Supreme Court dismissed appeal against refusal of cassation by unauthorized party in misdemeanor case. Appeal rejected as only General Prosecutor or Ombudsman may appeal in misdemeanor proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's order refusing the admission of a cassation appeal filed by an unauthorized party. The appellant, representing a housing cooperative, argued that the case remained a criminal matter despite the lower court's classification of the act as a misdemeanor. The court ruled that once a lower court determines an act is a misdemeanor, the case becomes a misdemeanor proceeding where only the General Prosecutor or the Ombudsman for Human Rights possesses standing to file a cassation appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 110 § 1 k.p.w.; Art. 400 k.p.k.: A case classified as a misdemeanor by the first-instance court ceases to be a criminal case, restricting cassation appeals exclusively to the General Prosecutor or the Ombudsman for Human Rights.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 38/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie G.G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 września 2021 r., zażalenia pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 26 maja 2021 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji, p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul D. w Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 marca 2021 r., V Ka (…), uznając że została wniesiona przez osobę nieuprawnioną.Powyższe zarządzenie zaskarżone zostało zażaleniem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, który zarzucił mu naruszenie przepisu art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. oraz art. 110 k.p.w. poprzez ich zastosowanie i odmówienie przyjęcia kasacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego jako podmiotu nieuprawnionego w sprawie o wykroczenie, podczas gdy niniejsza sprawa jest sprawą karną, a pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego jest podmiotem uprawnionym do wniesienia kasacji w sprawie karnej.
W konkluzji zażalenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przyjęcie kasacji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wyraził pogląd, że w wypadku wniesienia aktu oskarżenia w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego „sprawa karna” nie zmienia swego charakteru niezależnie od tego, jakie ustalenia faktyczne dokonane zostały w toku postępowania, a z przepisu art. 400 k.p.k. nie wynika, aby po ogłoszeniu wyroku przez sąd pierwszej instancji dalsze postępowanie miało podlegać nie przepisom Kodeksu postępowania karnego lecz przepisom Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie jest zasadne. Kwestia będąca istotą problemu, którego dotyczy wniesione zażalenia, była już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego. W postanowieniu z dnia 23 października 2003 r., IVKK 94/03 (OSNKW 2004, z. 2, poz. 16), stwierdzono, że „sprawą o wykroczenie" w rozumieniu art. 110 § 1 k.p.s.w. jest nie tylko sprawa, którą od początku prowadzono w postępowaniu uregulowanym w Kodeksie postępowania w sprawach o wkroczenia, ale także sprawa wszczęta w trybie przepisów postępowania karnego, jeżeli sąd pierwszej instancji w oparciu o art. 400 k.p.k., uznał za wykroczenie czyn zarzucany oskarżonemu jako przestępstwo, a orzeczenia tego nie skarżono lub sąd odwoławczy, wskazany w przepisach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, podzielił takie stanowisko oraz sprawa rozpoznawana w postępowaniu karnym, w której dopiero sąd drugiej instancji, rozpoznając środek odwoławczy od orzeczenia w sprawie o przestępstwo, uznał w orzeczeniu kończącym postępowanie czyn, którego ono dotyczyło, za wykroczenie.
Pogląd ten, akceptowany w orzecznictwie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2014 r., V KK 322/14, OSNKW 2015, z. 3, poz.
29) oraz doktrynie (por. np.: K. Dąbkiewicz [w:] Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2017, art. 110; T. Grzegorczyk [w:] Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2012, art. 110; J. Lewiński [w:] Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Komentarz, wyd. VII, Warszawa 2011, art. 110) jest słuszny i zachowuje aktualność w realiach niniejszej sprawy. Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym zażalenie podziela argumentację przedstawioną w powołanym orzeczeniu i do niej odsyła.
Przyjęcie zatem przez Sąd Rejonowy w Ł., że czyn zarzucany oskarżonemu stanowi wykroczenie, co znalazło odzwierciedlenie w treści wyroku z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt III K (…), utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 10 marca 2021 r. V Ka (…), spowodowało, że sprawa oskarżonego stała się sprawą o wykroczenie w rozumieniu art. 110 § 1 k.p.w., w której kasację może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich.Zauważyć na koniec można, że o niesłuszności zaprezentowanej w uzasadnieniu zażalenia wykładni przepisu art. 400 k.p.k.
świadczy już sama treść apelacji złożonej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, którą skarżący wniósł przecież na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.as