Supreme Court dismisses appeal for probation suspension cases where only procedural law violations are raised.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's order rejecting the defense's appeal against a suspended prison sentence. The defense argued that procedural violations under Articles 5, 7, and 415 of the Criminal Procedure Code warranted review, but the court found no statutory basis for such an appeal. The decision rests on the explicit limitation in Article 523 § 2 of the Criminal Procedure Code, which permits appeals for suspended sentences only when substantive grounds under Article 439 are met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 2 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: Appeals for suspended sentences are inadmissible unless based on substantive grounds listed in Article 439, excluding general procedural violations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 28/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 26 lipca 2016 r., w sprawie J. P. i J. K. zażalenia obrońcy skazanych na zarządzenie Przewodniczącego X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 24 czerwca 2016 r., sygn. akt X WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt X Ka (…), na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIEZaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych J.P. i J. K. , od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt X Ka (...), albowiem nie odpowiada ona warunkom formalnym jej dopuszczalności, określonym w art. 523 § 2 k.p.k. W uzasadnieniu tego zarządzenia wskazano, że kasacja wniesiona przez obrońcę jest niedopuszczalna z mocy ustawy. W zażaleniu obrońca powołał się na naruszenie art. 523 § 1 k.p.k. polegające na nieuwzględnieniu faktu, iż zarzuty kasacji dotyczą rażącego naruszenia prawa w postaci przepisów art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k., a nie przepisu art. 439 k.p.k., co winno skutkować przyjęciem kasacji i przekazaniem jej do merytorycznego rozpoznania.
W przekonaniu obrońcy kasacja znajduje oparcie w przepisach art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 i § 4 pkt 1 k.p.k. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:Zażalenie obrońcy skazanych, jako bezzasadne nie zasługuje na uwzględnienie, słusznie zatem zaskarżone zarządzenie nie mogło ulec zmianie. Należy przypomnieć, że J. P. i J. K. zostali skazani na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na stosowny okres próby. Zgodnie z przepisem art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Jak wyraźnie stanowi art. 523 § 4 k.p.k., ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej w przypadku wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 439 k.p.k., a także kasacji wnoszonych przez podmioty określone w art. 521 k.p.k. Tymczasem w przedmiotowej kasacji obrońca nie wskazał żadnych uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k., skoro podniesiono tylko i wyłącznie zarzuty obrazy prawa karnego procesowego, to jest, art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k., co już wprost dowodzi, że brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do zakwestionowania słuszności zaskarżonego zarządzenia.Tego oczywistego faktu w żadnej mierze nie mogą zmienić podniesione w zażaleniu argumenty, które wprost przeciwstawiają się brzmieniu normy z art. 523 § 2 k.p.k., zaś skarżący nie bacząc na ustawowe ograniczenia żąda przyjęcia kasacji powołującej się na inne, aniżeli przewidziane w art. 439 k.p.k., naruszenia prawa.
Stanowisko obrońcy, że „…ograniczenie określone w art. 523 § 2 k.p.k. w związku z § 4 tegoż artykułu nie może dotyczyć tylko enumeratywnie wymienionych podstaw zaskarżenia wynikających z art. 439 k.p.k., gdyż przy przyjęciu odmiennej interpretacji tych przepisów mogłoby się okazać, że w przypadku skazania za przestępstwo na karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem, pomimo stwierdzenia innych naruszeń prawa niż wymienione w art. 439 k.pk., nie można byłoby skutecznie wnieść kasacji do Sądu Najwyższego”, jest rażąco sprzeczne nie tylko z przepisami Kodeksu postępowania karnego, ale również z jednolitymi i ugruntowanymi stanowiskami orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny (por.
Kodeks postępowania karnego. Tom III. Komentarz, pod red. P. Hofmańskiego, wyd. 4, Warszawa 2012, s. 247 – 257; Kodeks postępowania karnego. Komentarz, pod red. J. Skorupki, Warszawa 2015, s. 1250 – 1251; postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 lutego 2015 r., III KK 7/15, Prok. i Pr. 2015, z. 5, poz. 30; z dnia 6 sierpnia 2014 r., II KK 195/14, Lex Nr 1491326; z dnia 10 grudnia 2014 r., IV KK 215/14, OSNKW 2015, z. 5, poz. 43). Mając zatem powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.