Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II NSK 32/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming administrative inconsistency, rejecting obviousness argument as legally insufficient. Appeal dismissed for lack of specific precedent citations and procedural flaws.

Numero d'incarto II NSK 32/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by T. S.A. against a fine imposed by the Energy Regulatory Office for failing to submit origin certificates in 2017. The appellant argued that the administrative body inconsistently applied the law, claiming the norm was interpreted in two different ways, but failed to cite specific conflicting court decisions. The court ruled that such an argument requires concrete evidence of judicial divergence and cannot rely solely on the assertion of obviousness, which is legally incompatible with the requirement for a qualified violation of specific legal provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c. in conjunction with Art. 391 § 1 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible if the appellant fails to demonstrate specific judicial inconsistencies or fails to prove that the alleged obviousness of the violation results in a legally untenable judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility administrative inconsistency obviousness of violation judicial divergence requirement energy regulatory fine origin certificates procedural dismissal misure sull’energia

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 and 2 of the Code of Civil Procedure
W przedmiotowej sprawie przedstawione w treści skargi kasacyjnej zagadnienia prawne zostały sformułowane wadliwie, gdyż nie zawierają w swej treści żadnego przepisu prawa.Odnosząc się do drugiej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania opartej o treść art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj.
Art. 98 § 1, 11 and 3 of the Code of Civil Procedure
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art.
Art. 99 of the Code of Civil Procedure
98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c.
Art. 108 § 1 of the Code of Civil Procedure
Art. 3982 § 1 of the Code of Civil Procedure in conjunction with Art. 391 § 1 of the Code of Civil Procedure
§ 10 ust. 4 pkt 2 of the Regulation of the Minister of Justice of 22 October 2015 on fees for lawyers' activities
art. 3989 § 1 k.p.c
W przedmiotowej sprawie przedstawione w treści skargi kasacyjnej zagadnienia prawne zostały sformułowane wadliwie, gdyż nie zawierają w swej treści żadnego przepisu prawa.Odnosząc się do drugiej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania opartej o treść art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj.
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
W przedmiotowej sprawie przedstawione w treści skargi kasacyjnej zagadnienia prawne zostały sformułowane wadliwie, gdyż nie zawierają w swej treści żadnego przepisu prawa.Odnosząc się do drugiej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania opartej o treść art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj.
art. 3989 k.p.c
Taki sposób konstruowania skargi kasacyjnej jest pozorowaniem występowania w sprawie okoliczności publicznoprawnych, w oparciu, o które Sąd Najwyższy dokonuje oceny na podstawie art. 3989 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230
postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).Ponadto zauważyć należy, że między twierdzeniem skarżącego, iż w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne oraz, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona zachodzi wewnętrzna sprzeczność.
Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08
Postanowienie Sądu Najwyższego z 13 września 2024 r., I CSK 1028/23
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 września 2024 r., I CSK 1028/23).Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
I PK 227/02
Supreme Court dismissed cassation as clear legal error did not affect the final judgment outcome.
III CSK 64/08
Supreme Court dismissed cassation appeal due to failure to prove obvious legal error and vague relief request.
I CSK 1028/23
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or obvious merit under Civil Procedure Code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II NSK 32/25 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szczepaniec w sprawie z powództwa T. S.A. w K. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 18 lutego 2026 r. skargi kasacyjnej T. S.A. w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2025 r., VII AGa 748/24 1.odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2.zasądza od T. S.A. w Ka. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia T. S.A. w K. do dnia zapłaty. M.L.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 5 lipca 2022 r. znak: […] Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, działając na podstawie art. 168 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1378, dalej: „ustawa OZE’’) w związku z art. 170 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 174 ust. 1 ustawy OZE oraz w związku z art. 52 ust. 1, art. 59 pkt 1 ustawy OZE i § 1 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 17 października 2016 r. w sprawie zmiany wielkości udziału ilościowego sumy energii elektrycznej wynikającej z umorzonych świadectw pochodzenia potwierdzających wytworzenie energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w 2017 r. (Dz.

U. z 2016 r. poz. 1753, dalej: „rozporządzenie ME") oraz na podstawie art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm., dalej: „k.p.a.") i art. 90 ust. 1 ustawy OZE, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy T. S.A. z siedzibą w K., orzekł, że:1) przedsiębiorca T. S.A. z siedzibą w K., nie przestrzegał za rok 2017, określonego w art. 52 ust. 1 ustawy OZE w zakresie, o którym mowa w art. 59 pkt 1 ustawy OZE z uwzględnieniem § 1 rozporządzenia ME, obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectw pochodzenia lub świadectw pochodzenia biogazu rolniczego wydanych odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej, lub na podstawie ustawy Prawo energetyczne, na zasadach określonych w art. 47 ustawy OZE, w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r.;2) za niewywiązanie się z obowiązku opisanego w punkcie pierwszym wymierzył temu przedsiębiorcy karę pieniężną w kwocie 15 840,95 zł tj. w wysokości 0,0001069% przychodu uzyskanego przez ww. przedsiębiorcę w 2021 r. z działalności koncesjonowanej polegającej na obrocie energią elektryczną.Odwołanie od powyższej decyzji wniósł powód T.

S.A. z siedzibą w K.Wyrokiem z dnia 27 maja 2024 roku w sprawie o sygn. akt XVII AmE 223/22 Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł o oddaleniu odwołania i zasądzeniu od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego.Apelacje od powyższego wyroku wniósł powód T. S.A. z siedzibą w K.Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2025 roku w sprawie o sygn. VII AGa 748/24 oddalił apelację powoda i obciążył przedsiębiorcę kosztami za obie instancje.Pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r. T. S.A. z siedzibą w K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2025 roku o sygn.

VII AGa 748/24 zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na podstawie: wystąpienia w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych, potrzeby wykładni przepisów art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz oczywistej zasadności skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o: odrzucenie skargi, ewentualnie o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej.

Ponadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie wypełnia ustawowych przesłanek koniecznych dla przyjęcia jej do rozpoznania.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika przy tym z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.W przedmiotowej sprawie skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ramach wskazanych przesłanek sformułował dwa istotne zagadnienia prawne:

„w postaci konieczności przesądzenia, czy energia elektryczna rozliczana w ramach bilansowania handlowego (energia elektryczna bilansująca) jest objęta obowiązkiem umorzeniowym” oraz „polegającego na ustaleniu obowiązku stosowania zasady in dubio pro tributario statuowanej przepisami Prawa Przedsiębiorców oraz przepisami o postępowaniu administracyjnym w postępowaniach regulacyjnych prowadzonych przed sądem cywilnym oraz na zasadności powoływania się w tych postępowaniach, na uzasadnienie zastosowania zasady in dubio pro tributario dowodów z postępowań administracyjnych innych, niż postępowanie, od którego wniesione zostało odwołanie.”Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01).

Skarżący ma obowiązek sformułować zagadnienie zawierające w swej treści konkretny przepis (przepisy) prawa, na którym zostaje oparte (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12; z 20 marca 2013 r., III SK 33/12). Ponadto wnoszący skargę kasacyjną, formułując dane zagadnienie prawne, powinien przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało, a samo zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.

W przedmiotowej sprawie przedstawione w treści skargi kasacyjnej zagadnienia prawne zostały sformułowane wadliwie, gdyż nie zawierają w swej treści żadnego przepisu prawa.Odnosząc się do drugiej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania opartej o treść art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., tj. potrzeby wykładni przepisów art. 11 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, Sąd Najwyższy wskazuje, że w celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów konieczne jest wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć.

Tymczasem w uzasadnieniu ocenianej przesłanki nie przedstawiono żadnych argumentów przemawiających za tym, że przytoczony przepis budzi poważne wątpliwości czy też, że wywołuje on rozbieżności w orzecznictwie sądów. Skarżący wskazując na to, że „organ administracyjny wyłożył tą samą normę prawną w tożsamych stanach faktycznych na dwa, odmienne sposoby, co z kolei implikuje dwie możliwości wykładni tej samej normy prawnej” w żadnym miejscu nie wskazał na konkretne orzeczenia, w których przepis ten został odmiennie wyłożony w tym samym stanie faktycznym.

Co istotne przedmiotowa przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania dotyczy rozbieżności w orzecznictwie sądów, a nie przy wydawaniu decyzji przez organy administracji. Skarżący podniósł także, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej na tej przyczynie, obligowało skarżącego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby zagłębiania się w szczegóły sprawy lub dokonywania jej poszerzonej analizy, czego skarżący nie uczynił.

Niezależnie od tego należy przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).Ponadto zauważyć należy, że między twierdzeniem skarżącego, iż w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne oraz, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona zachodzi wewnętrzna sprzeczność.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08 wyjaśnił, że powoływanie się na oczywistość skargi i konieczność dokonania wykładni prawa wzajemnie się wyklucza. Taki sposób konstruowania skargi kasacyjnej jest pozorowaniem występowania w sprawie okoliczności publicznoprawnych, w oparciu, o które Sąd Najwyższy dokonuje oceny na podstawie art. 3989 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 września 2024 r., I CSK 1028/23).Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Maria Szczepaniec‎ M.L.[r.g.]