Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II PK 109/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as legal question is factual, not abstract, and does not fit discrimination statute.

Numero d'incarto II PK 109/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court ruling that rejected the plaintiffs' claim for damages due to alleged discrimination. The plaintiffs argued they were discriminated against when the employer refused to include them in a voluntary resignation program, while treating other employees similarly. The court determined the appeal did not raise a genuine legal question requiring abstract interpretation but rather sought a specific factual finding on whether discrimination occurred. Consequently, the appeal was rejected because the issue concerned facts, not the interpretation of the law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; The cassation appeal must raise a general and abstract legal question regarding the interpretation of a provision not subject to clear interpretation, rather than seeking a specific ruling on factual elements or the application of law to a particular case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal legal question requirement abstract interpretation discrimination in employment factual vs legal issue labor law procedure voluntary resignation program uguaglianza di retribuzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
i 100 k.p.c.Skarżące uzasadniły przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego odpowiedzi na pytanie:
art. 3989 § 2 k.p.c.
i 100 k.p.c.Skarżące uzasadniły przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 183a § 1 k.p.
Sąd Okręgowy uznał, że powódki nie były w takiej samej faktycznej sytuacji jak inni pracownicy ubiegający się o udział w programie dobrowolnych odejść.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów prawa materialnego: art. 183a § 2 k.p.
art. 113 k.p
art. 386 § 1 k.p.c
oraz na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 386 § 1 k.p.c., art.
art. 98 k.p.c
386 § 1 k.p.c., art. 98 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
i 100 k.p.c.Skarżące uzasadniły przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
i 100 k.p.c.Skarżące uzasadniły przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 28 października 2015 r., I PK 19/15
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 11 grudnia 2015 r., IV CSK 405/15
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 17 marca 2015 r., I PK 222/14
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 4 listopada 2015 r., II PK 36/15
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 2 października 2012 r., II PK 82/12
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 7 listopada 2016 r., III PK 11/16
I PK 19/15
Supreme Court dismisses appeal on non-competition contract breach, upholding lower court's objective interpretation of access to confidential information.
IV CSK 405/15
Supreme Court dismisses appeal for lack of clear legal error and failure to cite specific precedents.
I PK 222/14
Supreme Court dismisses appeal on termination of employment conditions, ruling facts were not legal issues.
II PK 36/15
Supreme Court dismisses discrimination claim regarding employer change under Art. 231 of Labor Code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II PK 109/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa M. S., J. Ś. przeciwko C. w W.‎o odprawę pieniężną i odszkodowanie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2017 r.,‎skargi kasacyjnej powódek od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt XXI Pa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 22 grudnia 2012 r. skierowanym przeciwko C. w W. powódki M. S. i J. Ś. wniosły o zasądzenie od pozwanego odprawy z powodu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika oraz odszkodowania z powodu nierównego traktowania w zatrudnieniu i rozwiązania stosunku pracy.Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. przychylił się do powyższego żądania z tą modyfikacją, że odsetki ustawowe od sum dochodzonych tytułem odszkodowania z powodu nierównego traktowania zasądził od dnia 23 stycznia 2013 r.

Sąd ustalił, że powódki zajmowały się przygotowywaniem publikacji Dzienników Ustaw i Monitorów Polskich. Jesienią 2011 r. pozwany uzyskał informację, iż Dziennik Ustaw i Monitor Polski będą wydawane wyłącznie w postaci elektronicznej. Wobec powyższego opracowano „Program dobrowolnego rozwiązania umowy o pracę przez pracownika na mocy porozumienia stron z C.”. Program przewidywał, iż z dobrowolnego rozwiązania umowy o pracę na podstawie porozumienia stron mógł skorzystać każdy z pracowników C. za zgodą dyrektora pozwanego.

Pozwany odmówił powódkom pod koniec grudnia 2011 r. zgody na rozwiązanie umów o pracę w drodze porozumienia stron w ramach programu dobrowolnych odejść, jednakże kilka dni później wyraził zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z powódkami w drodze porozumienia stron w dacie 31 marca 2012 r., z jednoczesnym zwolnieniem powódek od obowiązku świadczenia pracy od stycznia do końca marca 2012 r. Od stycznia 2012 r. powódki rozpoczęły pracę w Rządowym Centrum Legislacji. Sąd pierwszej instancji uznał, iż doszło do dyskryminacji powódek, która polegała na odmowie wyrażenia zgody przez pozwanego pracodawcę na wzięcie udziału w programie dobrowolnego rozwiązania stosunku pracy i w konsekwencji na niewypłaceniu powódkom odpraw przewidzianych w tym programie, pomimo przyznania i wypłacenia takich odpraw innym pracownikom, którzy złożyli wnioski o rozwiązanie stosunku pracy w ramach tego programu, a których sytuacja faktyczna i prawna była taka sama.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 12 listopada 2015 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo w zakresie roszczenia o odszkodowanie z tytułu dyskryminacji. Nie podzielił ustaleń Sądu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym nieprowadzenia przez pozwanego rozmów z Rządowym Centrum Legislacji na temat przejścia powódek do tego zakładu oraz braku wiedzy powódek o możliwości ich zatrudnienia w Rządowym Centrum Legislacji. W ocenie Sądu drugiej instancji, pracodawca udowodnił w toku procesu, że nie udzielając powódkom zgody na udział w programie dobrowolnych odejść kierował się obiektywnymi kryteriami, to jest zagwarantowanym zatrudnieniem w Rządowym Centrum Legislacji.

Sąd Okręgowy uznał, że powódki nie były w takiej samej faktycznej sytuacji jak inni pracownicy ubiegający się o udział w programie dobrowolnych odejść.Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów prawa materialnego: art. 183a § 2 k.p. w zw. z art. 183a § 3 k.p. w zw. z art. 113 k.p., art. 113 k.p., art. 183b § 1 pkt. 2 k.p. oraz na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 386 § 1 k.p.c., art. 98 k.p.c. i 100 k.p.c.Skarżące uzasadniły przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego odpowiedzi na pytanie:

Czy dyskryminacją jest działanie pracodawcy polegające na zakazaniu powódkom wzięcia udziału w „Programie dobrowolnego rozwiązania umowy o pracę przez pracownika na mocy porozumienia stron z C.”, z tej tylko przyczyny, iż pracodawca powziął informacje o tym, iż powódki mogą otrzymać zatrudnienie u innego pracodawcy, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia skarżących prawa do skorzystania ze świadczeń finansowych objętych tym programem z tytułu rozwiązania umowy o pracę z pracodawcą z przyczyn leżących po stronie pracodawcy?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie dostarcza powodów uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznaniaWskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej).

Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I PK 19/15, LEX nr 2021941). Jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego, sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i zawierać szeregu szczegółowych założeń determinujących odpowiedź, jak i nie może służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2015 r., IV CSK 405/15, LEX nr 2160209).Sformułowane przez skarżące pytanie nie jest zagadnieniem prawnym, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie ma ono ogólnego i abstrakcyjnego charakteru, przez co uniemożliwia Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu.

W rzeczywistości pytanie zmierza do uzyskania odpowiedzi Sądu Najwyższego, czy w konkretnej, opisanej w nim sytuacji faktycznej, doszło do dyskryminacji pracowników, a zatem zmierza do uzyskania odpowiedzi, jak rozstrzygnąć jeden z zarzutów powódek zgłoszony w sprawie. Przedstawienie w skardze kasacyjnej jako „istotnego zagadnienia prawnego” problemu, który dotyczy sfery faktów, a nie wykładni prawa, nie może być podstawą przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2015 r., I PK 222/14, LEX nr 1998543).Ponadto odpowiedź na wskazane zagadnienie prawne nie jest możliwa, gdyż „powzięcie informacji o możliwości otrzymania zatrudnienia u innego pracodawcy” nie stanowi przyczyny dyskryminacyjnych z art. 183a § 1 k.p. Zauważyć należy, że przepis ten wyodrębnia dwie grupy zakazanych kryteriów - związane z cechami lub właściwościami osobistymi oraz zatrudnieniem na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W doktrynie i orzecznictwie powszechnie wskazuje się, że katalog przyczyn dyskryminacyjnych ma charakter otwarty, ze względu na użyty przez ustawodawcę zwrot „w szczególności”. Przykładowe wymienienie przyczyn dyskryminacji odnosi się jednakże tylko do pierwszej z tych grup. Zatem otwarty katalog tych kryteriów pozwala na jego uzupełnienie wyłącznie o inne cechy (właściwości) osobiste o społecznie doniosłym znaczeniu (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2015 r., II PK 36/15, LEX nr 1936723; z dnia 2 października 2012 r., II PK 82/12, OSNP 2013 nr 17-18, poz. 202).

Nadto niedozwolone przyczyny różnicowania sytuacji pracowniczej mogą być kwalifikowane jako dyskryminujące jeżeli są zabronione przez prawo i wysoce naganne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2016 r., III PK 11/16, LEX nr 2171119).Nie znajdując podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. l.n