Supreme Court dismisses appeal against refusal of retrial due to obvious lack of merit under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld its own decision refusing the defendant's request for a retrial on grounds of obvious lack of merit. The defendant, convicted of multiple crimes, submitted a personal petition citing various procedural articles without providing specific new facts or evidence. The court determined that the petition failed to meet the quasi-formal requirements for review under Article 545 § 3 of the Criminal Procedure Code, as it contained no circumstances suggesting a violation of law or factual errors.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 545 § 3 k.p.k.; Art. 437 k.p.k.: If a petition for retrial is obviously unfounded based on its content, the court may refuse acceptance without calling the party to correct formal defects, limiting review to a quasi-formal assessment of hypothetical retrial grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KZ 43/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Małgorzata BednarekSSN Anna Dziergawka w sprawie G. J. skazanej za czyn z art. 148 § 2 pkt 1 i 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 listopada 2024 r. bez udziału stron z wniosku skazanej z 8 kwietnia 2024 r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 9 czerwca 2021 r. sygn. akt II AKa 89/20, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z 2 grudnia 2019 r. sygn. akt IV K 332/18, zażalenia na postanowienie Sądu Najwyższego z 30 lipca 2024 r. sygn. akt II KO 56/24 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie wskazanego wyżej postępowania – z powodu jego oczywistej bezzasadności, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIEPrawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 9 czerwca 2021 r. sygn. akt II AKa 89/20, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z 2 grudnia 2019 r. sygn. akt IV K 332/18, G. J. została uznana za winną czynu z art. 148 § 2 pkt 1 i 2 k.k. w zb. z art. 197 § 3 pkt 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zb. z art. 189 § 3 k.k. w zb. z art. 191 a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełnionego wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonym M. W. , za który wymierzono jej karę 25 lat pozbawienia wolności.Pismem z dnia 8 kwietnia 2024 r.
G. J. zwróciła się do Sądu Najwyższego z osobistym wnioskiem o wznowienie postępowania. Jako podstawę tego wniosku podała „art. 540 § 1 [nieczytelne], art. 440, rozdz. 56 KPK”. Sąd Najwyższy postanowieniem z 30 lipca 2024 r. sygn. akt II KO 56/24 odmówił przyjęcia przedmiotowego osobistego wniosku skazanej o wznowienie wskazanego wyżej postępowania - z powodu jego oczywistej bezzasadności. W ocenie Sądu Najwyższego autorka wniosku nie przytoczyła żadnych konkretnych, odnoszących się do sprawy okoliczności, które mogłyby w najmniejszym stopniu uprawdopodobniać wystąpienie podstaw wznowieniowych.
W szczególności skazana nie wykazała zaistnienia „nowego faktu lub dowodu” w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., część okoliczności, do których się odnosi to fakty i dowody znane w toku postępowania, a część okoliczności pozostaje irrelewantna z punktu widzenia przepisów o wznowieniu postępowania. Postanowienie to zostało zaskarżone przez G. J. , która w piśmie datowanym na dzień 6 sierpnia 2024 r. wyraziła swoje niezadowolenie ze sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie jest niezasadne.
Skarżąca w istocie nie przedstawiła w nim żadnych argumentów, które wskazywałyby na to, że zaskarżone postanowienie jest błędne, wydane z naruszeniem prawa, czy niedostrzegające argumentacji skazanego przedstawionej w uzasadnieniu wniosku.Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. – sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.
W myśl tego przepisu sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku, nie bada więc także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 25 września 2015 r. sygn. akt II KO 49/15). Analiza złożonego przez G. J. wniosku oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu Najwyższego z 30 lipca 2024 r. prowadzi do konkluzji, że zasadne jest wyrażone tam przekonanie Sądu Najwyższego o oczywistej bezzasadności przedmiotowego wniosku.
Skarżąca nie zaprezentowała żadnych okoliczności świadczących o tym, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa bądź też zostało oparte na wadliwie dokonanych ustaleniach faktycznych. W pismach osobistych wymienionej, w tym w zażaleniu, nie wskazano żadnych okoliczności odpowiadających, chociażby w przybliżeniu enumeratywnie wymienionym podstawom wznowienia postępowania, o których stanowi art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. oraz art. 542 § 3 k.p.k. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia istnienia jakichkolwiek okoliczności dających asumpt do przyjęcia oceny, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyjęcia osobistego wniosku G.
J. o wznowienie postępowania w związku z jego oczywistą bezzasadnością jest wadliwe, postanowiono jak w sentencji. [J.J.][a.ł] Małgorzata Bednarek Ryszard Witkowski Anna Dziergawka