Supreme Court dismissed appeal against temporary arrest order citing specific statutory grounds for preventive measures.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against a temporary arrest order issued after a cassation judgment. The defense argued violations regarding the lack of hearing, insufficient legal basis citation, and procedural delays. The court rejected these claims, affirming that the specific statutory grounds for arrest and the severity of the charges justified the measure without a prior hearing.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: The Supreme Court may apply temporary arrest based on specific statutory grounds without hearing the accused if the severity of the crime and the need to secure proceedings are established.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KZ 47/24 POSTANOWIENIE Dnia 2 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)SSN Jacek Błaszczyk (sprawozdawca)SSN Andrzej StępkaProtokolant Klaudia Binienda w sprawie M. B. oskarżonego z art. 148 § 2 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 2 października 2024 r., zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt II KK 47/24w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. oraz art. 538 § 2 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy, wyrokiem z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt II KK 47/24, po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt II AKa 278/22 i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Uchylając to orzeczenie, Sąd Najwyższy na podstawie art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k., zastosował wobec M. B., a także drugiego oskarżonego D. K. tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 10 grudnia 2024 r.
Zażalenie na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania po wydaniu wyroku w wyniku rozpoznania kasacji złożył obrońca oskarżonego M. B..Obrońca zaskarżonemu postanowieniu Sądu Najwyższego, orzekającego w pierwszej instancji, zarzucił naruszenie:1.art. 94 § 1 pkt. 4 k.p.k. poprzez niewskazanie jako podstawy prawnej wydanego postanowienia treści przepisu art. 538 § 2 k.p.k., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy art. 94 § 1 pkt 4 k.p.k. wymaga podania wyczerpującej podstawy prawnej;2.art. 249 § 3 k.p.k. poprzez zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, bez przesłuchania oskarżonego, który nie ukrywał się i nie był nieobecny w kraju, podczas gdy zastosować jakikolwiek środek zapobiegawczy można wyłącznie po przesłuchaniu oskarżonego, niezależnie od etapu postępowania, na jakim środek ten się stosuje, co przesądza o obciążeniu skarżonego orzeczenia bezwzględną przesłanką odwoławczą, określona w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.;3.art. 367 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się obrońcy co do zasadności stosowania środków zapobiegawczych wobec oskarżonego, podczas gdy była to kwestia podlegająca rozstrzygnięciu;4.dodatkowo, wobec wyznaczenia granic zaskarżenia zarzutami odwoławczymi (art. 433 § 1 k.p.k.), zważywszy na niemożność ustalenia okoliczności, która ma doniosłe znaczenie z perspektywy oceny możliwości stosowania tymczasowego aresztowania, zarzucił naruszenie art. 41 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 251 § 4 k.p.k., poprzez niedoręczenie oskarżonemu postanowienia o tymczasowym aresztowaniu w ciągu 24 godzin (potwierdzenie tego stanu rzeczy skutkować będzie musiało zwolnieniem tymczasowo aresztowanego), podczas gdy wymóg taki płynie z przywołanych przepisów.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Najwyższemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie obrońcy oskarżonego M.
B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd Najwyższy a quo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia trafnie wskazał, że w sprawie potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego izolacyjnym środkiem zapobiegawczym znajduje swoją podstawę w przepisach art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k.W orzecznictwie Sądu Najwyższego niejednokrotnie podkreślano, że „w nowelizacji przepisów postępowania karnego z 2016 r. ustawodawca powrócił do rozwiązania, w którym grożąca oskarżonemu surowa kara w warunkach art. 258 § 2 (k.p.k.) stanowi samodzielną przesłankę szczególną stosowania tymczasowego aresztowania”.
Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów w uchwale z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I KZP 18/11, stwierdzając, że „podstawy stosowania tymczasowego aresztowania, określone w art. 258 § 2 k.p.k., przy spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 249 § 1 i art. 257 § 1 k.p.k. i przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 259 § 1 i 2 k.p.k., stanowią samodzielne przesłanki szczególne stosowania tego środka zapobiegawczego” (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 2020 r., III KZ 48/20 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2022 r., IV KZ 57/21).Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu, za stosowaniem środka o charakterze izolacyjnym przemawiają okoliczności przypisanego oskarżonemu czynu, obawa utrudniania postępowania oraz wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności w rozmiarze 25 lat.
Została więc spełniona ogólna przesłanka stosowania środków zapobiegawczych, natomiast zarzucenie oskarżonemu popełnienia zbrodni wskazuje na spełnienie szczególnej przesłanki z art. 258 § 2 k.p.k. W takiej sytuacji istotnie tylko najsurowszy środek zapobiegawczy zabezpieczy prawidłowy przebieg postępowania sądowego przed Sądem II instancji. Zwięzłość części motywacyjnej zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zmienia dokonanych ocen. Sąd Najwyższy wydając postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania w oparciu o treść m. in. art. 538 § 2 k.p.k. nie jest zobligowany do przesłuchania oskarżonego i nie można uznać, co zawarł skarżący w zarzutach wniesionego środka zaskarżenia, aby zachodziła jakakolwiek bezwzględna przesłanka odwoławcza określona w przepisach prawa procesowego, w tym zawarta w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., bądź też aby doszło do naruszenia norm gwarancyjnych procesu karnego względem M.
B.Ponadto nie zachodzą negatywne przesłanki stosowania tymczasowego aresztowania, określone w przepisie art. 259 k.p.k. ani nie aktualizuje się stan z art. 257 § 1 k.p.kZ tych też względów orzeczono jak w sentencji. [J.J.][ms] Jacek Błaszczyk Tomasz Artymiuk Andrzej Stępka