Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 57/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept appeal due to lack of absolute grounds and improper appeal grounds.

Numero d'incarto II KZ 57/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's refusal to accept a cassation appeal. The appellant argued the decision was invalid due to improper issuance and lack of proper notification, but the court found these were merely formal issues. The court ruled that the refusal was correct because the sentence imposed did not meet the statutory requirements for filing a cassation appeal on behalf of the convicted person.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1, 2 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: A cassation appeal on behalf of the convicted person may be filed only if the sentence involves deprivation of liberty without conditional suspension or if absolute grounds for appeal exist; mere procedural errors or formal defects do not justify such an appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal convicted person deprivation of liberty absolute grounds procedural error Supreme Court criminal procedure capacità di subire la carcerazione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 523 § 1 k.p.k.
art. 523 § 2 k.p.k.
art. 439 k.p.k.
523 § 1 ‎i 2 k.p.k., kasację na korzyść skazanego strony procesowe mogą wnieść jedynie ‎w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, bądź też z powodu wystąpienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
art. 521 k.p.k.
Ograniczenie to nie dotyczy jedynie podmiotów specjalnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art.
art. 523 § 4 k.p.k.
(art. 523 § 4 k.p.k.).W realiach niniejszej sprawy M.
art. 530 § 3 k.p.k.
akt VI Ka 590/22 na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. i art.
art. 437 § 1 k.p.k.
i art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
art. 530 § 3 k.p.k
akt VI Ka 590/22 na podstawie art. 530 § 3 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
art. 439 k.p.k
523 § 1 ‎i 2 k.p.k., kasację na korzyść skazanego strony procesowe mogą wnieść jedynie ‎w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, bądź też z powodu wystąpienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., II KZ 2/06, OSNwSK 2006/1, poz. 617
postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., II KZ 2/06, OSNwSK 2006/1, poz. 617; postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 31/10, OSNwSK 2010/1, poz.
postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 31/10, OSNwSK 2010/1, poz. 800
617; postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 31/10, OSNwSK 2010/1, poz. 800).
II KZ 2/06
postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., II KZ 2/06, OSNwSK 2006/1, poz.
III KZ 31/10
617; postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 31/10, OSNwSK 2010/1, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 57/23 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie M. G. na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Karnej w dniu 7 listopada 2023 r., po rozpoznaniu zażalenia skazanej na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału Sądu Okręgowego Warszawa-Praga ‎w Warszawie z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt VI WKK 39/23 o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt VI Ka 590/22 na podstawie art. 530 § 3 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2023 r. Przewodnicząca Wydziału Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie odmówiła przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt VI Ka 590/22, stwierdzając, że wobec orzeczonej wobec skazanej kary ograniczenia wolności, została ona oparta na zarzutach prawnie niedopuszczalnych.Zażalenie na to zarządzenie złożyła skazana, zarzucając wydanie zaskarżonego zarządzenia przez osobę nieuprawnioną oraz wbrew udzielonemu na rozprawie odwoławczej pouczeniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie skazanej okazało niezasadne.Tytułem wstępu przypomnieć należy, że stosownie do dyspozycji art. 523 § 1 ‎i 2 k.p.k., kasację na korzyść skazanego strony procesowe mogą wnieść jedynie ‎w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, bądź też z powodu wystąpienia uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie podmiotów specjalnych wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.).W realiach niniejszej sprawy M.

G. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, sygn. akt VIII K 1078/18, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, sygn. akt VI Ka 590/22, została skazana na karę łączną 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności. Wobec powyższego, rodzaj wymierzonej kary ograniczał możliwość wystąpienia w tej sprawie z nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia na korzyść skazanej przez stronę procesową do zaistnienia tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Tymczasem w wywiedzionej przez obrońcę kasacji postawiono jedynie zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego o charakterze względnym.

Wszystko to zresztą trafnie wyartykułowano w zaskarżonym zarządzeniu, trafnie odmawiając przyjęcia kasacji.Słuszności analizowanej decyzji nie była w stanie zmienić przedstawiona w zażaleniu argumentacja. W istocie bowiem skarżąca ograniczyła się do kwestii formalnych nie rzutujących na prawidłowość decyzji o odmowie przyjęcia kasacji. Niezasadnie przy tym skazana wskazywała, iż przedmiotowe zarządzenie zostało wydane przez osobę nieuprawnioną. Wskazać bowiem trzeba, że jeżeli ustawa upoważnia prezesa sądu do wydania zarządzenia, to decyzję w tych kwestiach może podjąć także przewodniczący wydziału lub upoważniony sędzia (por. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., II KZ 2/06, OSNwSK 2006/1, poz. 617; postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KZ 31/10, OSNwSK 2010/1, poz. 800).

Tym samym fakt wydania analizowanego zarządzenia przez przewodniczącą wydziału nie świadczy o jego prawnej wadliwości. Nadmienić przy tym trzeba, że skazana otrzymała jedynie odpis zarządzenia, a nie jego oryginał, który pozostał w aktach sprawy. Istniejąca na odpisie pieczęć pracownika sądu stanowi jedynie o poświadczeniu decyzji za zgodność z oryginałem, nie zaś o jego wydaniu przez tegoż pracownika.Podobnie przywołana przez skarżącą okoliczność, iż w toku rozprawy odwoławczej została pouczona o prawie do złożenia kasacji pozostaje irrelewantna dla rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim na obecnym etapie, wobec braku nagrywania przebiegu rozprawy odwoławczej, nieweryfikowalne jest czy skazana została pouczona o prawie do wniesienia kasacji w zakresie bezwzględnych przyczyn odwoławczych, czy też szerszym. W istocie zatem nie do stwierdzenia pozostaje czy skazana mylnie zinterpretowała wystosowane do niej pouczenie, czy doszło do pomyłki przewodniczącej rozprawy odwoławczej. Nie zmienia to jednak faktu, iż nawet wadliwie udzielone pouczenie nie kreuje, wbrew ustawie, prawa do wniesienia kasacji. Dostrzec przy tym trzeba, iż takim sytuacjom przeciwdziałać ma także obligatoryjny przy nadzwyczajnych środkach zaskarżenia przymus adwokacko-radcowski, zapewniający fachowość zarówno merytoryczną, jak i formalną owych środków.

Jedynie na marginesie wskazać trzeba, że niezasadny był postulat skazanej ‎o wyznaczenie jej obrońcy do sporządzenia zażalenia na zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji. Wbrew zawartej w środku odwoławczym argumentacji wniesienie zażalenia w niniejszej sprawie nie było obwarowane adwokacko-radcowskim przymusem. Stąd też osobiste zażalenie skazanej mogło zostać rozpoznane. Nadto wnoszący kasację obrońca skazanej był uprawniony również do zaskarżenia decyzji o odmowie jej przyjęcia. Tym samym, uznając, że zażalenie nie zawierało żadnych argumentów pozwalających na przyjęcie odmiennej optyki aniżeli przedstawiona w zaskarżonym zarządzeniu, stwierdzić należało, że nie zasługiwało ono na uwzględnienie. [SOP][ms]