Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 21/22 Generato dall'IA

Supreme Court allowed temporary arrest appeal due to lack of necessity given existing prison isolation and completed evidence collection.

Numero d'incarto II KZ 21/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Data della decisione
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court allowed the defense's appeal against a ruling ordering temporary arrest for three months. The defense argued that arrest was unnecessary because the defendant was already serving prison sentences and the investigation was complete, rendering the fear of tampering obsolete. The court agreed, noting that the defendant's current incarceration provided sufficient isolation and that the specific fear of tampering had lost significance with the evidence already gathered.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 258 § 3 k.p.k.: Temporary arrest is not mandatory if the suspect is already imprisoned and the risk of tampering is no longer relevant due to completed evidence collection.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest necessity fear of tampering prison isolation effect completed evidence collection proportionality of measures procedural error correction supreme court review motivo della detenzione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 249 § 1 k.p.k.
akt II KK (…), uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Bezpośrednio po ogłoszeniu powyższego wyroku postanowił, na podstawie art. 249 § 1 k.p.k. w zw.
art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.
z art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art.
art. 258 § 2 k.p.k.
wydaje się zatem oczywistą omyłką pisarską, skoro z jego uzasadnienia wynika wprost, że w rzeczywistości winien być przywołany art. 258 § 2 k.p.k.Niewątpliwie grożąca oskarżonemu surowa kara w warunkach art.
art. 258 § 3 k.p.k.
Przwołanie w sentencji zaskarżonego postanowienia w podstawie prawnej zastosowania tymczasowego aresztowania art. 258 § 3 k.p.k. wydaje się zatem oczywistą omyłką pisarską, skoro z jego uzasadnienia wynika wprost, że w rzeczywistości winien być przywołany art.
art. 257 § 1 k.p.k.
z art. 257 § 1 k.p.k. i art.
art. 251 § 1 k.p.k.
i art. 251 § 1 k.p.k.- poprzez dowolne przyjęcie, że zachodzi potrzeba stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania względem podejrzanego oraz dowolne uznanie, że ww.
art. 437 § 1 k.k
akt II KK 380/20, o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437 § 1 k.k.
art. 518 k.p.k
z art. 518 k.p.k., p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone postanowienie.
art. 249 § 1 k.p.k
akt II KK (…), uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Bezpośrednio po ogłoszeniu powyższego wyroku postanowił, na podstawie art. 249 § 1 k.p.k.
art. 538 § 2 k.p.k
z art. 538 § 2 k.p.k., zastosować wobec P.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 21/22 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Anna Janczak w sprawie P. R.‎oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 8 czerwca 2022 r.,‎zażalenia obrońcy oskarżonego‎na postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt II KK 380/20, o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 437 § 1 k.k. w zw. z art. 518 k.p.k., p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji wniesionej przez obrońcę P. R. wyrokiem z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt II KK (…), uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) i sprawę przekazał temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Bezpośrednio po ogłoszeniu powyższego wyroku postanowił, na podstawie art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 i § 3 k.p.k. i w zw. z art. 538 § 2 k.p.k., zastosować wobec P. R. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, liczony od dnia 17 maja 2022 r., godz. 15:00 do dnia 15 sierpnia 2022 r. godz. 15:00.Postanowienie to zostało zaskarżone przez obrońcę z urzędu oskarżonego, który podniósł następujące zarzuty obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia: art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 258 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 257 § 1 k.p.k. i art. 251 § 1 k.p.k.- poprzez dowolne przyjęcie, że zachodzi potrzeba stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania względem podejrzanego oraz dowolne uznanie, że ww.

środek zapobiegawczy jest jedynym środkiem, który jest w stanie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania w sytuacji, gdy zarzuty oparte są na materiale już zgromadzonym przez prokuratora i Sąd pierwszej instancji, w tym wyjaśnieniach osób pomawiających podejrzanego, stąd nie można mówić o istnieniu obawy matactwa ze strony podejrzanego, na obecnym etapie postępowania, a nadto wobec błędnego przyjęcia, że oskarżony podejmował takie próby wpływania w sytuacji, gdy z materiału dowodowego (w tym załączonych do apelacji sms) wynika, że inicjatorem czynności był współoskarżony A.

K. (K.);-sprzeczność pomiędzy podstawą prawną zastosowania tymczasowego aresztowania wskazaną przez Sąd Najwyższy tj. art. 258 § 3 k.p.k. a treścią uzasadnienia, przy jednoczesnym braku okoliczności mogących świadczyć o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu lub bezpieczeństwu powszechnemu, tym bardziej kierowania przez oskarżonego gróźb popełnienia takich czynów;-pominięcie przez Sąd, że zachodzi brak faktycznej możliwości wpływania lub w inny sposób utrudnianie postępowania, wobec wykonywania wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokiem – Sądu Rejonowego w Ł.

IV K (…) (4 lata i 11 miesięcy) i wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł., Wydział IV Karny sygn. akt IV K 35/15 (3 lata i 6 miesięcy);-poprzez nierozważenie i brak uzasadnienia Sądu w zakresie możliwości zabezpieczenie toku postępowania przez zastosowanie nieizolacyjnych środków zapobiegawczych, pomimo obligatoryjnego obowiązku wynikającego z treści art. 257 § 1 k.p.k.Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i ewentualnie zastosowanie nieizolacyjnych środków zapobiegawczych.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie obrońcy oskarżonego zasługuje na uwzględnienie.Sąd Najwyższy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego izolacyjnym środkiem zapobiegawczym – w szczególności z uwagi na surowość orzeczonej nieprawomocnie kary pozbawienia wolności (7 lat) oraz obawę matactwa.

Przwołanie w sentencji zaskarżonego postanowienia w podstawie prawnej zastosowania tymczasowego aresztowania art. 258 § 3 k.p.k. wydaje się zatem oczywistą omyłką pisarską, skoro z jego uzasadnienia wynika wprost, że w rzeczywistości winien być przywołany art. 258 § 2 k.p.k.Niewątpliwie grożąca oskarżonemu surowa kara w warunkach art. 258 § 2 k.p.k. stanowi samodzielną przesłankę szczególną stosowania tymczasowego aresztowania, jednakże należy wziąć pod uwagę, że w przedmiotowej sprawie areszt tymczasowy wobec oskarżonego był stosowany od 03.10.2016 r. do 19.03.2021 r. (informacja z Areszty Śledczego w Ł. z dnia 08.06.2022 r.), a obawa matactwa dotyczy zdarzeń z przeszłości i straciła na znaczeniu w związku z tym, że w zasadzie cały materiał dowodowy został zebrany i zabezpieczony.

Nie można również tracić z pola widzenia i tego faktu, że oskarżony P. R. w chwili obecnej odbywa kary pozbawienia wolności orzeczone w innych sprawach i pozostaje w warunkach izolacji więziennej.Skoro zatem w takiej sytuacji faktycznej do rozpoznania pozostaje jedynie apelacja wniesiona na korzyść oskarżonego, to stosowanie najsurowszego ze środków zapobiegawczych w postaci tymczasowego aresztowania nie jest niezbędne do zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a stosowanie innych środków o charakterze wolnościowym nie jest celowe.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.