Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 42/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against denial of time extension for requesting judgment reasoning due to minor procedural delay.

Numero d'incarto II KZ 42/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's refusal to extend the deadline for requesting the reasoning of a judgment. The appellant argued that illness and medication prevented him from acting within the original timeframe, despite attending the appeal hearing. The court rejected this, noting the appellant was not hospitalized until after the deadline and could have easily obtained the necessary information through his own initiative.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 463 § 1 k.p.k.; Art. 463 § 2 k.p.k.: A request for a time extension based on illness is inadmissible if the party was not hospitalized during the relevant period and could have easily obtained the required information through their own initiative.

Parole chiave

Generato dall'IA
time extension denial judgment reasoning request illness as excuse procedural deadline appeal hearing attendance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 463 § 1 k.p.k.
Po wniesieniu przez skazanego zażalenia, postanowieniem wydanym na podstawie art. 463 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy uwzględnił zażalenie i uchylił wydane wcześniej postanowienie.
Art. 463 § 2 k.p.k.
Po wniesieniu przez skazanego zażalenia, postanowieniem wydanym na podstawie art. 463 § 1 k.p.k.
art. 226 § 1 k.k
‎skazanego z art. 226 § 1 k.k.
art. 463 § 1 k.p.k
Po wniesieniu przez skazanego zażalenia, postanowieniem wydanym na podstawie art. 463 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 42/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)‎SSN Barbara Skoczkowska w sprawie M. S. ‎skazanego z art. 226 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 25 września 2015 r.,‎zażalenia skazanego‎na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie ‎z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt X Ka 206/15, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn.

X Ka 206/15, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIEM.S. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 14 października 2014 r., sygn. II K 490/13. Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. X Ka 206/15, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. W dniu 8 maja 2015 r. skazany wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku Sądu Okręgowego wraz z uzasadnieniem. Skazany uzasadnił uchybienie terminowi chorobą oraz tym, że nie poinformowano go o możliwości wystąpienia o uzasadnienie wyroku.W dniu 12 maja 2015 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie wydał postanowienie, w którym wniosek skazanego uznał za bezskuteczny. Po wniesieniu przez skazanego zażalenia, postanowieniem wydanym na podstawie art. 463 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy uwzględnił zażalenie i uchylił wydane wcześniej postanowienie. Postanowieniem wydanym w dniu 30 czerwca 2015 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. X Ka 206/15.W zażaleniu na to postanowienie M. S. podniósł, że nie rozumie sytuacji, w której dzień po dniu najpierw uwzględnia się jego zażalenie a potem odmawia uwzględnienia wniosku.

Ponadto skazany podkreślił, że w terminie do złożenia wniosku nie był wprawdzie hospitalizowany, ale z powodu choroby i przyjmowanych leków nie był w stanie podejmować jakichkolwiek działań.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne. Zauważyć trzeba, że początkowe postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie, uchylone następnie w trybie art. 463 § 1 k.p.k., dotyczyło innej podstawy rozumowania aniżeli zaskarżone postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r. Dostrzec trzeba jeszcze i to, że w dniu ogłoszenia wyroku M.

S. uczestniczył w rozprawie apelacyjnej i wprawdzie, jak wynika z protokołu rozprawy, nie był obecny w trakcie ogłaszania wyroku, ale mógł bez trudu uzyskać informację co do terminu i sposobu złożenia przedmiotowego wniosku, wystarczyło wykazać w tym zakresie jakąkolwiek inicjatywę. Przez kolejnych 7 dni skazany nie był hospitalizowany i jedynie z jego oświadczenia wynika, że nie mógł podjąć stosownych czynności ze względu na swój stan zdrowia i zażywane leki. Nie można na tej podstawie podważyć przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozumowania sądu, który podkreśla, że przedmiotowa czynność ograniczona była do sporządzenia jednozdaniowego wniosku.

Sporządzenie i złożenie wniosku mogło przy tym być dokonane przy pomocy innej osoby. Do hospitalizacji skazanego doszło dopiero w dniu 6 maja 2015 r., a więc już po upływie przedmiotowego terminu zawitego. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie uznać należy za zasadne.Z powyższych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.