Supreme Court dismisses labor law appeal, ruling no legal issue exists regarding organizational restructuring dismissals.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against a lower court's dismissal of her request to be reinstated to work. The plaintiff argued that the second instance court deprived her of procedural rights by not conducting evidence gathering and questioned the interpretation of Article 10 of the Act on Special Rules for Termination of Employment Contracts. The court determined that the plaintiff's arguments merely challenged factual findings and did not create a genuine legal issue requiring interpretation, thus dismissing the appeal under Article 393 of the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 393 § 1 k.p.c.; Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists or if there is no need for the interpretation of legal provisions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II PK 138/05
POSTANOWIENIE
Dnia 9 grudnia 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z powództwa R. S.
przeciwko Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w O.
o przywrócenie do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2005 r.,
kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w E.
z dnia 28 maja 2004 r.,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 maja 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w E. oddalił apelację powódki R. S., od wyroku Sądu Rejonowego w
O., w sprawie przeciwko Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w O. o
przywrócenie do pracy, podzielając stanowisko tego Sądu, że dokonane powódce
w dniu 13 stycznia 2003 r., wypowiedzenie umowy o pracę na podstawie art. 10
ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z
pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. Nr.
90, poz. 844 ze zm.), było zgodne z prawem, a wskazana przyczyna
wypowiedzenia
-
zmniejszenie
zatrudnienia
w
związku
ze
zmianami
organizacyjnymi Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w O. - prawdziwa
i konkretna.
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pełnomocnik powódki i zarzucając
naruszenie prawa materialnego – art. 45 k.p. w związku z art. 10 ustawy z dnia 13
marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków
pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. Nr 90, poz. 844 ze zm.) oraz
naruszenie przepisów postępowania – art. 328 § 2 i 386 § 4 k.p.c., wniósł o jego
zmianę i przywrócenie powódki do pracy z zasądzeniem wynagrodzenia za czas
pozostawania bez pracy, oraz orzeczeniem o kosztach postępowania.
Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazał na istotne
zagadnienie prawne „czy Sąd II instancji nie pozbawia strony w osobie pracownika
praw procesowych do obrony w sprawie ze stosunku pracy przeprowadzając
postępowanie dowodowe w przypadku, gdy w ogóle nie przeprowadził tego
postępowania sąd I instancji, a postępowanie sądowe w II instancji ogranicza się
jedynie do dopuszczenia dowodów z urzędu i w sytuacji, gdy ciężar dowodu
spoczywa na pracodawcy” oraz potrzebę wykładni „przepisu art. 10 ustawy z dnia
13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami
stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników, a mianowicie czy
można uważać, że z pracownikiem rozwiązuje się umowę o pracę indywidualnie z
przyczyn nie dotyczących pracownika, w sytuacji , gdy przy reorganizacji zakładu
pracy
dochodzi
do
wymiany pracowników na
bardziej
wykształconych
i
wyspecjalizowanych”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji
do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne lub nie
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie albo gdy kasacja jest oczywiście
bezzasadna. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do
rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne
polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które
prowadzą do rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno być postawione
ogólnie i abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w oderwaniu od
konkretnego stanu faktycznego, a ponadto budzić poważne wątpliwości. Muszą
mieć one jednak charakter wyłącznie prawny, a zatem nie mogą jednocześnie
obejmować
elementu
stanu
faktycznego
sprawy.
Wymaganie
ogólnego
sformułowania pytania prawnego ma na celu umożliwienie Sądowi Najwyższemu
udzielenia odpowiedzi o charakterze ogólniejszym, która wszakże nie może
zastępować rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Niezależnie od tego w literaturze i
judykaturze jednolicie przyjmuje się, że konieczne jest aby zagadnienie prawne
pozostawało w związku merytorycznym i logicznym z rozpatrywaną przez Sąd
drugiej instancji sprawą. Na istnienie tego związku musi wskazywać przede
wszystkim jurydyczna spójność sformułowanego na wstępie zagadnienia prawnego
i towarzyszącego mu uzasadnienia, a także odpowiednie nawiązanie w ogólnie
postawionym zagadnieniu do stanu faktycznego danej sprawy. W kasacji
wnioskodawczyni nie zostało wskazane ani istotne zagadnienie prawne, ani
potrzeba wykładni przepisów prawnych.
Podany w okolicznościach uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania
jako
istotne zagadnienie prawne fakt prowadzenia postępowania dowodowego
przez Sąd Okręgowy jest w istocie próbą kwestionowania ustaleń faktycznych i ich
oceny dokonanej przez Sąd drugiej instancji i nie może służyć uzasadnieniu tezy o
pozbawieniu powódki praw procesowych do obrony. Natomiast wskazana potrzeba
wykładni art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach
rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących
pracowników - w rzeczywistości odnosi się do przyczyn uzasadniających
wypowiedzenie umowy o pracę w świetle art. 45 k.p. - „czy można uważać, że z
pracownikiem rozwiązuje się umowę o pracę indywidualnie z przyczyn nie
dotyczących pracownika, w sytuacji, gdy przy reorganizacji zakładu pracy dochodzi
do wymiany pracowników na bardziej wykształconych i wyspecjalizowanych”.
Przepis art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. jest odpowiednikiem art. 10
poprzedniej ustawy o zwolnieniach grupowych. Reguluje on dopuszczalność i
zasady indywidualnych wypowiedzeń stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
pracowników i doczekał się bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego. W
przypadku umów o pracę zawartych na czas nieokreślony przyczyny niedotyczące
pracownika w rozumieniu art. 1 i 10 muszą być przyczynami, które uzasadniają
wypowiedzenie w rozumieniu art. 45 k.p. Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy
wypowiedzenie umowy zawartej na czas nieokreślony musi być uzasadnione, a
pracodawca winien w piśmie skierowanym do pracownika wskazać przyczynę
wypowiedzenia (art. 30 § 4 i 45 k.p.). Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia
16 maja 1997 r. (I PKN 161/97, OSNAPiUS 1998, z. 8, poz. 237) indywidualne
wypowiedzenie umowy o pracę na podstawie poprzedniej ustawy o zwolnieniach
grupowych podlega ocenie sądu pracy w zakresie zasadności wypowiedzenia (art.
45 § 1 k.p.) oraz ewentualnego nadużycia prawa (art. 8 k.p.). Jeśli istnieją
przyczyny uzasadniające wypowiedzenie stosunku pracy pracodawca ma prawo
rozwiązać stosunek pracy z wyjątkiem sytuacji, kiedy pracownik podlega
szczególnej ochronie przed zwolnieniem. Pracodawca nie ma natomiast obowiązku
zaproponowania pracownikowi pracy na innym stanowisku (wyrok SN z dnia 13
kwietnia 2000, I PKN 600/99, OSNAPiUS 2001, z. 19, poz. 576). Wypowiedzenie z
przyczyn niedotyczących pracownika w rozumieniu art. 1 i 10 ustawy musi być
wypowiedzeniem uzasadnionym w świetle art. 45 k.p., jednak zgodnie z wyrokiem z
dnia 27 listopada 1997 r., I PKN 401/97, (OSNAPiUS 1998, z. 18, poz. 542), „kontroli sądu pracy nie podlega ocena zasadności przyjętej przez pracodawcę
decyzji o zmianie struktury organizacyjnej zakładu pracy w celu racjonalizacji i
ograniczenia zatrudnienia pracowników, lecz tylko ocena zasadności i słuszności
przyjętych kryteriów doboru pracowników na stanowiska pracy i kwalifikowania
pracowników do zwolnienia z pracy".
W tej sytuacji gdy nie ma potrzeby dokonywania wykładni przepisów prawa,
w sprawie nie występuje też istotne zagadnienie prawne, a zaskarżony wyrok nie
zapadł
w
warunkach
nieważności
postępowania,
należało
orzec
postanowieniu na podstawie art. 393 § 1 w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.
jak
w