w W. w sprawie Ł. P. przeciwko W.I. Spółka z
o.o. w W. o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o
pracę, wyrokiem z 13 stycznia 2009 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu
Rejonowego z 12 czerwca 2008 r.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik powoda wniósł o przyjęcie jej do
rozpoznania ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia
prawnego oraz fakt, że niniejsza skarga jest oczywiście uzasadniona. W jego opinii
istotnym zagadnieniem jest, czy przyczyna powołana przez pracodawcę jako
uzasadnienie rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy, która nie istniała w
chwili wypowiedzenia, a która mogła zaistnieć w przyszłości, może stanowić
uzasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę w rozumieniu art. 45 § 1 w związku z
art. 30 § 4 k.p. Istota zagadnienia prawnego sprowadza się zatem do odpowiedzi
na pytanie, czy można przyjąć za rzeczywistą, uzasadniającą i wystarczającą
przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę – likwidację stanowiska pracy, jeżeli to
decyzja pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę antycypuje fakt przyszły i
niepewny w postaci likwidacji stanowiska pracy.
Jako kolejne istotne zagadnienie prawne wnoszący skargę sformułował to,
„na kim spoczywa ciężar dowodu, że wskazana przez pracodawcę w uzasadnieniu
wypowiedzenia umowy o pracę przyczyna jest rzeczywista i konkretna – na
pracowniku
występującym
z
powództwem
o
uznanie
wypowiedzenia
za
bezskuteczne lub o odszkodowanie, czy też na pozwanym pracodawcy.”
Niezależnie od ww. istotnych zagadnień prawnych występujących w sprawie
niniejszą skargę jej Autor przedstawił jako oczywiście uzasadnioną, gdyby kwestię
rozkładu ciężaru dowodu uznać nie za istotne zagadnienie prawne, ale za kwestię
już wystarczająco przesądzoną w orzecznictwie i literaturze. Przemawia za tym
fakt, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął rozkład ciężaru dowodu
w zakresie wykazania faktu istnienia przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o
pracę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność
postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w
sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.
Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym trzeciej
instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem
zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze
skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości
stosowania
prawa,
nie
będąc
instrumentem
weryfikacji
trafności
ustaleń
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w
sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej
publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia
orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.
Przedstawione przez Autora skargi zagadnienia prawne, nie spełniają
wymagań definicji istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1
k.p.c. Zgodnie z ustalonym poglądem Sądu Najwyższego, istotne zagadnienie
prawne występuje, gdy istniejące w rozpoznawanej sprawie zagadnienie prawne
ma znaczenie dla rozwoju prawa lub ma znaczenie precedensowe dla
rozstrzygania innych podobnych spraw. Celem przedsądu jest umożliwienie Sądowi
Najwyższemu
selekcji
spraw
z
punktu
widzenia
potrzeby
angażowania
najwyższego organu sądowego w sprawy małej rangi i skupienie się na sprawach
najpoważniejszych.
Przedstawione
przez
wnioskodawcę,
jako
okoliczność
uzasadniająca przyjęcie kasacji do rozpoznania, zagadnienie nie jest istotnym
zagadnieniem
prawnym.
Kwestia
zaistnienia
przyczyny
wypowiedzenia
w
przyszłości została już szeroko wyjaśniona w orzecznictwie sądowym. Jeden z
wyroków, który się do tego problemu odnosi, to jest wyrok SN z 12 grudnia 2001 r. i
PKN 733/00, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy,
Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2003/23/569, został zresztą
powołany w skardze (zob ponadto również: wyrok SN z dnia 29 marca 2001 r., I
PKN 325/00, Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych, 2003, nr 1, poz. 8; wyrok SN z dnia 23 lipca 2008 r., I
PK 310/07, niepubl.; wyrok SN z dnia 13 października 1999 r., I PKN 290/99,
Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych, 2001, 4, 110, Monitor Prawniczy, 2001, 6, 363, Prawo Pracy, 2001, 4,
31 [notka]; postanowienie SN z dnia 16 grudnia 2002 r., I PK 168/02, niepubl.). Nie
można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 398 9 § 1
pkt 1 k.p.c.), jeżeli sformułowany w jego ramach problem został wyjaśniony w
jednolitym i utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a skarżący nie wskazuje
żadnych argumentów prawnych uzasadniających możliwość odmiennej jego oceny
(zob. postanowienie SN z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 277/07).
Powyższą
argumentację
należy
również
odnieść
do
zagadnienia
odnoszącego się do kwestii rozkładu ciężaru dowodu
Skarga nie jest również oczywiście uzasadniona. Nie wiadomo, na czym w
przekonaniu Autorki skargi ta oczywista zasadność miałaby polegać. Wskazuje
ona, że Sąd Okręgowy w sposób oczywiście błędny przyjął rozkład ciężaru dowodu
w zakresie wykazania faktu istnienia przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o
pracę. Jednocześnie pełnomocniczka powoda nie wyjaśnia, na czym polegało to
błędne przyjęcie i dlaczego koliduje z orzeczeniem SN z 9 marca 1977, I PRN
17/77. Sąd Najwyższy nie musi się domyślać ani szukać w aktach sprawy
wyjaśnienia i potwierdzenia tez skarżącego zgłaszanych w uzasadnieniu wniosku o
przyjęcie skargi do rozpoznania, lecz powinno to być przedstawione przez
profesjonalnego pełnomocnika, sporządzającego skargę (postanowienie SN z dnia
6 listopada 2001 r., IV CZ 185/01; postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2001 r., II
CZ 28/01; postanowienie SN z dnia 6 listopada 2001 r., IV CZ 156/01;
postanowienie SN z dnia 30 listopada 2001 r., I CZ 173/01). Pełnomocnik strony
skarżącej najwyraźniej tego obowiązku nie wykonał.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.