Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 44/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept appeal due to pre-2015 indictment date. The indictment was filed in 2012, before the new procedural rules took effect. Consequently, the defense's appeal is inadmissible under the old legal framework.

Numero d'incarto II KZ 44/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the District Court's refusal to accept an appeal against a judgment. The indictment was filed in August 2012, prior to the July 1, 2015, effective date of new criminal procedure amendments. The court held that the defense had no right to appeal the District Court's decision because the old procedural rules, which allowed such appeals, did not apply to cases initiated before the new law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego; Art. 437 § 2 k.p.k. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 września 2013 r.: If an indictment was filed before July 1, 2015, the defendant cannot appeal the appellate court's decision to revoke a judgment and remand the case for retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal procedure indictment date retroactive application inadmissible appeal remand for retrial procedural law statutory interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 25 ust. 2 of the Act of March 11, 2016 on amending the Code of Criminal Procedure and certain other acts
Art. 25 ust. 1 of the Act of March 11, 2016 on amending the Code of Criminal Procedure and certain other acts
Art. 437 § 2 of the Code of Criminal Procedure in the version introduced by the Act of September 27, 2013
539a § 3 k.p.k., zgodnie z którym skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień określonych w art.
Art. 439 § 1 of the Code of Criminal Procedure
437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.
Art. 454 of the Code of Criminal Procedure
439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k.
Art. 94 § 1 pkt 1 of the Code of Criminal Procedure
Art. 94 § 2 of the Code of Criminal Procedure
art. 222 § 1 k.k
S., oskarżonego z art. 222 § 1 k.k.
art. 430 § 1 k.p.k
akt X Ka (….), na podstawie art. 430 § 1 k.p.k.
art. 530 § 2 k.p.k
na podstawie art. 530 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 44/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie P. S., oskarżonego z art. 222 § 1 k.k. i in., ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 grudnia 2016 r., zażalenia obrońcy oskarżonego, na zarządzenie Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W., z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt X WSU (…), o odmowie przyjęcia skargi na wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt X Ka (….), na podstawie art. 430 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: zażalenie pozostawić bez rozpoznania.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt X Ka (…), uchylił zaskarżony apelacją prokuratora wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt X K (…), w pkt I, II, IV i V, i w tej części przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Skargę na ww. wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 sierpnia 2016 r. wniósł obrońca oskarżonego P. S.Zarządzeniem z dnia 12 października 2016 r. Przewodniczący X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k. odmówił przyjęcia skargi obrońcy oskarżonego P. ., wskazując w uzasadnieniu zarządzenia, że w przedmiotowej sprawie akt oskarżenia został wniesiony w dniu 29 sierpnia 2012 r., a więc przed 1 lipca 2015 r.Zażalenie na ww. zarządzenie wniósł obrońca oskarżonego P. S., zarzucając obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zarządzenia tj. art. 94 § 1 pkt 1 w zw. z art. 94 § 2 k.p.k., art. 28 w zw. z art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, a także art. 21 wymienionej ustawy.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy prezesowi Sądu Okręgowego w W. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego zarządzenia poprzez przyjęcie skargi.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniesione przez obrońcę oskarżonego P.S. zażalenie było niedopuszczalne z mocy ustawy, co powodowało konieczność pozostawienia go bez rozpoznania.Zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 437), która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016 r., w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 art. 25 ww. ustawy, stosuje się przepisy rozdziału 55a ustawy zmienianej w art. 1, tj. kodeksu postępowania karnego. Przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. stanowi natomiast, że jeżeli na podstawie dotychczasowych przepisów po dniu 30 czerwca 2015 r. skierowano akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe umorzenie postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego, postępowanie toczy się według przepisów dotychczasowych do prawomocnego zakończenia postępowania.Z powyższego wynika, że z uwagi na treść art. 25 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. przepisy rozdziału 55a kodeksu postępowania karnego stosuje się do spraw, w których postępowanie sądowe zostało wszczęte po dniu 30 czerwca 2015 r. (zob. np. postanowienie SN z dnia 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16, LEX nr 2076412; postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2016 r., IV KS 1/16, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 września 2016 r., V KS 1/16, niepubl.).W powołanych wyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego wskazano, że powyższe stanowisko wspiera także pośrednio treść art. 539a § 3 k.p.k., zgodnie z którym skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.

Jeżeli chodzi o pierwszą z powołanych podstaw skargi to art. 437 § 2 k.p.k., w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247 z późn. zm.), znajdzie zastosowanie dopiero do spraw, w których akty oskarżenia wniesiono po dniu 30 czerwca 2015 r. Tylko bowiem w tych sprawach znowelizowany art. 437 § 2 k.p.k. stanowi, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

Przy brzmieniu art. 437 k.p.k. sprzed nowelizacji (obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) funkcjonowanie takiej skargi nie miałoby racji bytu, albowiem art. 437 § 2 k.p.k. nie zawierał żadnych skonkretyzowanych ograniczeń uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Funkcjonowanie skargi w ówczesnych warunkach było więc wykluczone. Z tych samych względów niecelowe byłoby rozszerzanie zastosowania obecnie wprowadzonej instytucji na sprawy, w których zastosowanie znalazł „stary” art. 437 § 2 k.p.k. (vide: powołane wyżej postanowienia SN: z dnia 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16, LEX nr 2076412; z dnia 24 sierpnia 2016 r., IV KS 1/16, niepubl.; i z dnia 14 września 2016 r., V KS 1/16, niepubl.).

W realiach przedmiotowej sprawy prywatny akt oskarżenia między innymi przeciwko P. S. wpłynął do Sądu Rejonowego w W. w dniu 29 sierpnia 2012 r. To z kolei oznacza, że w przedmiotowej sprawie stronom nie przysługuje skarga na wyrok sądu odwoławczego uchylający wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania. W tych zaś okolicznościach wniesienie przez obrońcę oskarżonego P. S. skargi od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 sierpnia 2016 r, sygn. akt X Ka (…), winno jedynie skutkować, niepodlegającą zaskarżeniu, czynnością prezesa sądu odwoławczego o charakterze administracyjnym, sprowadzającą się do poinformowania strony o braku możliwości wniesienia takiej skargi.

Z tego powodu wydawanie zarządzenia o charakterze procesowym o odmowie przyjęcia wniesionej skargi, dodatkowo z pouczeniem o możliwości wniesienia zażalenia, a następnie przyjęcie i przedstawienie Sądowi Najwyższemu zażalenia obrońcy oskarżonego było niezasadne.Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, odnosząc się do wywodów obrońcy w przedmiocie braku oznaczenia organu i osoby wydającej zaskarżone zarządzenie, że dla oceny tej decyzji procesowej nie ma znaczenia fakt niepodania w przesłanym skarżącemu odpisie imienia i nazwiska sędziego wydającego przedmiotowe zarządzenie, bowiem jego funkcja i dane personalne wskazane zostały, stosownie do treści art. 94 § 2 k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 1 k.p.k., w znajdującym się w aktach sprawy, podpisanym oryginale (k. 546), a z tego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, kto był autorem przedmiotowej decyzji procesowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2000 r., IV KZ 64/00, OSNKW 2000, z. 7-8, poz. 67).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł o pozostawieniu wniesionego zażalenia bez rozpoznania.