Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 9/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal of retrial request due to lack of new evidence meeting statutory criteria.

Numero d'incarto II KZ 9/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld its January 24, 2022, decision refusing the defendant's request for a retrial on grounds of obvious unfoundedness. The defendant argued that new facts and evidence proving his innocence had emerged, but the court found these claims repetitive and lacking in novelty. The court determined that the evidence cited was already known to the authorities and did not meet the strict statutory requirements for reopening a final criminal case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.: A request for retrial based on new facts and evidence is inadmissible if the evidence was already known to the parties and courts, or if it does not conclusively demonstrate the unreasonableness of the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request new evidence final judgment criminal procedure obvious unfoundedness presumption of correctness Supreme Court ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.
nie wskazał ani jednego dowodu, spełniającego kryteria wskazane w art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., co uzasadniałoby rozważenie zasadności wznowienia postępowania karnego w jego sprawie.
Art. 545 § 3 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II KO 125/21, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 545 § 3 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r., III KO 63/16
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r., III KO 63/16).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II KO 115/21
II KZ 46/21
Supreme Court corrects obvious clerical errors in its own ruling's reasoning text.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 9/22 POSTANOWIENIE Dnia 2 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) w sprawie D. G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 marca 2022 r. zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt II KO 125/21, o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

W dniu 3 stycznia 2022 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek D. G. o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu celem sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 marca 2020 r., sygn. akt XVIII K (…). W sprawie tej wcześniej, tj. w dniu 14 września 2021 r., zapadło postanowienie Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności (sygn. akt II KO 44/21), uchylone następnie postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2021 r. (sygn. akt II KZ 46/21) z przyczyn formalnych.

W dniu 24 stycznia 2022 r., w sprawie sygn. akt II KO 125/21, Sąd Najwyższy, po ponownym rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania, sporządzonego osobiście przez D. G., postanowił odmówić przyjęcia tego wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności i pozostawić bez rozpoznania wnioski skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu oraz o wstrzymanie wykonania orzeczenia. D. G. wniósł zażalenie na to postanowienie, podnosząc po raz kolejny, że w sprawie doszło do ujawnienia nowych faktów i dowodów, świadczących o jego niewinności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie złożone przez skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie podniesiono w nim bowiem zarzutów skutecznie podważających prawidłowość rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu. Treść zażalenia, powtarzająca wcześniej już podnoszone argumenty, świadczy o niezrozumieniu przez skazanego przesłanek wznowienia postępowania i samego celu tej instytucji prawnej. Przypomnieć więc trzeba, że po zapadnięciu prawomocnego orzeczenia możliwość jego wzruszenia jest ograniczona.

To w trakcie postępowania przed sądami pierwszej i ewentalnie drugiej instancji dochodzi do zebrania i oceny dowodów, a na ich podstawie ustalenia stanu faktycznego, który następnie jest przez sąd oceniany w świetle obowiązujących przepisów. Po uprawomocnieniu się wydanego orzeczenia, ustalenia te i oceny chronione są domniemaniem prawidłowości. Ustawodawca przewiduje wprawdzie instytucję wznowienia postępowania, pozwalającą wzruszyć zapadłe orzeczenie, lecz tylko w sytuacji spełnienia przesłanek, precyzyjnie określonych w art. 540, art. 540a i art. 540b k.p.k., a więc w wyjątkowych okolicznościach.

Jedną z takich przesłanek jest ujawnienie się nowych faktów i dowodów w sprawie. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek fakty i dowody przemawiające na korzyść skazanego, lecz o dowody nowe, tj. nieznane dotychczas ani skazanemu, ani sądom orzekającym w sprawie i takie, których treść świadczy o błędności - niesłuszności zapadłego wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2016 r., III KO 63/16). Dowody, na których skazany opiera swój wniosek o wznowienie, nie mają tego przymiotu. Czas i mechanizm powstania u syna D.

G. obrażeń zostały już bowiem wcześniej ustalone w postępowaniu na podstawie opinii biegłego. Dowody na okoliczność niewłaściwej opieki nad dzieckiem sprawowanej przez matkę także były znane sądowi i prokuraturze. Przedmiotem oceny w prowadzonym postępowaniu była też korespondencja skazanego z konkubiną M. Z. prowadzona za pośrednictwem komunikatora […]. Z kolei, kwestia domniemanego ukrywania dowodów w sprawie przez prokurator D. A. W. była już wcześniej przedmiotem oceny Sądu Najwyższego w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II KO 115/21.

Podsumowując, D. G. nie wskazał ani jednego dowodu, spełniającego kryteria wskazane w art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., co uzasadniałoby rozważenie zasadności wznowienia postępowania karnego w jego sprawie. W świetle powyższego, zawarta w zaskarżonym postanowieniu z dnia 24 stycznia 2022 r., sygn. akt II KO 125/21, decyzja Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., wobec jego bezzasadności, bez wzywania skazanego do uzupełnienia braku formalnego przez sporządzenie wniosku o wznowienie przez adwokata lub radcę prawnego, była trafna.

Skarżący skutecznie jej nie podważa.Konsekwencją takiej oceny wniosku o wznowienie postępowania było pozostawienie bez rozpoznania wniosku skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Skoro bowiem D. G. nie potrafił wskazać żadnych okoliczności, które w świetle prawa mogą stanowić podstawę uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania, bezprzedmiotowe było wyznaczanie mu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.