Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 18/23 Generato dall'IA

Supreme Court allows cassation appeal by attorney based on implied authorization from case conduct and prosecutor approvals.

Numero d'incarto II KZ 18/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court overturned the lower court's refusal to accept the defense attorney's cassation appeal, ordering the case back for review. The attorney argued that his authority to represent the defendant was valid despite a missing formal power of attorney, having actively participated in all proceedings. The court found that the defendant's conduct, including prosecutor approvals and the attorney's active role, constituted clear implied authorization under criminal procedure law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 83 § 1, 2 k.p.k.; Art. 520 § 1 k.p.k.: Authorization to defend may arise from the factual circumstances of the proceedings if they unequivocally indicate the client's will to authorize the professional defender.

Parole chiave

Generato dall'IA
implied authorization criminal procedure defense attorney cassation appeal power of attorney procedural participation court representation diritto a un difensore

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 83 § 1, 2 k.p.k.
z art. 83 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 520 § 1 k.p.k.
K., podnosząc zarzut obrazy art. 520 § 1 k.p.k. w zw.
art. 204 § 2 k.k
M., skazanego z art. 204 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 marca 2023 r.
art. 520 § 1 k.p.k
K., podnosząc zarzut obrazy art. 520 § 1 k.p.k.
art. 83 § 2 k.p.k
z art. 83 § 1 i 2 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 18/23 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie M. M., skazanego z art. 204 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 marca 2023 r. zażalenia obrońcy skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego ‎XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt XI WKK 34/22 (XI Ka 337/22), o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt XI Ka 337/22, p o s t a n o w i ł: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Lublinie do postępowania okołokasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim z dnia 26 stycznia 2022 r., M. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 204 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 12 lipca 2022 r., sygn. akt XI Ka 337/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Orzeczenie Sądu drugiej instancji zostało doręczone obrońcy skazanego – adw.

J. K. w dniu 5 września 2022 r. (k. 773, t. IV). Pismem z dnia 3 października obrońca tego skazanego wniósł za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Lublinie kasację od ww. wyroku Sądu odwoławczego. Zarządzeniem, z dnia 31 października 2022 r. (k. 785) Zastępca Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie wezwał obrońcę skazanego do złożenia w terminie 7 dni „pełnomocnictwa” do wniesienia kasacji pod rygorem odmowy przyjęcia kasacji. W odpowiedzi na wezwanie adw. J. K. w piśmie z dnia 15 listopada 2022 r. wskazał, że w jego opinii „przedłożone do akt sprawy upoważnienie do obrony nie jest ograniczone w żaden sposób i rozciąga się również do postępowania przed Sądem Najwyższym w przedmiocie złożenia i popierania kasacji” (k. 806).

Zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt XI WKK 34/22 (XI Ka 337/22), Zastępca Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego wobec nieuzupełnienia braków formalnych (k. 809).Od tego zarządzenia zażalenie wniósł adw. J. K., podnosząc zarzut obrazy art. 520 § 1 k.p.k. w zw. z art. 83 § 1 i 2 k.p.k. poprzez niezasadne uznanie że nie posiada on umocowania do obrony i reprezentowania M. M. w sytuacji, gdy obrońca prawidłowo zgłosił swój udział do sprawy, przedkładając stosowne upoważnienie do obrony, brał czynny udział postępowaniu, składał pisma, w tym środki zaskarżenia oraz oświadczenia w imieniu skazanego, zarówno w postępowaniu toczącym się przed organami ścigania, jak i przed Sądami pierwszej i drugiej instancji, i żaden Sąd – do czasu postępowania kasacyjnego – nie kwestionował udziału obrońcy oraz prawidłowości jego umocowania.

Autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz nadanie sprawie dalszego biegu.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 83 § 2 k.p.k., upoważnienie do obrony może być udzielone na piśmie albo przez oświadczenie do protokołu organu prowadzącego postępowanie karne. W orzecznictwie od dawna utrwalony jest jednak pogląd, zgodnie z którym upoważnienie do obrony może wynikać także z samych realiów procesowych sprawy, które jednoznacznie wskazują na wolę upoważnienia do obrony danego pełnomocnika profesjonalnego (zob.

R.A. Stefański, w: Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-166, red. R.A. Stefański, S. Zabłocki, Warszawa 2017, teza 6 do art. 83 i powołane tam orzecznictwo).Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Wprawdzie w piśmie z dnia 19 marca 2020 r., stanowiącym zażalenie na postanowienie w przedmiocie stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec M. M. adw. J. K. wskazał jako załącznik upoważnienie od obrony (k. 146, 150), które nie zalega w aktach sprawy, jednakże na późniejszym etapie postępowania był on uznawany jako obrońca skazanego, a postawa M.

M. nie wskazuje na to, by adw. J. K. działał bez jego upoważnienia do obrony. Świadczy o tym zgoda prokuratora na korzystanie przez M. M. z aparatu telefonicznego w celu wykonywania połączeń do adw. J. K. (k. 205), przyjęcie i rozpoznanie kolejnego zażalenia (z dnia 7 maja 2020 r.) na postanowienie w przedmiocie przedłużenia stosowania środka zapobiegawczego w przedmiocie tymczasowego aresztowania wobec skazanego (k. 272-275, k. 279-281), wyrażenie przez prokuratora zgody na widzenie adw. J. K. z M. M. (karty akt nienumerowane pomiędzy k. 341 a 342), pismo obrońcy z dnia 22 czerwca 2020 r., do którego dołączono wniosek M.

M. o końcowe zaznajomienie się z materiałami postępowania oraz jego oświadczeniem o cofnięciu wniosku dowodowego (k. 348, 349, a co wskazuje na to, że obrońca miał kontakt ze skazanym, który musiał chcieć, aby go reprezentował), notatka prokuratora dotycząca rozmowy telefonicznej z obrońcą skazanego w przedmiocie zaznajomienia się z materiałami postępowania (k. 524; zob. też k. 548, 556).Również w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji adw. J. K. uznawany był za obrońcę skazanego i został powiadomiony o terminie rozprawy głównej (k. 593), stawił się na pierwszym terminie rozprawy w dniu 11 sierpnia 2021 r. (k. 613).

Sąd pierwszej instancji uwzględnił wniosek tego obrońcy o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku, co nastąpiło w dniu 22 lutego 2022 r. (k. 670-671, 689). Apelacja tego obrońcy została przyjęta (k. 697), a następnie rozpoznana przez Sąd Okręgowy w Lublinie na rozprawie w dniu 12 lipca 2022 r., o której terminie powiadomiono adw. J. K. (k. 713 i 714v). Również Sąd odwoławczy przyjął jako pochodzący od osoby uprawnionej wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku (k. 722-723), na skutek czego doręczono temu obrońcy odpis wyroku z uzasadnieniem (k. 773), otwierając drogę do wniesienia kasacji na korzyść M.

M. W światle powyższych okoliczności należało konsekwentnie uznać, że adw. J. K. był uprawniony do wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, co implikowało konieczność uchylenia zaskarżonego zarządzenia i przekazania sprawy do postępowania okołokasacyjnego Sądowi Okręgowemu w Lublinie.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. ał