Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 124/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal; incorrect termination date does not invalidate valid new pay regulation reason.

Numero d'incarto II PK 124/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal and the plaintiff's claim to restore previous wages, ruling that the employer's stated reason for terminating pay conditions was valid. Although the court found the specific effective date of the new pay regulation cited by the employer to be incorrect, it held that this factual error did not render the reason for the change in terms of employment invalid. The court emphasized that the material fact of the new regulation's existence and the employees' opportunity to review it satisfied the legal requirements for a valid termination of pay conditions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 42 § 2 k.p.; Art. 45 § 1 k.p.; Art. 772 § 6 k.p.: A factual error in the specific date of a new pay regulation's entry into force does not invalidate the reason for terminating pay conditions if the regulation itself was a valid and known basis for the change.

Parole chiave

Generato dall'IA
termination of pay conditions new pay regulation incorrect effective date valid reason for termination labor law dispute collective agreement Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 42 § 2 k.p.
prawdziwa, stąd wypowiedzenia nie były uzasadnione w rozumieniu art. 42 § 2 w
Art. 45 § 1 k.p.
oraz 42 § 2 w związku z art. 45 § 1 k.p., przez przyjęcie, że wypowiedzenia
Art. 772 § 6 k.p.
art. 772 § 6 k.p., a jego zachowanie, polegające na podaniu regulaminu do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u strony pozwanej, powodowało wejście regulaminu w życie po upływie dwóch tygodni od tego dnia.
Art. 772 § 1 k.p.
art. 772 § 6 k.p., a jego zachowanie, polegające na podaniu regulaminu do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u strony pozwanej, powodowało wejście regulaminu w życie po upływie dwóch tygodni od tego dnia.
Art. 24113 § 2 k.p.
k.p., do regulaminu wynagradzania stosuje się art. 24113 § 2 k.p., a więc jego postanowienia mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia
Art. 30 § 4 k.p.
życie zakwestionowała grupa kilku pracowników nie stanowi źródła pracy dla pracowników pozwanego, art. 30 § 4 k.p., poprzez przyjęcie, że pracodawca wskazał
Art. 398 § 16 k.p.c.
powództwo, orzekając jak w sentencji po myśli art. 398 16 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach orzeczono po myśli art. 102 k.p.c.
art. 42 § 2 k.p
prawdziwa, stąd wypowiedzenia nie były uzasadnione w rozumieniu art. 42 § 2 w
art. 45 k.p
związku art. 45 k.p. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II PK 124/05
II PK 5/05
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2005 r., II PK 5/05, uchylił zaskarżony
I PK 569/03
Supreme Court dismisses appeal; unwritten compensation regulation invalid; dismissal without prior regulation change ineffective.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Wyrok z dnia 5 grudnia 2006 r.

II PK 124/06

Podanie jako przyczyny wypowiedzenia zmieniającego wprowadzenia

znanego pracownikowi, nowego regulaminu wynagradzania, z błędnym określeniem daty jego wejścia w życie, nie oznacza naruszenia art. 45 § 1 w związku

z art. 42 § 2 k.p.

Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Krystyna

Bednarczyk, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia

2006 r. sprawy z powództwa Stanisława D., Henryka O., Anny O., Kazimierza L.,

Henryka G. przeciwko Przedsiębiorstwu Spedycji Międzynarodowej C.H. W. SA w W.

o przywrócenie poprzednich warunków płacy, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Zielonej Górze z dnia 24 listopada 2005 r. [...]

1. u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz zmienił wyrok Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w Świebodzinie z dnia 3 marca 2004 r. [...] i oddalił powództwo,

2. nie obciążył powodów kosztami postępowania.

U z a s ad n i e n i e

Wyrokiem z dnia 3 marca 2004 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Świebodzinie uwzględnił powództwo o uznanie za bezskuteczne wypowiedzeń warunków płacy

dokonanych przez pozwane Przedsiębiorstwo Spedycji Międzynarodowej „C.H. W.”

w W. powodom Stanisławowi D. - w dniu 25 września 2003 r., Henrykowi O. - w dniu

26 września 2003 r., Annie O. - w dniu 29 września 2003 r., Kazimierzowi L. - w dniu

30 września 2003 r. i Henrykowi G. - w dniu 22 października 2003 r. i przywrócił powodom poprzednie warunki wynagrodzenia, wynikające z Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dnia 25 stycznia 1995 r. Przyczynę wypowiedzenia określoną przez

pracodawcę jako wprowadzenie nowych wynagrodzeń regulaminem z dnia 3 grudnia

2002 r., który wszedł w życie w dniu 3 stycznia 2003 r., Sąd pierwszej instancji uznał

za nieprawdziwą. Sąd ten ustalił, że w dniu 7 sierpnia 2002 r. pracodawca dokonał

wypowiedzenia układu zbiorowego, a okres tego wypowiedzenia upłynął w dniu 30

listopada 2002 r. W dniu 21 listopada 2002 r. przekazał wszystkim zakładowym organizacjom związkowym (ZZ Pracowników Terenowych PSM „C.H. W.” SA, ZZ Pracowników PSM „C.H. W.” SA i Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” PSM „C.H.

W.” SA) projekt regulaminu wynagradzania sporządzony w tym samym dniu, który

został odrzucony na podstawie uzgodnionego stanowiska związków. Zarządzeniem z

dnia 3 grudnia 2002 r. prezes zarządu wprowadził regulamin wynagradzania, który

został doręczony wszystkim kierownikom oddziałów i powodowie zapoznali się z jego

treścią w lutym 2003 r., co potwierdzili podpisami na liście. W dniu 12 grudnia 2002 r.

ZZ Pracowników Terenowych PSM „C.H. W.” SA przedstawił stanowisko odnośnie

do regulaminu, a w dniu 20 grudnia 2002 r. wspólne stanowisko przedstawiły dwa

pozostałe związki. Pozwany nie uwzględnił tych stanowisk i w dniu 20 grudnia 2002

r. ponownie polecił podanie do wiadomości treści regulaminu wynagradzania z dnia 3

grudnia 2002 r., a następnie uznał, że wszedł on w życie w dniu 3 stycznia 2003 r.

Wypowiedzenia powodom warunków płacy strona pozwana dokonała mimo braku

zgody KZ NSZZ „Solidarność”. Powodowie nie złożyli oświadczeń o odmowie przyjęcia nowych warunków i zaczęły one obowiązywać powoda Henryka G. w dniu 1 lutego 2004 r., a pozostałych powodów w dniu 1 stycznia 2004 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, regulamin wynagradzania został wprowadzony z naruszeniem art. 30

ust. 5 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity tekst: Dz.U

z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.). Sąd ustalił, że regulamin nie wszedł w życie w dniu

3 stycznia 2003 r. z tego powodu, iż pozwany nie przedstawił przekonujących dowodów, że na dwa tygodnie przed tym dniem (art. 77 2 § 6 k.p.) wszyscy pracownicy

mieli możliwość zapoznania się z jego treścią. Dowody zebrane w sprawie wskazywały, że pracownicy strony pozwanej zatrudnieni w oddziale w S. zapoznali się z nim

najwcześniej w lutym 2003 r. Regulamin nie obowiązywał zatem w dniu wskazanym

przez pozwanego, a więc podana przyczyna wypowiedzeń zmieniających nie była

prawdziwa, stąd wypowiedzenia nie były uzasadnione w rozumieniu art. 42 § 2 w

związku art. 45 k.p. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2004 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze oddalił apelację strony pozwanej, mimo

uznania trafności zarzutu, że przy wprowadzeniu regulaminu nie doszło do naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych, gdyż przyjął, iż pismo z dnia 21

listopada 2002 r., w którym organizacje związkowe działające u strony pozwanej wypowiedziały się na temat regulaminu wynagradzania przedstawionego im w tym dniu,

nie obejmowało wspólnego merytorycznego stanowiska, lecz brak woli negocjowania. W ocenie Sądu drugiej instancji, regulamin wynagradzania, który był negocjowany jeszcze w grudniu 2002 r., nie mógł stanowić uzasadnionej podstawy wypowiedzeń, gdyż nie wszedł w życie w dniu 3 stycznia 2003 r., ponieważ strona pozwana

nie przedstawiła dowodu, że jego tekst został podany do wiadomości powodom

przed dniem 1 stycznia 2003 r. Przyjęcie nowych warunków płacy nie zamykało powodom drogi do domagania się przed sądem ustalenia, że wypowiedzenie narusza

prawo lub jest nieuzasadnione. W wyniku kasacji wniesionej przez stronę pozwaną,

Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2005 r., II PK 5/05, uchylił zaskarżony

wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania wraz z

orzeczeniem o kosztach postępowania. Sąd Najwyższy wskazał, iż wypowiedzenia

powodom warunków płacy uzasadnione zostało wprowadzeniem nowego regulaminu

wynagradzania, zastępującego postanowienia wypowiedzianego przez pracodawcę

zakładowego układu zbiorowego, który utracił moc z dniem 30 listopada 2002 r. Skuteczność wypowiedzeń warunkowana była więc stwierdzeniem, że regulamin ten stał

się zgodnie z art. 9 § 1 k.p. źródłem prawa pracy i w chwili dokonywania wypowiedzeń obowiązywał jako akt prawa pracy. W zakresie objętym sporem decydujące dla

spełnienia tego warunku było zachowanie przez pracodawcę trybu wymaganego w

art. 772 § 6 k.p., a jego zachowanie, polegające na podaniu regulaminu do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u strony pozwanej, powodowało wejście regulaminu w życie po upływie dwóch tygodni od tego dnia. Ponadto z art. 24112 § 2 k.p.,

odpowiednio stosowanego do regulaminu wynagradzania, wynika, że pracodawca

obowiązany był zawiadomić pracowników o wejściu regulaminu w życie, dostarczyć

zakładowej organizacji związkowej niezbędną liczbę jego egzemplarzy, a na żądanie

pracownika udostępnić do wglądu tekst i wyjaśnić jego treść. Udostępnienie regulaminu następuje zatem później niż jego wejście w życie, które zależy jedynie od

podania regulaminu do wiadomości pracowników, przy czym Kodeks pracy nie zastrzega, że chodzi w tym wypadku o „tekst" regulaminu. Wobec tego jest jasne, że

wejście w życie regulaminu wynagradzania nie zależy od tego, czy pracownikowi

udostępniono (i kiedy) tekst tego regulaminu, a regulamin obowiązuje także wtedy,

gdy pracodawca w ogóle nie wywiązał się z obowiązku przewidzianego w art. 241 12 §

2 pkt 3 k.p. w związku z art. 772 § 6 k.p. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21

lipca 1999 r., I PKN 165/99, OSNAPUS 2000 nr 20, poz. 745). Nie obowiązuje jako

akt prawny tylko taki regulamin wynagradzania, który nie został ustalony na piśmie i

podany do wiadomości pracowników w sposób określony w art. 772 § 6 k.p. (por.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2004 r., I PK 569/03, OSNP 2005 nr

11, poz. 154). Sąd Najwyższy uznał, że wprowadzony we właściwym trybie regulamin

wynagradzania stanowił usprawiedliwioną przyczynę dokonania wypowiedzeń zmieniających treść umów o pracę powodów w zakresie, w jakim warunki wynagradzania

wynikały z tego regulaminu, a przyczyna taka została powodom podana.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r. oddalił apelację

strony pozwanej. W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji podał za stanowiskiem Sądu Najwyższego, iż wejście w życie regulaminu nie jest uwarunkowane

udostępnieniem pracownikom „tekstu" regulaminu, a jedynie podaniem go do wiadomości w sposób określony wart. 772 § 6 k.p., a możliwość zapoznania się przez pracowników z treścią regulaminu musi być realna. Sąd Okręgowy uzupełnił postępowanie dowodowe i ustalił, że przedmiotowy regulamin wynagradzania nie został

przed dniem 3 stycznia 2003 r. podany do wiadomości pracowników oddziału w S. w

sposób przyjęty u pozwanego zaś pracownicy oddziału zapoznali się z zarządzeniem

o wprowadzeniu regulaminu łącznie z treścią regulaminu w dniach od 4 do 7 lutego

2003 r. Zdaniem Sądu drugiej instancji, w tym stanie rzeczy regulamin mógł wejść w

życie w dniach 18 - 21 lutego 2003 r. (art. 772 § 6 k.p.), a skoro pracodawca nie podał do wiadomości pracowników oddziału innej, odpowiadającej tym zdarzeniom daty

wejścia w życie regulaminu wynagradzania, to wskazanie w wypowiedzeniach zmieniających dokonanych powodom we wrześniu i październiku 2003 r. nieprawdziwej

daty 3 stycznia 2003 jako daty wejścia w życie regulaminu, oznacza, że regulamin

ten nie mógł, jako nieobowiązujący w tym dniu, stanowić uzasadnionej przyczyny

wypowiedzeń zmieniających w rozumieniu art. 42 § 2 w związku z art. 45 k.p.

Powyższy wyrok zaskarżyła skargą kasacyjną strona pozwana i zarzucając

naruszenie prawa materialnego - art. 772 § 6 k.p. w związku z art. 24212 k.p. i art. 6

k.c. oraz 42 § 2 w związku z art. 45 § 1 k.p., przez przyjęcie, że wypowiedzenia

zmieniające dokonane w wyniku wprowadzenia nowego regulaminu wynagradzania

są nieuzasadnione, gdyż regulamin ten nie wszedł w życie z powodu niezapoznania

się powodów z jego treścią w terminie dwu tygodni od podania go im do wiadomości,

art. 9 k.p., poprzez przyjęcie, że regulamin wynagradzania, którego dzień wejścia w

życie zakwestionowała grupa kilku pracowników nie stanowi źródła pracy dla pracowników pozwanego, art. 30 § 4 k.p., poprzez przyjęcie, że pracodawca wskazał

nieprawdziwe okoliczności jako przyczynę wypowiedzenia dotychczasowych warunków płacy; art. 42 § 2 w związku z art. 45 § 1 k.p., poprzez przywrócenie na poprzednie warunki płacy powódki Anny O., która nie jest pracownikiem pozwanego od

dnia 1 maja 2004 r.; oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 233 k.p.c. - przez

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, iż twierdzenia powodów

dotyczące zapoznania się z treścią regulaminu pracy w lutym 2003 r. oznaczają, że

regulamin wynagradzania wprowadzony przez pracodawcę nie stał się źródłem

prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p. i nie stanowił prawdziwej przyczyny dokonanych

wypowiedzeń zmieniających, oraz przyjęcie, że wszyscy powodowie nie zapoznali

się z regulaminem, a także art. 316 § 1 k.p.c., poprzez orzeczenie o przywróceniu na

poprzednie warunki płacy powódki Anny O., która nie jest pracownikiem pozwanego

od dnia 1 maja 2004 r., zamiast wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania jako

bezprzedmiotowego. Strona pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości i oddalenie powództwa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. W stanie faktycznym sprawy

bezsporne jest, że wypowiedzenia powodom warunków płacy uzasadnione zostało

wprowadzeniem nowego regulaminu wynagradzania, zastępującego postanowienia

wypowiedzianego przez pracodawcę zakładowego układu zbiorowego, który utracił

moc z dniem 30 listopada 2002 r. Skuteczność wypowiedzeń warunkowana była więc

stwierdzeniem, że regulamin ten stał się zgodnie z art. 9 § 1 k.p. źródłem prawa

pracy i w chwili dokonywania wypowiedzeń obowiązywał jako akt prawa pracy. Jak

wskazał Sąd Najwyższy w powołanym wyroku z dnia 4 sierpnia 2005 r., II PK 5/05,

decydujące dla spełnienia tego warunku było zachowanie przez pracodawcę trybu

wymaganego w art. 772 § 6 k.p. Jego zachowanie, polegające na podaniu regulaminu do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u strony pozwanej, powodowało wejście regulaminu w życie po upływie dwóch tygodni od tego dnia. Z art. 24112

§ 2 k.p., odpowiednio stosowanego do regulaminu wynagradzania, wynika, że praco-

dawca obowiązany był zawiadomić pracowników o wejściu regulaminu w życie, dostarczyć zakładowej organizacji związkowej niezbędną liczbę jego egzemplarzy, a na

żądanie pracownika udostępnić do wglądu tekst i wyjaśnić jego treść. Udostępnienie

regulaminu następuje zatem później niż jego wejście w życie, które zależy jedynie od

podania regulaminu do wiadomości pracowników, przy czym Kodeks pracy nie zastrzega, że chodzi w tym wypadku o „tekst" regulaminu. Tak więc wejście w życie

regulaminu wynagradzania nie zależy od tego, czy pracownikowi udostępniono (i

kiedy) tekst tego regulaminu, a regulamin obowiązuje także wtedy, gdy pracodawca

w ogóle nie wywiązał się z obowiązku przewidzianego w art. 241 12 § 2 pkt 3 k.p. w

związku z art. 772 § 6 k.p. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 1999 r., I

PKN 165/99, OSNAPUS 2000 nr 20, poz. 745).

Z ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego wyroku, wynika, że tryb przewidziany w art. 772 § 6 k.p. został przez pracodawcę powodów spełniony, gdyż regulamin został „podany do wiadomości pracowników" w sposób przyjęty u strony pozwanej. Sąd drugiej instancji, uzupełniając postępowanie

dowodowe, ustalił że pracownicy oddziału S. zapoznali się z zarządzeniem o wprowadzeniu regulaminu łącznie z treścią regulaminu w dniach od 4 do 7 lutego 2003 r.,

wobec czego regulamin wynagradzania mógł wejść w życie w dniach 18 - 21 lutego

2003 r. (art. 772 § 6 k.p.). Przy tym ustaleniu - niewątpliwym w świetle dowodów nietrafnie jednak Sąd Okręgowy uznał, że podana w wypowiedzeniach zmieniających

ich przyczyna jest nieprawdziwa. Niewątpliwie przyczyną tą było wprowadzenie nowego regulaminu wynagradzania, który w dacie dokonanych wypowiedzeń obowiązywał i był powodom znany. W świetle ustaleń, jedynie określenie daty wejścia w

życie tego regulaminu - 3 stycznia 2003 r., mogło budzić wątpliwości, co jednak nie

oznacza, że taki regulamin, będący źródłem prawa w czasie dokonywania wypowiedzeń zmieniających, nie stanowił uzasadnionej przyczyny wypowiedzeń zmieniających w rozumieniu art. 42 § 2 w związku z art. 45 k.p.

W ocenie Sądu Najwyższego, taka interpretacja przepisów art. 772 § 6 k.p. w

związku z art. 24112 § 2 k.p. jaką przyjął Sąd Okręgowy jest błędna, a podniesiony w

skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 772 § 6 k.p. jest usprawiedliwiony. Dla

obowiązywania regulaminu istotne jest, czy pracownik miał możliwość zapoznania

się z jego treścią, nie zaś, czy zapoznał się z nią rzeczywiście. Według art. 772 § 5

k.p., do regulaminu wynagradzania stosuje się art. 24113 § 2 k.p., a więc jego postanowienia mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia

dotychczasowych warunków umowy o pracę lub innego aktu stanowiącego podstawę

nawiązania stosunku pracy. Wprowadzony regulamin wynagradzania stanowił zatem,

inaczej niż orzekł w wyroku z dnia 24 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy, usprawiedliwioną przyczynę dokonania wypowiedzeń zmieniających treść umów o pracę powodów w zakresie, w jakim warunki wynagradzania wynikały z tego regulaminu. Pozwany wprowadził w dniu 3 grudnia 2002 r. regulamin wynagradzania z powodu

utraty mocy obowiązującej dotychczasowego Zakładowego Układu Zbiorowego

Pracy (zgodnie z art. 772 §1 k.p.) i dokonał wypowiedzeń zmieniających dotychczasowe warunki płacy zgodnie z art. 24113 § 2 k.p. Jak słusznie wskazano w skardze

kasacyjnej, wypowiedzenia zmieniające powodowie otrzymali we wrześniu i październiku 2003 r., czyli po upływie ok. 7-8 miesięcy od dnia, kiedy wszyscy pracownicy oddziału S., w którym powodowie byli zatrudnieni, zapoznali się z regulaminem

wynagradzania. Na marginesie warto zauważyć, że jeden z powodów - Przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Henryk G., zapoznał się z regulaminem wynagradzania już w grudniu 2002 r.

W ocenie Sądu Najwyższego przyczyna wypowiedzeń zmieniających była pracownikom (w tym powodom) podana. Była to przyczyna prawdziwa i konkretna. Jeżeli nawet zawierała nieprawidłową datę wejścia w życie regulaminu, to nie czyni to

ją nieprawdziwą. Tym samym, wskazanie takiej przyczyny przez pozwanego nie

narusza art. 30 § 4 k.p.

Biorąc powyższe pod uwagę, skoro w rozpatrywanej sprawie przyczyna wypowiedzeń zmieniających okazała się rzeczywista, prawdziwa i uzasadniona, należało uchylić zaskarżony wyrok i zmieniając wyrok Sądu pierwszej instancji, oddalić

powództwo, orzekając jak w sentencji po myśli art. 398 16 k.p.c. O kosztach orzeczono po myśli art. 102 k.p.c.