Supreme Court dismisses cassation appeal regarding procedural law violations as they do not require Supreme Court interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the appellant's cassation appeal, ruling that the alleged procedural violations did not warrant Supreme Court review. The appellant argued that interpreting specific articles regarding evidence and notification would resolve conflicting case law, citing previous Supreme Court decisions. The Court rejected this, noting that such issues fall under the scope of ordinary courts and that the interpretation of these specific provisions was not necessary to decide the current appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3988 § 3 k.p.c.: The Supreme Court examines only circumstances cited in the cassation appeal to justify its acceptance, not the substantive grounds or reasoning, ensuring public interest and uniform interpretation while excluding factual findings and evidence evaluation from cassation control.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 138/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa M. S.A. w Ł.przeciwko A. D.o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 stycznia 2015 r.,skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 30 października 2013 r. Zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 124 § 3 k.p., § 8 ust. 1 w zw. z § 22 ust. 2, 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1974 r. w sprawie wspólnej odpowiedzialności pracowników za powierzone mienie (Dz.U. z 1996 r. Nr 143, poz. 663) oraz przepisów postępowania – art. 382 k.p.c., 229 k.p.c., art. 230 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.Jako podstawę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 229 k.p.c. oraz 230 k.p.c. W ocenie skarżącego możliwość podniesienia naruszenia art. 229 k.p.c. oraz 230 k.p.c. jako podstawy kasacyjnej wymaga wykładni, ponieważ wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Wskazał w tym kontekście na następujące orzeczenia Sądu Najwyższego – wyrok z dnia 10 stycznia 2008 r., IV CSK 404/07, Lex Polonica nr 5108381 oraz wyrok z dnia 19 maja 2011 r., I CNP 55/10, Lex Polonica 6365323).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328). Ma to ma umożliwić wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ najwyższego szczebla sądownictwa ze względu na interes publiczny (postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147).
Z publiczną funkcją skargi kasacyjnej wiąże się wyeliminowanie z zakresu kontroli kasacyjnej kwestii prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny dowodów, choćby naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76, wyrok SN z dnia 26 maja 2006 r., V CSK 97/06, Lex Polonica nr 408818)Odnosząc się do wskazanej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy zaznaczyć, że nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli przepisy te były przedmiotem licznych interpretacji Sądu Najwyższego zawartych w wielu orzeczeniach (postanowienie z dnia 19 kwietnia 2004 r., I PK 698/03, niepubl.).
Przy czym różne rozstrzygnięcia sądów występujące w odmiennych stanach faktycznych nie oznaczają rozbieżności w orzecznictwie (postanowienie z dnia 18 czerwca 2004 r., II CZ 65/04 niepubl.). Dodatkowo, na rozbieżność orzecznictwa jako przesłankę przyjęcia kasacji do rozpoznania można powołać się wtedy, gdy istnieją co najmniej dwa rozbieżne orzeczenia dotyczące tej samej kwestii prawnej (zob. postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2005 r., III PK 91/04, niepubl.). Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów – jako przesłanka uzasadniająca przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania istnieje wtedy, gdy od wyników tej wykładni zależy rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej (por. postanowienie SN z dnia 10 lipca 2007 r., II UK 42/07, LEX nr 898438.).Mając na uwadze powyższe, odnosząc się do wskazanej przez skarżącego przyczyny uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, po pierwsze należy zaznaczyć, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego rozstrzygnięto problem dopuszczalności podniesienia naruszenia art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c. jako podstawy kasacyjnej (postanowienie SN z dnia 30 czerwca 2006 r., V CSK 146/06, Lex Polonica nr 2112040, wyrok SN z dnia 10 stycznia 2008 r., IV CSK 404/07, Lex Polonica nr 5108381, wyrok SN z dnia 5 lutego 2014 r., V CSK 140/13, Lex Polonia nr 8387441, wyrok SN z dnia 9 października 2014 r., I CSK 544/14, LEX nr 1541040).
W orzeczeniach tych Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że zakresem wyłączenia przewidzianego w art. 3988 § 3 k.p.c. objęte są art. 228 § 1, art. 229 i art. 230 k.p.c. Po drugie, wyrok z dnia 19 maja 2011 r., I CNP 55/10, w którym, zdaniem skarżącego, Sąd Najwyższy dopuścił możliwość sformułowania jako podstawy kasacyjnej naruszenia art. 229 k.p.c. oraz art. 230 k.p.c., został wydany w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. W sprawie tej zarzut naruszenia art. 229, 230 k.p.c. powiązany z art. 176 ust. 1 Konstytucji nie stanowił jedynego zarzutu mającego uzasadniać stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
Warto w tym miejscu wskazać na stanowisko Sądu Najwyższego, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest niedopuszczalna, jako nieoparta na ustawowej podstawie (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05; z dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r., V CNP 55/06, Lex Polonica nr 8600008, postanowienie SN z dnia 27 września 2013 r., V CNP 90/12, Lex Polonica nr 7521397). Tym samym wywodzone przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie opierają się na porównaniu spraw o odmiennych stanach faktycznych oraz dotyczących innych procesowych środków prawnych.
Niezależnie od powyższego, skarżący nie uzasadnił, że od wyniku wykładni art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 229 k.p.c. oraz 230 k.p.c. zależy rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej. Analiza zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że zarzut naruszanie art. 229 k.p.c. oraz 230 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. odnosi się do sposobu ustalenia przez Sąd Okręgowy okoliczności niepowiadomienia pozwanej o inwentaryzacji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że Sąd okoliczność tą ustalił na podstawie dowodów z dokumentów.
Uwzględniając powyższe, nawet gdyby twierdzenie skarżącego, że wykładnia art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 229 k.p.c. oraz 230 k.p.c. wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów było uzasadnione, to od wyników wykładni tych przepisów nie zależy rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.