Supreme Court dismisses appeal against inadmissibility of prosecution's cassation due to lack of statutory grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the assistant prosecutor's representative against the District Court's order refusing to accept a cassation. The prosecutor argued that the refusal was arbitrary despite the absence of legal grounds for denying the appeal, claiming the case required absolute necessity for review. The court ruled that the cassation was inadmissible under the law because it was filed solely on procedural defects rather than statutory grounds for prosecution-initiated appeals.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1, 3, 4 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k. Cassation initiated by the assistant prosecutor is inadmissible if it does not rely on statutory grounds for prosecution-initiated appeals or significant procedural errors affecting the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KZ 49/24 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie Z. S. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2024 r. zażalenia pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt XI WKK 25/24, o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt XI Ka 415/24, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIESąd Okręgowy w Lublinie w wyrokiem z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt XI Ka 415/24, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, oskarżycielki posiłkowej oraz jej pełnomocnika, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 19 lutego 2024 r., sygn. akt II K 843/23, na mocy którego Z. S. został skazany za przestępstwo z art. 177 § 2 k.k. i in. na karę 4 lat pozbawienia wolności oraz za występek z art. 178a § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary zostały połączone, a w ich miejsce orzeczono karę łączną 5 lat pozbawienia wolności.
Od tego wyroku kasację wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego – art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.Zastępca Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt XI WKK 25/24, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 i 3 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wobec jej niedopuszczalności z mocy ustawyNa tę decyzję procesową zażalenie wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, który podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 530 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 i 3 k.p.k.
„poprzez całkowicie niezasadne odmówienie przyjęcia kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 12 czerwca 2024 roku pomimo braku ziszczenia się ustawowych przesłanek pozwalających na wydanie zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji, bowiem wnikliwa i rzetelna analiza sprawy prowadzi do wniosku, że kasacja jawić winna się jako absolutnie konieczna oraz w pełni uzasadniona”. Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary. Z kolei zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k. kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. W przypadku kasacji strony wyjątkiem jest sytuacja, gdy kasację wnosi się z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., na co wskazuje wprost art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. W świetle realiów procesowych sprawy, w których to skazanemu wymierzono bezwzględną karę pozbawienia wolności, kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej mogłaby zostać skutecznie wniesiona jedynie z powodu wystąpienia okoliczności stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze (art. 439 § 1 k.p.k.).
Tymczasem we wniesionym nadzwyczajnym środku zaskarżenia podniesiono jedynie zarzut wadliwej kontroli odwoławczej (obraza art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.). Kasacja z takim zarzutem w niniejszej sprawie była zatem niedopuszczalna z mocy ustawy i słusznie nie została przyjęta w ramach kontroli warunków formalnych dopuszczalności kasacji. Argumentacja przedstawiona w zażaleniu zupełnie nie uwzględnia ograniczonych z mocy ustawy (nie zaś woli sądu, który w tym zakresie nie dysponuje przecież swobodnym uznaniem) podstaw zainicjowania postępowania kasacyjnego przez oskarżyciela posiłkowego, a przecież przywołane regulacje, normujące granice podstaw kasacji, powinny być dobrze znane pełnomocnikowi profesjonalnemu strony, wykonującemu zawód adwokata.
Tym bardziej niezrozumiałe jest powoływanie się w zażaleniu na merytoryczne aspekty sprawy, nie mogące mieć żadnego znaczenia dla kwestii podstawności zaskarżonego zarządzenia. Kwestionowana decyzja procesowa była bowiem li tylko rezultatem kontroli formalnej nadzwyczajnego środka zaskarżenia, który – wobec wyraźnego ustawowego ograniczenia podstaw kasacji na niekorzyść – musiał być negatywny dla strony i – co oczywiste – nie był wynikiem rozważania słuszności zarzutów kasacyjnych.Wobec niestwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.[J.J.][ał]