Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 58/21 Generato dall'IA

Appeal against Supreme Court judge's order to dismiss defense letter is inadmissible due to lack of legal basis.

Numero d'incarto II KZ 58/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against a judge's order to leave a letter without further processing. The defense argued the Supreme Court's composition was improper, but the court found no statutory ground for appealing such an order. Consequently, the appeal was rejected because the specific articles cited did not apply to this procedural context.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 545 § 2, 3 k.p.k.; Appeals against a judge's order to leave a letter without further processing are inadmissible due to the absence of a legal basis in the Criminal Procedure Code.

Parole chiave

Generato dall'IA
Criminal Procedure Code appeal admissibility dismissal of letter Supreme Court composition procedural order ripristino dell'effetto sospensivo impugnabilità della decisione di rinvio riattivazione del procedimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 545 § 2 k.p.k.
Tymczasem pismo, któremu odmówiono nadania dalszego biegu, było sporządzone przez profesjonalnego obrońcę, więc już choćby z tego względu art. 545 § 2 k.p.k. nie mógł mieć w tej sytuacji zastosowania.
Art. 545 § 3 k.p.k.
W szczególności, nie stanowi takiej podstawy wskazany w zażaleniu art. 545 § 3 Kodeksu postępowania karnego, bowiem dotyczy on wyłącznie przypadku wydania przez Sąd postanowienia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego nie przez osobę wymieniona w paragrafie 2 tego przepisu.
Art. 439 § 1 k.p.k.
bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k., może być oceniana jako naruszenie konstytucyjnego i konwencyjnego standardu prawa do sądu na pewnym etapie postępowania, prowadzące do nieuzasadnionego przedłużenia tego postępowania, choć nie przesądzające o wyniku sprawy.
Art. 41 § 1 k.p.k.
Art. 540 § 1 k.p.k.
Oznacza to, że nie ma już w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia kończącego sprawę karną w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. a postepowanie nadal się toczy.
art. 545 § 2 k.p.k
Tymczasem pismo, któremu odmówiono nadania dalszego biegu, było sporządzone przez profesjonalnego obrońcę, więc już choćby z tego względu art. 545 § 2 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
art. 540 § 1 k.p.k
Oznacza to, że nie ma już w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia kończącego sprawę karną w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k., może być oceniana jako naruszenie konstytucyjnego i konwencyjnego standardu prawa do sądu na pewnym etapie postępowania, prowadzące do nieuzasadnionego przedłużenia tego postępowania, choć nie przesądzające o wyniku sprawy.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 58/21 POSTANOWIENIE Dnia 13 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie K. P.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 lipca 2022 r. kwestii dopuszczalności zażalenia obrońcy na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2021 r. o pozostawieniu bez dalszego biegu pisma obrońców sygnalizującego potrzebę wznowienia postępowania z urzędu w sprawie, w której zapadł wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II KK 266/20, p o s t a n o w i ł: pozostawić zażalenie bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 3 grudnia 2021 r. (sygn. akt II KO 103/21) pozostawiono bez dalszego biegu pismo obrońców K. P. sygnalizujące możliwość zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, skutkującej wznowieniem z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2021 r. (sygn. akt II KK 266/20). Od tego zarządzenia zażalenie wnieśli obrońcy K. P. podnosząc szereg argumentów związanych z nienależytą obsadą składu Sądu Najwyższego, który wydał wyrok uchylający orzeczenie Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 marca 2020 r. (sygn. akt X Ka […]) i przekazujący sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Brak jest w Kodeksie postepowania karnego podstawy prawnej do wniesienia zażalenia na zarządzenie sędziego Sądu Najwyższego o pozostawieniu bez dalszego biegu pisma sygnalizującego możliwość zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, skutkującej wznowieniem z urzędu postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego. W szczególności, nie stanowi takiej podstawy wskazany w zażaleniu art. 545 § 3 Kodeksu postępowania karnego, bowiem dotyczy on wyłącznie przypadku wydania przez Sąd postanowienia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania sporządzonego nie przez osobę wymieniona w paragrafie 2 tego przepisu.

Tymczasem pismo, któremu odmówiono nadania dalszego biegu, było sporządzone przez profesjonalnego obrońcę, więc już choćby z tego względu art. 545 § 2 k.p.k. nie mógł mieć w tej sytuacji zastosowania. Brak więc było podstawy prawnej niezbędnej dla uznania zażalenia za dopuszczalne. Brak jest też takiej podstawy dla uznania pisma obrońcy jako „wniosku o reasumpcję” Należy ponadto wskazać, że argumenty podnoszone przez obrońców Krzysztofa Piesiewicza w zakresie, w jakim dotyczą prawidłowej obsady sądu rozpoznającego kasację wniesioną przez oskarżyciela publicznego od wyroku uniewinniającego są zbieżne z aktualną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego w zakresie wyłączenia sędziego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. (por. m.in. postanowienie z dnia 15 czerwca 2022 r., V KO 22/22) oraz uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 (I KZP 2/22).

Jednak niezależnie od trafności argumentów co do meritum problemu, należy mieć na uwadze specyficzny kontekst procesowy sprawy. Otóż kwestionowany wyrok Sądu Najwyższego doprowadził do uchylenia prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że nie ma już w obrocie prawnym prawomocnego orzeczenia kończącego sprawę karną w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. a postepowanie nadal się toczy. Fakt, że w trakcie tego postępowania doszło do wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy w składzie, który spełnia przesłanki tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k., może być oceniana jako naruszenie konstytucyjnego i konwencyjnego standardu prawa do sądu na pewnym etapie postępowania, prowadzące do nieuzasadnionego przedłużenia tego postępowania, choć nie przesądzające o wyniku sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało orzec jak w sentencji. [as]