Supreme Court dismissed extraordinary appeal because final judgment was the dismissal order, not the district court's verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the extraordinary appeal filed against a district court verdict from 2015. The appellant argued the lower court erred in interpreting contract and medical practice laws regarding debt assignment. The court ruled that the final judgment closing the proceedings was the appellate court's order to dismiss the case, not the original verdict.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 89 § 1 ust. 1 pkt 1 u.SN; Art. 89 § 1 ust. 1 pkt 2 u.SN: An extraordinary appeal is admissible only against the final judgment concluding the proceedings; if a subsequent order dismisses the appeal, that order is the final judgment, not the earlier verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II NSNc 126/23 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Elżbieta Karska w sprawie z powództwa B. Spółki Akcyjnejprzeciwko U.o zapłatępo rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 14 czerwca 2023 r.skargi nadzwyczajnej wniesionej przez P. od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z 17 sierpnia 2015 r., II C 2887/14:
1. odrzuca skargę;
2. znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania wywołane wniesieniem skargi nadzwyczajnej.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie w dniu 17 sierpnia 2015 r., w sprawie II C 2887/14, o zapłatę 42 936,44 zł, wydał wyrok, którym zasądził od pozwanego U. w W. na rzecz powoda B. S.A. w Ł. kwotę 21 468,22 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 30 lipca 2014 r. do dnia zapłaty (pkt I), w pozostałym zakresie powództwo oddalił (pkt II) oraz zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 073,50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 566,62 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt III).Apelacje od tego wyroku złożyły obie strony.Na zgodny wniosek stron, postanowieniem z 17 czerwca 2016 r., w sprawie XXVII Ca 2398/16, Sąd Okręgowy w Warszawie zawiesił postępowanie.W ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania strony nie złożyły wniosku o podjęcie postępowania i dlatego postanowieniem z 17 czerwca 2016 r., w sprawie XXVII Ca 2398/16, Sąd Okręgowy w Warszawie umorzył postępowanie.P. na podstawie art. 89 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 115 § 1 i § 1a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.
U. z 2019 r., poz. 825 z późn. zm., dalej: u.SN) z uwagi na konieczność zapewnienia zgodności z zasadą demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, skargą nadzwyczajną zaskarżył w całości prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie z 17 sierpnia 2015 r., II C 2887/14.Na podstawie art. 89 § 1 pkt 2 u.SN zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:I.naruszenie w sposób rażący przepisów prawa postępowania, tj.:-art. 233 § 1 k.p.c. polegające na zaniechaniu pełnego, rzetelnego i wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięciu przy jego ocenie, że powód jako podmiot profesjonalnie zajmujący się windykacją, przystąpił do konsorcjum wyłącznie w celu przejęcia wierzytelności, a nie faktycznego udziału w wykonaniu przedmiotu zamówienia, którego w rzeczywistości nie wykonywał ani w całości ani w części;II.naruszenie w sposób rażący przepisów prawa materialnego, tj.:-art. 58 § 1 i 2 k.c. poprzez błędną jego wykładnię w sytuacji, w której powód mając pełną świadomość faktu ograniczeń w dokonywaniu przeniesienia wierzytelności, przystąpił do konsorcjum w celu obejścia prawa i osiągnięcia skutku tożsamego z takim przeniesieniem, przy czym nie ulega wątpliwości, że powód jako podmiot zajmujący się stale i profesjonalnie nabywaniem wierzytelności, w tym szpitalnych długów, miał pełną i kompletną wiedzę na temat obowiązujących ograniczeń ustawowych;-art. 95 § 1 i 2 k.c. oraz art. 96 k.c. poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w związku z przyjęciem przez Sąd I instancji, że strona umowy z U. od samego początku było konsorcjum składające się z M.2 Sp. z o.o. i M.1 S.A., podczas gdy stroną umowy była wyłącznie M.2 Sp. z o.o. z uwagi na fakt, iż nie jest prawnie skuteczne udzielenie pełnomocnictwa „konsorcjum”, które w znaczeniu prawnym nie jest podmiotem i tym samym nie można mu udzielić pełnomocnictwa;-art. 5 k.c. i art. 3531 k.c. poprzez błędną ich wykładnię, albowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż uczestnictwo w konsorcjum było nakierowane na osiągnięcie skutku w postaci przejęcia długu, a nie na wykonywanie przedmiotu umowy w konsekwencji czego doszło do faktycznego nabycia wierzytelności;-art. 876 § 1 k.c. oraz art. 518 § 1 k.c. poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie tych przepisów, czego skutkiem było uznanie zasadności powództwa, w sytuacji gdy działania powoda wobec ograniczeń dotyczących przenoszenia wierzytelności były nakierowane na osiągnięcie skutku tożsamego z przelewem wierzytelności, a charakter umowy konsorcjum zawartej między powodem i M.2 Sp. z o.o. nie pozostawią wątpliwości, że beneficjentem wszelkich płatności był M.1 S.A., przy czym wcześniej należność na rzecz wykonawcy umowy z pozwanym M.2 Sp. z o.o. została uregulowana przez M.1 S.A.; -art. 9211 k.c. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w związku z uznaniem, że instytucja przekazu na kanwie niniejszej sprawy jest prawnie dopuszczalna podczas gdy stanowi ona formę zmiany wierzyciela i tym samym obejścia zakazu wyrażonego w art. 54 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej (poprzednio w art. 53 ust. 6 ustawy o ZOZ);-art. 54 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której dokonanie czynności polegającej na spłacie wierzytelności poprzez wykorzystanie konstrukcji przekazu skutkuje faktyczną zmianą wierzyciela jako podmiotu uprawnionego i tym samym wymaga ustawowo uzyskania zgody organu założycielskiego pozwanego.Na mocy art. 91 § 1 u.SN, P. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie oraz pozostawienie mu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania ze skargi nadzwyczajnej.W odpowiedzi na skargę nadzwyczajną powód wniósł o oddalenie skargi nadzwyczajnej, ewentualnie o stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa, o rozpoznanie sprawy na rozprawie, o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.W odpowiedzi na skargę nadzwyczajną pozwany wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie wraz z pozostawieniem temu sądowi kwestii rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wywołanego skargą nadzwyczajną, a nadto o zwolnienie pozwanego w całości od obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Badając ustawowe przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi nadzwyczajnej, należy zwrócić uwagę na art. 89 § 1 u.SN, zgodnie z którym, jednym z warunków jest zaskarżenie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego kończącego postępowanie w sprawie. O ile jednak wyrok Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie z 17 sierpnia 2015 r., II C 2887/14, prawomocnie rozstrzyga sprawę, to jednak orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie jest postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z 5 lipca 2017 r., XXVII Ca 2398/16, o umorzeniu postępowania.
Orzeczenie to zamknęło drogę do wydania wyroku przez Sąd II instancji, kończąc w ten sposób postępowanie, nota bene będące skutkiem apelacji obu stron, a następnie zawieszone na zgodny wniosek obu stron reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników. Ponieważ skarga nadzwyczajna przysługuje jedynie na orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, należało uznać, że nie przysługuje na zaskarżony wyrok (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 maja 2023 r., II NSNc 190/23).Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 95 pkt 1 u.SN postanowił jak w pkt 1 sentencji, zaś o kosztach postępowania rozstrzygnął w oparciu o art. 39818 k.p.c. w zw. z art. 95 pkt 1 u.SN. [ms]