Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 6/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses defense's appeal against refusal of appeal due to lack of absolute imprisonment sentence.

Numero d'incarto II KZ 6/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the lower court's refusal to accept the appeal. The defense argued that the refusal was based on an error in fact-finding regarding the grounds for the appeal, specifically claiming the lower court failed to address procedural violations under specific articles. The court ruled that because the defendant was not sentenced to absolute imprisonment, the appeal could only be accepted if it was based on the specific grounds listed in the relevant statute, which the defense failed to meet.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 2 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: An appeal in favor of a defendant sentenced only to a suspended sentence or other non-absolute penalty is admissible only if based on the specific grounds enumerated in the statute, excluding general procedural errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
suspended sentence absolute imprisonment admissibility of appeal procedural error defense appeal statutory grounds court refusal motivi di cassazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 2 k.p.k.
Zgodnie bowiem z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Art. 439 k.p.k.
akt V Ka (…), albowiem kasacja nie została oparta na uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k., w sytuacji, gdy R.
Art. 433 § 2 k.p.k.
523 § 1 i 2 k.p.k., podczas gdy wyrokowi Sądu Okręgowego zarzucono rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na rażącej obrazie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. kasacja zgodnie z przepisami musiała być uznana za niedopuszczalną Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
Z kolei, jak stanowi przepis art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art.
art. 437 § 1 k.p.k
akt V WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji obrońcy skazanego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 530 § 2 k.p.k
akt V WKK (…), Zastępca Przewodniczącego Wydziału V Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P., odmówił na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.
art. 439 k.p.k
akt V Ka (…), albowiem kasacja nie została oparta na uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k., w sytuacji, gdy R.
art. 433 § 2 k.p.k
523 § 1 i 2 k.p.k., podczas gdy wyrokowi Sądu Okręgowego zarzucono rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na rażącej obrazie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 6/21 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 17 marca 2021 r. w sprawie skazanego R. G.‎zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt V WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji obrońcy skazanego, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 27 stycznia 2021 r., w sprawie o sygn. akt V WKK (…), Zastępca Przewodniczącego Wydziału V Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P., odmówił na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. przyjęcia kasacji obrońcy skazanego R.

G. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 28 października 2020 r., w sprawie o sygn. akt V Ka (…), albowiem kasacja nie została oparta na uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k., w sytuacji, gdy R. G. nie został skazany na bezwzględną karę pozbawienia wolności. Zażalenie na to zarządzenie złożył obrońca skazanego R. G., który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, mogący mieć wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, że kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 i 2 k.p.k., podczas gdy wyrokowi Sądu Okręgowego zarzucono rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na rażącej obrazie przepisów prawa procesowego, a to art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd Okręgowy do zarzutów zawartych w apelacji oskarżonego i jego obrońcy wedle standardów wyznaczonych przez te przepisy i poprzestanie na lakonicznej konkluzji stanowiącej praktycznie powtórzenie argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w P. Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy prezesowi Sądu Okręgowego w P. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skarżącego nie zasługiwało na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt VII K (…), R. G. został skazany za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 200 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W pkt 2 tego wyroku na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary zostało warunkowo zawieszone na okres 2 lat tytułem próby, a nadto na mocy art. 73 § 2 k.k. oddano go pod dozór kuratora sądowego (pkt 3).

W pkt 4 na podstawie art. 41a § 1 k.k. i art. 72 § 1 pkt 7a k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną K. K. w jakikolwiek sposób i zbliżania się do niej na odległość nie mniejszą niż 100 metrów (k. 315 - 316). Po rozpoznaniu apelacji prokuratora, obrońcy oskarżonego oraz osobistej oskarżonego, Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 28 października 2020 r., w sprawie o sygn. akt V Ka (…), co do zasady utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji, zmieniając to orzeczenie jedynie w ten sposób, że z podstawy prawnej orzeczonego w pkt 4 środka karnego wyeliminował art. 72 § 1 pkt 7a k.k., zaś okres obowiązywania środka karnego ustalono na 2 lata (k. 366).

W tej sytuacji jedyną podstawą, na której mogła być oparta kasacja obrońcy skazanego od wyroku sądu odwoławczego były bezwzględne przyczyny odwoławcze z art. 439 § 1 k.p.k. – o ile rzecz jasna faktycznie wystąpiły. Zgodnie bowiem z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z kolei, jak stanowi przepis art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (a także kasacji nadzwyczajnych wnoszonych przez Prokuratora Generalnego bądź Rzecznika Praw Obywatelskich – art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.).

Słusznie na treść tych przepisów powołał się Zastępca Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. w zarządzeniu z dnia 27 stycznia 2021 r. W jego uzasadnieniu szczegółowo omówiono powody, które stały za odmową przyjęcia kasacji. W przedmiotowym zażaleniu skarżący nie przedstawił żadnych powodów, które mogłyby wskazywać na to, by zarządzenie było dotknięte jakimkolwiek uchybieniem. Jednocześnie skarżący zdaje się nie dostrzegać treści art. 523 § 2 k.p.k. i nadal twierdzi, że możliwe jest wniesienie kasacji w tej sprawie w oparciu o zarzut innego rażącego naruszenia prawa, w tym przypadku – w oparciu o zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

W zarządzeniu nie chodziło przecież o to, iż „bezzasadnie przyjęto, że kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 i 2 k.p.k.”, lecz o fakt, że kasację na korzyść oskarżonego, wobec którego nie została wymierzona kara bezwzględna pozbawienia wolności można oprzeć tylko na jednym zarzucie – naruszenia art. 439 k.p.k. W sytuacji, gdy obrońca oskarżonego sporządził kasację w oparciu o zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. kasacja zgodnie z przepisami musiała być uznana za niedopuszczalną Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.