Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 138/05 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses labor law appeal, ruling no legal issue exists regarding organizational restructuring dismissals.

Numero d'incarto II PK 138/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against a lower court's dismissal of her request to be reinstated to work. The plaintiff argued that the second instance court deprived her of procedural rights by not conducting evidence gathering and questioned the interpretation of Article 10 of the Act on Special Rules for Termination of Employment Contracts. The court determined that the plaintiff's arguments merely challenged factual findings and did not create a genuine legal issue requiring interpretation, thus dismissing the appeal under Article 393 of the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 k.p.c.; Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no significant legal issue exists or if there is no need for the interpretation of legal provisions.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal labor law termination organizational restructuring procedural rights protection code of civil procedure significant legal issue interpretation necessity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników
w dniu 13 stycznia 2003 r., wypowiedzenie umowy o pracę na podstawie art. 10
Art. 45 k.p.
naruszenie prawa materialnego – art. 45 k.p. w związku z art.
Art. 30 § 4 i 45 k.p.
wypowiedzenia (art. 30 § 4 i 45 k.p.).
art. 45 k.p
naruszenie prawa materialnego – art. 45 k.p.
art. 393 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c.
art. 45 § 1 k.p
naruszenie prawa materialnego – art. 45 k.p.
art. 8 k.p
45 § 1 k.p.) oraz ewentualnego nadużycia prawa (art. 8 k.p.).
art. 3937 § 1 k.p.c
393 § 1 w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I PKN 161/97, OSNAPiUS 1998, z. 8, poz. 237
(I PKN 161/97, OSNAPiUS 1998, z. 8, poz. 237) indywidualne
I PKN 600/99, OSNAPiUS 2001, z. 19, poz. 576
kwietnia 2000, I PKN 600/99, OSNAPiUS 2001, z. 19, poz. 576).
I PKN 401/97, OSNAPiUS 1998, z. 18, poz. 542

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 138/05

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z powództwa R. S.

przeciwko Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w O.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 grudnia 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w E.

z dnia 28 maja 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 maja 2004 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w E. oddalił apelację powódki R. S., od wyroku Sądu Rejonowego w

O., w sprawie przeciwko Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w O. o

przywrócenie do pracy, podzielając stanowisko tego Sądu, że dokonane powódce

w dniu 13 stycznia 2003 r., wypowiedzenie umowy o pracę na podstawie art. 10

ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. Nr.

90, poz. 844 ze zm.), było zgodne z prawem, a wskazana przyczyna

wypowiedzenia

-

zmniejszenie

zatrudnienia

w

związku

ze

zmianami

organizacyjnymi Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w O. - prawdziwa

i konkretna.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pełnomocnik powódki i zarzucając

naruszenie prawa materialnego – art. 45 k.p. w związku z art. 10 ustawy z dnia 13

marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. Nr 90, poz. 844 ze zm.) oraz

naruszenie przepisów postępowania – art. 328 § 2 i 386 § 4 k.p.c., wniósł o jego

zmianę i przywrócenie powódki do pracy z zasądzeniem wynagrodzenia za czas

pozostawania bez pracy, oraz orzeczeniem o kosztach postępowania.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazał na istotne

zagadnienie prawne „czy Sąd II instancji nie pozbawia strony w osobie pracownika

praw procesowych do obrony w sprawie ze stosunku pracy przeprowadzając

postępowanie dowodowe w przypadku, gdy w ogóle nie przeprowadził tego

postępowania sąd I instancji, a postępowanie sądowe w II instancji ogranicza się

jedynie do dopuszczenia dowodów z urzędu i w sytuacji, gdy ciężar dowodu

spoczywa na pracodawcy” oraz potrzebę wykładni „przepisu art. 10 ustawy z dnia

13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników, a mianowicie czy

można uważać, że z pracownikiem rozwiązuje się umowę o pracę indywidualnie z

przyczyn nie dotyczących pracownika, w sytuacji , gdy przy reorganizacji zakładu

pracy

dochodzi

do

wymiany pracowników na

bardziej

wykształconych

i

wyspecjalizowanych”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 393 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji

do rozpoznania jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne lub nie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie albo gdy kasacja jest oczywiście

bezzasadna. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do

rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne

polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno być postawione

ogólnie i abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w oderwaniu od

konkretnego stanu faktycznego, a ponadto budzić poważne wątpliwości. Muszą

mieć one jednak charakter wyłącznie prawny, a zatem nie mogą jednocześnie

obejmować

elementu

stanu

faktycznego

sprawy.

Wymaganie

ogólnego

sformułowania pytania prawnego ma na celu umożliwienie Sądowi Najwyższemu

udzielenia odpowiedzi o charakterze ogólniejszym, która wszakże nie może

zastępować rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Niezależnie od tego w literaturze i

judykaturze jednolicie przyjmuje się, że konieczne jest aby zagadnienie prawne

pozostawało w związku merytorycznym i logicznym z rozpatrywaną przez Sąd

drugiej instancji sprawą. Na istnienie tego związku musi wskazywać przede

wszystkim jurydyczna spójność sformułowanego na wstępie zagadnienia prawnego

i towarzyszącego mu uzasadnienia, a także odpowiednie nawiązanie w ogólnie

postawionym zagadnieniu do stanu faktycznego danej sprawy. W kasacji

wnioskodawczyni nie zostało wskazane ani istotne zagadnienie prawne, ani

potrzeba wykładni przepisów prawnych.

Podany w okolicznościach uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania

jako

istotne zagadnienie prawne fakt prowadzenia postępowania dowodowego

przez Sąd Okręgowy jest w istocie próbą kwestionowania ustaleń faktycznych i ich

oceny dokonanej przez Sąd drugiej instancji i nie może służyć uzasadnieniu tezy o

pozbawieniu powódki praw procesowych do obrony. Natomiast wskazana potrzeba

wykładni art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących

pracowników - w rzeczywistości odnosi się do przyczyn uzasadniających

wypowiedzenie umowy o pracę w świetle art. 45 k.p. - „czy można uważać, że z

pracownikiem rozwiązuje się umowę o pracę indywidualnie z przyczyn nie

dotyczących pracownika, w sytuacji, gdy przy reorganizacji zakładu pracy dochodzi

do wymiany pracowników na bardziej wykształconych i wyspecjalizowanych”.

Przepis art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. jest odpowiednikiem art. 10

poprzedniej ustawy o zwolnieniach grupowych. Reguluje on dopuszczalność i

zasady indywidualnych wypowiedzeń stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników i doczekał się bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego. W

przypadku umów o pracę zawartych na czas nieokreślony przyczyny niedotyczące

pracownika w rozumieniu art. 1 i 10 muszą być przyczynami, które uzasadniają

wypowiedzenie w rozumieniu art. 45 k.p. Zgodnie z przepisami Kodeksu pracy

wypowiedzenie umowy zawartej na czas nieokreślony musi być uzasadnione, a

pracodawca winien w piśmie skierowanym do pracownika wskazać przyczynę

wypowiedzenia (art. 30 § 4 i 45 k.p.). Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia

16 maja 1997 r. (I PKN 161/97, OSNAPiUS 1998, z. 8, poz. 237) indywidualne

wypowiedzenie umowy o pracę na podstawie poprzedniej ustawy o zwolnieniach

grupowych podlega ocenie sądu pracy w zakresie zasadności wypowiedzenia (art.

45 § 1 k.p.) oraz ewentualnego nadużycia prawa (art. 8 k.p.). Jeśli istnieją

przyczyny uzasadniające wypowiedzenie stosunku pracy pracodawca ma prawo

rozwiązać stosunek pracy z wyjątkiem sytuacji, kiedy pracownik podlega

szczególnej ochronie przed zwolnieniem. Pracodawca nie ma natomiast obowiązku

zaproponowania pracownikowi pracy na innym stanowisku (wyrok SN z dnia 13

kwietnia 2000, I PKN 600/99, OSNAPiUS 2001, z. 19, poz. 576). Wypowiedzenie z

przyczyn niedotyczących pracownika w rozumieniu art. 1 i 10 ustawy musi być

wypowiedzeniem uzasadnionym w świetle art. 45 k.p., jednak zgodnie z wyrokiem z

dnia 27 listopada 1997 r., I PKN 401/97, (OSNAPiUS 1998, z. 18, poz. 542), „kontroli sądu pracy nie podlega ocena zasadności przyjętej przez pracodawcę

decyzji o zmianie struktury organizacyjnej zakładu pracy w celu racjonalizacji i

ograniczenia zatrudnienia pracowników, lecz tylko ocena zasadności i słuszności

przyjętych kryteriów doboru pracowników na stanowiska pracy i kwalifikowania

pracowników do zwolnienia z pracy".

W tej sytuacji gdy nie ma potrzeby dokonywania wykładni przepisów prawa,

w sprawie nie występuje też istotne zagadnienie prawne, a zaskarżony wyrok nie

zapadł

w

warunkach

nieważności

postępowania,

należało

orzec

postanowieniu na podstawie art. 393 § 1 w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.

jak

w