Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II NSK 72/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue requiring interpretation under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II NSK 72/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a penalty decision by the Energy Regulatory Office. The appellant argued that the lower courts' interpretation of force majeure provisions under the Competition and Consumer Protection Act required Supreme Court interpretation due to alleged inconsistencies in case law. The court rejected this claim because the specific articles cited do not govern force majeure and the appellant failed to provide concrete evidence of conflicting judicial interpretations or doctrinal gaps.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court admits a cassation appeal only if a legal issue exists requiring interpretation of provisions raising serious doubts or causing inconsistencies; mere assertion of such need without citing specific conflicting precedents or demonstrating a gap in doctrine is insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal issue requirement provisions interpretation force majeure definition competition law penalty inconsistent case law costs of proceedings ricorso del personale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (pkt 1 postanowienia), nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 98 i 99 w zw.
Art. 99 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
z art. 39821 k.p.c., z uwzględnieniem § 14 ust.
§ 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.
art. 3989 § 1 k.p.c
Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II NSK 72/23 POSTANOWIENIE Dnia 17 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Żmij w sprawie z powództwa D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 17 sierpnia 2023 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 28 września 2022 r., sygn. akt VII AGa 669/22: 1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2.zasądza od D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 28 września 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie VII AGa 669/22 z powództwa D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt XVII AmE 109/20 oddalającego odwołanie powoda od decyzji pozwanego oraz obciążającego powodową spółkę kosztami postępowania, (1) oddalił apelację oraz (2) zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym.Skargą kasacyjną z 9 stycznia 2023 r., uzupełnioną pismem z 2 lutego 2023 r.

D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W., zaskarżyła ww. wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie apelacji i zmianę wyroku sądu pierwszej instancji poprzez uwzględnienie złożonego odwołania oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego za pierwszą i drugą instancję, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, a także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Jako przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości.Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki w odpowiedzi na skargę kasacyjną z 9 marca 2023 r. wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie spełniała ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W jego ocenie w sprawie zaistniała potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 7, 77 oraz 189e k.p.a. przy czym uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się do wykazania rozbieżności w orzecznictwie w zakresie wykładni pojęcia siły wyższej.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega, co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2023 r., I CSK 977/23).W ocenie Sądu Najwyższego, skarżąca nie wykazała, że istnieje potrzeba wykładni art. art. 7, 77 oraz 189e k.p.a. w zakresie wskazanym w skardze, w szczególności też dlatego, że przepisy art. 7 i 77 k.p.a. nie odnoszą się do pojęcia siły wyższej, tak jak ma to miejsce w przypadku art. 189e k.p.a.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie ma pogłębionego wywodu dotyczącego rozbieżności w wykładni powołanych w skardze przepisów. Skarżący ograniczył się jedynie do streszczenia wykładni pojęcia siły wyższej dokonanej przez sąd pierwszej i drugiej instancji oraz do lakonicznego i arbitralnego stwierdzenia, że w orzecznictwie sądów istnieje rozbieżność co do wykładni ww. pojęcia nie wskazując ani jednej sygnatury akt i nie przytaczając ani jednego stanowiska, któregokolwiek z sądów Polsce.

Zdaniem Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje co do występowania w sprawie potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i tym samym konieczności przyjęcia skargi do rozpoznania.Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (pkt 1 postanowienia), nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 98 i 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c., z uwzględnieniem § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.

Dz.U. 20, poz. 265 ze zm.).Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. (P.S.)[ms]