Supreme Court dismisses appeal for retrial based on unconstitutional regulation as it was issued after the ruling's publication.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's request for a retrial of a final order denying a cassation appeal. The appellant argued the order was invalid because it relied on a civil procedure regulation later declared unconstitutional by the Constitutional Tribunal. The court held that retrial under this ground requires the contested order to be issued before the unconstitutional regulation's publication date. Since the order was issued after the Constitutional Tribunal's ruling, the appeal was inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4011 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on a regulation declared unconstitutional by the Constitutional Tribunal is inadmissible if the contested judicial act was issued after the publication of the Constitutional Tribunal's ruling.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II NSK 22/23 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Redzik w sprawie z powództwa O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R.przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetykio wymierzenie kary pieniężnej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 10 sierpnia 2023 r. skargi powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I NSK 12/22: 1.odrzuca skargę; 2.zasądza od O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Powód O. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: „Skarżący”), zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2022 r., I NSK 12/22. Jednocześnie wniósł o „uchylenie w całości / stwierdzenie nieważności w całości” wymienionego postanowienia i zniesienia postępowania w zakresie objętym nieważnością, przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z 29 listopada 2021 r. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26 lipca 2021 r., VII AGa 1004/20, i jej merytoryczne rozpoznanie.Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania Skarżący wskazał:1) oparcie końcowego rozstrzygnięcia na regulacji, co do której Trybunał Konstytucyjny orzekł o jej niezgodności z Konstytucją - art. 4011 k.p.c.,2) nieważność postępowania, gdyż w składzie sądu wydającego postanowienie z 27 kwietnia 2022 r., I NSK 12/22, uczestniczyła osoba nieuprawniona - art. 401 pkt 1 k.p.c.Uzasadniając powołane podstawy wznowienia postępowania Skarżący podniósł, że z uzasadnienia postanowienia z 27 kwietnia 2022 r., I NSK 12/22, jednoznacznie wynika, iż normatywną podstawą orzeczenia był art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w związku z brakiem formalnym określonym w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jako niepodlegającym usunięciu.
Taka podstawa normatywna została uznana za niezgodną z Konstytucją wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2008 r., SK 40/07, pkt 2 sentencji: „Art. 3986 § 2 i 3 w związku z art. 3984 § 1 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie - bez wezwania do usunięcia braków - skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji.” Skarżący stwierdził, że dowiedział się o podstawie wznowieniowej 26 maja 2022 r., tj. w dniu doręczenia postanowienia z 27 kwietnia 2022 r., I NSK 12/22, zatem trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania biegnie do dnia 26 sierpnia 2022 r.
Nadto, w związku z tym, że w dniu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny wymienione postanowienie nie było prawomocne, zdaniem Skarżącego, termin na wniesienie skargi biegnie od dnia doręczenia postanowienia.Z kolei nieważności postępowania Skarżący upatruje w wadliwej obsadzie składu orzekającego, mającej polegać na wydaniu orzeczenia przez sędziego powołanego bez wymaganego Konstytucją stanowiska konstytucyjnego organu, tj. należycie obsadzonej Krajowej Rady Sądownictwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powód O. sp. z o.o. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r., I NSK 12/22, którym Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną tej spółki. Z uzasadnienia powołanego postanowienia wynika, że przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej był nieusuwalny brak konstrukcyjny skargi tj. brak wymaganego oznaczenia zakresu żądanego uchylenia i zmiany wyroku, o którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.Według art. 399 § 1 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem.
Na podstawie tego przepisu uznaje się za dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego również innym niż wyrok, prawomocnym orzeczeniem merytorycznym. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że postanowienie o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie należy do orzeczeń o charakterze merytorycznym i nie podlega zaskarżeniu skargą o wznowienie postępowania (m.in. postanowienia SN: z 6 maja 2003 r., I CO 7/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 14; z 9 października 2007 r., II CO 6/07; z 19 marca 2012 r., II UO 1/12; z 5 grudnia 2012 r., I CO 49/12; z 18 marca 2015 r., I UO 2/14; z 19 grudnia 2017 r., I UO 2/17).
Rozpoznawana skarga podlega zatem odrzuceniu jako wniesiona od orzeczenia, od którego taki środek prawny nie przysługuje.Zgodnie z art. 399 § 2 k.p.c. na podstawie określonej w art. 4011 k.p.c. postępowanie może być wznowione również w razie zakończenia go postanowieniem. Podstawa ta obejmuje wznowienie postępowania w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją. W orzecznictwie przyjęto, że powołana podstawa wznowienia ma zastosowanie także w odniesieniu do postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. postanowienia SN: z dnia 19 października 2007 r., I CO 8/07, i z dnia 18 kwietnia 2011 r., UZ 5/11).Uzasadniając podstawę skargi, określoną w art. 4011 k.p.c., Skarżący powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2008 r., opublikowany 8 lipca 2008 r. (Dz.U.
Nr 120, poz. 779). Zaskarżone postanowienie zostało wydane 27 kwietnia 2022 r., a więc już po wejściu w życie wyroku Trybunału. W orzecznictwie przyjmuje się, że dla wznowienia postępowania na podstawie art. 4011 k.p.c. wymagane jest, aby zaskarżone orzeczenie zostało wydane przed opublikowaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 października 2012 r., I CZ 96/12). Z tego względu skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu również w zakresie, w jakim została oparta na podstawie określonej w art. 4011 k.p.c.Jedynie na marginesie można zauważyć, że brzmienie art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. uległo zmianie 22 maja 2009 r., wraz z wejściem życie ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.
Nr 69, poz. 593). W chwili orzekania przez Trybunał Konstytucyjny przepis ten dotyczył wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Obecnie dotyczy wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, odrzucenie skargi kasacyjnej postanowieniem z 27 kwietnia 2022 r., I NSK 12/22, nie nastąpiło na podstawie normy uznanej za niekonstytucyjną, ale na podstawie normy nadal obowiązującej.Zaznaczyć należy, że na przeszkodzie wydania orzeczenia w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania nie stał wniosek o stwierdzenie nieistnienia postanowienia z 8 lutego 2023 r., gdyż Kodeks postępowania cywilnego nie zna takiej instytucji.Z powyższych względów na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzucił rozpoznawaną skargę jako niedopuszczalną.O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 406 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 oraz § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.
Dz.U. 2018, poz. 265 ze zm). (P.S.) [ał]