Supreme Court quashes District Court President's order rejecting appeal due to misreading of client's letter as an appeal petition.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the District Court President's order rejecting the appellant's appeal on inadmissibility grounds. The appellant argued they submitted a request for an appeal to be drafted by their appointed lawyer, not a direct appeal. The court determined the President incorrectly interpreted the appellant's July 2018 letter as an appeal petition when it was actually a complaint to the disciplinary chamber. Consequently, the order rejecting the appeal was revoked as it was based on a factual error regarding the appellant's intent.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 530 § 2 k.p.k.; Art. 519 k.p.k.: An order rejecting an appeal on inadmissibility grounds must be based on the actual intent of the party; a misinterpretation of a letter as an appeal petition when it was merely a request for procedural assistance renders the order void.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 20/19 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie zainicjowanej zażaleniem D. C. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia 25 stycznia 2018 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 3 września 2019 r., zażalenia D. C. na zarządzenie Prezesa Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 czerwca 2019 r., o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 lipca 2018 r., sygn.
III Kp (…), p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 6 czerwca 2019 r., Prezes Sądu Rejonowego w W. , na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 519 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji złożonej przez D. C. od postanowienia Sąd Rejonowego w W. z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II Kp (…), jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.D. C. osobiście sporządzonym zażaleniem, zaskarżył zarządzenie z dnia 6 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie składał kasacji, a jedynie wniosek o „sporządzenie kasacji i jej parafowanie przez przydzielonego obrońcę z urzędu”.
Ponadto skarżący wskazał m.in., że „(…) Prezes Sądu - nie występuje w trybie judykacyjnym, a jedynie może podejmować czynności dyscyplinarne, z odwołaniem sędziego i wykazaniem jawnej obrazy prawa lub obiektywizmu, albo z innych powodów wskazanych w „Kodeksie postępowania karnego”, natomiast „art. 530 § 2 k.p.k. odnosi się do innego składu orzekającego a nie do Prezesa Sądu - który nie ma zdolności judykacyjnych”. D. C. wniósł o oddalenie „pisma Pani Prezes” jako „niedopuszczalnego z mocy prawa”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Sąd Najwyższy zdecydował o uchyleniu zaskarżonego zarządzenia wobec tego, że jego wydanie wynikało z błędnego uznania pisma skarżącego z dnia 26 lipca 2018 r. za wyrażającego wolę zainicjowania postępowania kasacyjnego.
Tymczasem z treści tego pisma, jak również lektury akt sprawy należy wywodzić, że intencją skarżącego nie było zaskarżenie kasacją postanowienia z dnia 26 lipca 2018 r.Celem uzasadnienia stanowiska Sądu Najwyższego należy przytoczyć podejmowane w niniejszej sprawie czynności. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. III Kp (…), Sąd Rejonowy w W., po rozpoznaniu zażalenia D. C., utrzymał w mocy postanowienie Prokuratora Rejonowego w W. w przedmiocie zatrzymania D. C. prawa jazdy kategorii B (k. 41).W dniu 31 lipca 2018 r. (data stempla pocztowego), D.
C. złożył pismo z dnia 26 lipca 2018 r. zatytułowane „Skarga na wydane orzeczenie 26.VII.2018r. i naruszenie prawa” (k. 45-46 – pismo). Jako adresata tego pisma wskazał: Sąd Najwyższy – Izba Karna – Izba Dyscyplinarna, jak również Prokuraturę Rejonową w W. oraz Rzecznika Praw Obywatelskich (jako „organ wolnościowy - uczestnik”).Zarządzeniem upoważnionego Sędziego Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 sierpnia 2018 r. ww. pismo zostało uznane za „skargę do Sądu Najwyższego – Izby Karnej - Izby Dyscyplinarnej”, w związku z czym D.
C. wyznaczono pełnomocnika z urzędu (pkt 3 zarządzenia). Na marginesie należy odnotować, że D. C. w tym zarządzeniu jest określany mianem „pokrzywdzonego”, tymczasem taki jego status nie wynika z treści zaskarżonego postanowienia z dnia 26 lipca 2018 r.). Ponadto w zarządzeniu mylenie określono jego adresata wskazując nazwisko „pokrzywdzonego Z. G.” (k. 49). W tym samym zarządzeniu nakazano potraktować pismo skarżącego z dnia 26 lipca 2018 r. ponadto jako:
1) skargę skierowaną do Rzecznika Praw Obywatelskich (pkt 7 zarządzenia);
2) zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa (pkt 8 zarządzenia) oraz 3) pismo dotyczące postępowania sądowego toczącego się pod sygnaturą III K 78/18 (pkt 9 zarządzenia).Pismem z dnia 3 września 2018 r. (jest to również data wpływu do Sądu Rejonowego) D. C. wniósł o skierowanie sprawy ponownie do Prokuratury Rejonowej w W. w zakresie zatrzymania prawa jazdy. Zarządzeniem z dnia 5 września 2018 r. ww. wniosek został przekazany zgodnie z właściwością do sprawy III K (…) Sądu Rejonowego w W. , natomiast odpis wniosku przesłano do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich (k. 60).
W dniu 7 września 2018 r. do Sądu Rejonowego w W. wpłynęło pismo D. C. opatrzone datą 4 września 2018 r., zatytułowane „zażalenie na treść protokołu” (k. 63). Zarządzeniem Sędziego z dnia 19 września 2018 r. D. C. został wezwany do sprecyzowania pisma „z 3.09.2018 r.” tj. czy należy je potraktować jako wniosek o sprostowanie protokołu posiedzenia z dnia 26 lipca 2018 r. (k. 64). W odpowiedzi na powyższe, D. C. , w piśmie z dnia 12 października 2018 r., wskazał sposób sprostowania protokołu (k. 75). Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r.
Sąd Rejonowy w W. nie uwzględnił wniosku D. C. o sprostowanie protokołu posiedzenia z dnia 26 lipca 2018 r. (k. 81). Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone zażaleniem złożonym w dniu 31 grudnia 2018 r. przez D. C. (k. 90, k. 88 – 89). W dniu 9 stycznia 2019 r. wpłynęło pismo autorstwa D. C. zatytułowane „ponowne zażalenie na całe postanowienie z dnia 29.11.2018 r.” (k. 85).Zarządzeniem z dnia 20 maja 2019 r. upoważniony Sędzia Sądu Rejonowego w W. wezwał D. C. , w terminie 7 dni, do sprecyzowania stanowiska: „czy Pismo z dnia 26 lipca 2018 roku (k. 45 - 46) oznaczone Skarga na wydane orzeczenie z dnia 26 lipca 2018 roku i na naruszanie prawa stanowi wyłącznie Skargę kasacyjną czy także Zażalenie na Postanowienie z dnia 26 lipca 2018 roku”.
Jednocześnie poinformowano D. C., że zgodnie z art. 426 § 1 k.p.k. od orzeczeń wydanych przez Sąd odwoławczy na skutek rozpoznania zażalenia nie przysługuje środek odwoławczy, a wniesienia takiego środka nie wywołuje żadnych skutków prawnych (k. 92).Zarządzeniem wydanym również w dniu 20 maja 2019 r., nakazano poinformować D. C. , że „(…) wobec złożonej Skargi do Sądu Najwyższego Izby Karnej (k. 45-46) […] przepis art. 519 KPK zawiera katalog orzeczeń, od których przysługuje kasacja i są nimi prawomocny wyrok Sądu Odwoławczego kończący postępowanie, prawomocne postanowienie Sądu Odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93 a KK.
Postanowienie wydane w trybie art. 437 par. 1 KPK w przedmiocie rozpoznania zażalenia na Postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, a takim Postanowieniem jest także Postanowienie z dnia 26 lipca 2018 roku sygn. akt III Kp (…), nie jest wymienione w katalogu art. 519 KPK. Zgodnie z Uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2016 roku sygn. akt I KZP 6/16 Postanowienie Sądu utrzymujące w mocy postanowienie Prokuratora o umorzeniu postępowania w fazie in rem, nie jest prawomocnym postanowieniem sądu kończącym postępowanie w rozumieniu art. 521 par. 1 k.p.k.
Interpretacja taka odnosi się także do Postanowienia Sądu utrzymującego Postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, które także nie jest Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Wobec powyższego z uwagi na brak spełnienia przesłanek formalnych, zważywszy na wskazaną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, niedopuszczalne jest przyjęcie kasacji w niniejszej sprawie.” Jednocześnie zarządzono, że pismo z dnia 26 lipca 2018 r. zostanie przedstawione Prezesowi Sądu Rejonowego w W. celem rozważenia wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji (k. 95).D.
C. korespondencję zawierającą informacje o ww. zarządzeniach odebrał w dniu 6 czerwca 2019 r. (k. 7 akt Sądu Najwyższego).Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2019 r., Prezes Sądu Rejonowego w W. , na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 519 k.p.k. odmówił przyjęcia kasacji złożonej przez D. C. od postanowienia Sąd Rejonowego w W. z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II Kp (…), jako niedopuszczalnej z mocy ustawy.Wskazaną powyżej decyzję D. C. odebrał w dniu 26 czerwca 2019 r. (k. 128).W piśmie dnia 12 czerwca 2019 r. (data nadania) D.
C. podniósł, że „skarga z dnia 26.07.2018 r. stanowi zażalenie z odniesieniem do art. 430 § 2 k.p.k. – gdzie w przedmiotowej sprawie powinien orzekać sąd w innym składzie a tego nie uczyniono. Na zarządzenie o odmowie przyjęcia środka odwoławczego przysługuje zażalenie – art. 429 § 2 k.p.k.” (k.105).Stosownie do treści zarządzenia z dnia 5 lipca 2019 r. wydanego przez upoważnionego Sędziego Sądu Rejonowego poinformowano ponownie skarżącego, że na postanowienie wydane na skutek rozpoznania zażalenia nie przysługuje środek odwoławczy;
środek odwoławczy wniesiony od orzeczenia sądu odwoławczego jest niedopuszczalny z mocy ustawy w rozumieniu art. 429 § 1 k.p.k. i żaden Sąd nie jest uprawniony do jego rozpoznania, a wniesienie takiego środka nie wywołuje skutków prawnych (k. 109). Zażaleniem z dnia 1 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego) D. C. zaskarżył zarządzenie z dnia 6 czerwca 2019 r. (k. 132). Wskazał w nim, że „nie składał kasacji a jedynie wniosek o sporządzenie kasacji i jej parafowanie przez przydzielonego obrońcę”. Wspomniał też o wyroku z dnia 22 listopada 2018 r. i do tego wyroku odniósł zawarte w punkcie 5 i 6 uzasadnienia swojego zażalenia stwierdzenia co do dopuszczalności i terminu wywiedzenia kasacji (jest tam wyraźnie mowa o wyroku, który wydał SSR D.
L. oraz o odwołaniu przyznania się do winy i o rozprawie). W aktach sprawy znajduje się także pismo skarżącego z dnia 11 czerwca 2019 r. (data wpływu do Sądu Rejonowego – 14 czerwca 2019 r.). z którego wynika, że skarżący bezskutecznie domagał się wywiedzenia kasacji w jego sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 14 listopada 2018 r. (k. 113-114). Jest to zatem inna sprawa niż ta, która poskutkowała wydaniem zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji z dnia 6 czerwca 2019 r.Wobec przedstawionego przebiegu postępowania nie ma wątpliwości, że wydając w dniu 6 czerwca 2019 r. zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji błędnie przyjęto, iż skarga skarżącego z dnia 26 lipca 2018 r. wyraża wolę zainicjowania postępowania kasacyjnego w stosunku do prawomocnego postanowienia o zatrzymaniu jego prawa jazdy.
Zaskarżone zarządzenie zostało wydane zanim skarżący mógł odpowiedzieć na wezwanie o doprecyzowanie, jak należy traktować jego pismo z dnia 26 lipca 2018 r. (wezwanie zostało przez skarżącego odebrane w dniu 6 czerwca 2019 r., zatem w dniu wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji). Z odpowiedzi skarżącego wynika, że jego zamiarem nie było wniesienie kasacji a jedynie zażalenia na postanowienie z dnia 26 lipca 2018 r. W świetle powyższego, zarządzenie z dnia 6 czerwca 2019 r. należało uchylić jako wydane na skutek błędnego odczytania treści pisma skarżącego z dnia 26 lipca 2018 r.
Wydanie orzeczenia następczego w tej sprawie nie jest konieczne, bowiem pismo skarżącego z dnia 26 lipca 2018 r. spowodowało zainicjowanie szeregu czynności stanowiących odpowiedź na jego żądania (por. np.: przywołane powyżej zarządzenie z dnia 30 sierpnia 2018 r., k. 49, jak również zarządzenie z dnia 5 lipca 2019 r., k. 107).Niezależnie od podniesionych uwag należy stwierdzić, że w zarządzeniu z dnia 6 czerwca 2019 r. Prezes Sądu Rejonowego w W. wyraził słuszny pogląd, iż nie jest dopuszczalne wniesienie kasacji od postanowienia sądu utrzymującego w mocy postanowienie prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy.
Zgodnie z art. 519 k.p.k. oskarżony może wnieść kasację tylko od pewnej kategorii postanowień, mianowicie od postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a kodeksu karnego. Do tej kategorii nie należy postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.