Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 16/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against denial of time extension for requesting judgment reasoning due to defense counsel's advice.

Numero d'incarto II KZ 16/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the convicted person's appeal against the lower court's refusal to extend the deadline for requesting the written reasoning of the judgment. The defendant argued she was misled by her defense counsel, who told her nothing could be done after the appellate court's decision, while the court noted the defense counsel had an independent duty to act. The court determined that the defendant's failure to file the request was a voluntary decision based on the counsel's general prognosis, not an external obstacle preventing her from acting.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 126 § 1 k.p.k.; Art. 84 § 2 k.p.k.: A party cannot claim a time extension for filing a request for judgment reasoning if the delay resulted from their own decision to accept the defense counsel's advice, as the counsel's general prognosis does not constitute an independent obstacle.

Parole chiave

Generato dall'IA
time extension criminal procedure defense counsel duty request judgment reasoning independent obstacle voluntary waiver deadline falsa dichiarazione della parte rinvio del dibattimento mancanza di prova

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 126 § 3 k.p.k.
akt II Ka (…), na podstawie art. 126 § 3 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
art. 126 § 1 k.p.k.
akt II Ka (…), na podstawie art. 126 § 3 k.p.k.
art. 84 § 2 k.p.k.
W tym miejscu odnotować należy, że obrońca wyznaczony z urzędu ma obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania (art. 84 § 2 k.p.k.).
art. 126 § 3 k.p.k
akt II Ka (…), na podstawie art. 126 § 3 k.p.k.
art. 126 § 1 k.p.k
akt II Ka (…), na podstawie art. 126 § 3 k.p.k.
art. 84 § 2 k.p.k
W tym miejscu odnotować należy, że obrońca wyznaczony z urzędu ma obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania (art. 84 § 2 k.p.k.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 19.01.2022 r., V KO 81/21
postanowienie SN z 19.01.2022 r., V KO 81/21).
postanowienia SN: z 26.02.1999 r., II KZ 3/99
postanowienia SN: z 26.02.1999 r., II KZ 3/99; z 15.02.2001 r., II KZ 3/00; z 11.10.2005 r., II KZ 46/ 05, KZS 2006/7–8, poz.
postanowienia SN: z 15.02.2001 r., II KZ 3/00
postanowienia SN: z 11.10.2005 r., II KZ 46/05
postanowienia SN: z 17.05
II KZ 3/99
postanowienia SN: z 26.02.1999 r., II KZ 3/99; z 15.02.2001 r., II KZ 3/00; z 11.10.2005 r., II KZ 46/ 05, KZS 2006/7–8, poz.
II KZ 3/00
postanowienia SN: z 26.02.1999 r., II KZ 3/99; z 15.02.2001 r., II KZ 3/00; z 11.10.2005 r., II KZ 46/ 05, KZS 2006/7–8, poz.
II KZ 8/07
51; z 17.05.2007 r., II KZ 8/07).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KZ 16/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie B. S. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2022 r. zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Okręgowego w Z.z dnia 2 marca 2022 r., sygn. II Ka (…) odmawiające przywrócenia terminu do terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II Ka (…), na podstawie art. 126 § 3 k.p.k. postanowił: zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 2 marca 2022 r., sygn. II Ka (…) odmówiono skazanej B. S. przywrócenia terminu do terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 22 października 2020 r., sygn. akt II Ka (…),Postanowienie to zaskarżyła skazana działająca osobiście podnosząc, że niedochowanie przez nią terminu przewidzianego do wystąpienia o pisemne uzasadnienie wyroku nastąpiło bez jej winy, albowiem została wprowadzona w błąd przez swojego obrońcę, który poinformował ją po wydaniu przez Sąd odwoławczy wyroku, że w jej sprawie „nic już nie da się zrobić”.

Wskazała również na okoliczności, które – w jej ocenie – nie zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu wyroku łącznego. Wskazała również, że w sprawie obrońcy, na którym się zawiodła, podejmie kroki celem pociągnięcia go do odpowiedzialności dyscyplinarnej, także dlatego, że – jej zdaniem – zeznał nieprawdę podczas przesłuchania w dniu posiedzenia, na którym rozpatrywany był jej wniosek o przywrócenie terminu. Jednocześnie wskazała na okoliczności związane ze swoim stanem zdrowia, których nie może skutecznie leczyć w warunkach izolacji penitencjarnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie okazało się niezasadne.Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że warunkiem merytorycznym uwzględnienia złożonego w trybie art. 126 § 1 k.p.k. wniosku jest wykazanie, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn, których strona nie mogła usunąć, aby dokonać wymaganej przez prawo czynności we właściwym czasie (zob. postanowienie SN z 19.01.2022 r., V KO 81/21).

Badając, czy rzeczywiście niedochowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o pisemne uzasadnienie wyroku nastąpiło z przyczyn od skazanej niezależnych, Sąd Okręgowy odebrał oświadczenie jej obrońcy z urzędu – adw. M. P.. Obrońca wskazał jednoznacznie, że niezłożenie wniosku o uzasadnienie zaskarżonego wyroku było wynikiem uzgodnienia takiego postąpienia ze skazaną. W tym miejscu odnotować należy, że obrońca wyznaczony z urzędu ma obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania (art. 84 § 2 k.p.k.).

Postępowanie zostaje prawomocnie zakończone z chwilą wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia utrzymującego w mocy, czy zmieniającego zaskarżone orzeczenie (zob. postanowienia SN: z 26.02.1999 r., II KZ 3/99; z 15.02.2001 r., II KZ 3/00; z 11.10.2005 r., II KZ 46/ 05, KZS 2006/7–8, poz. 51; z 17.05.2007 r., II KZ 8/07). Po uprawomocnieniu się orzeczenia obrońca z urzędu ma jedynie prawo podejmowania czynności, jednakże nie jest do tego zobowiązany. Nie ma zatem obowiązku podjąć czynności zmierzających do zaskarżenia prawomocnego wyroku kasacją, np. złożenie wniosku o jego doręczenie (zob.

R. A. Stefański [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz do art. 1-166, red. S. Zabłocki, Warszawa 2017, art. 84, teza 4). Analiza oświadczenia obrońcy przeprowadzona w płaszczyźnie okoliczności podnoszonych zarówno we wniosku skazanej o przywrócenie terminu, jak i w samym zażaleniu, w powiązaniu z dalszymi zdarzeniami procesowymi w sprawie, nie daje podstaw do uznania, jakoby adw. M. P. podał nieprawdę wskazując, że niezłożenie wniosku o pisemne uzasadnienie wyroku było wyłącznie własną decyzją skazanej i – jako decyzja odnośnie prowadzenia linii obrony – nie może być uznana za niezależną od strony przyczynę niedochowania terminu zawitego.Już nawet pobieżne zapoznanie się z materiałami postępowania wskazuje, że skazana przejawiała stosunkowo duże zaangażowanie w toczącym się postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, a swoje racje przedstawiała w pismach procesowych w sposób zborny i czytelny.

Dodatkowo, jako osoba wielokrotnie skazywana, B. S. musiała być – choćby bardzo ogólnie – zaznajomiona z mechanizmami procedury karnej i wiedziała, że jedynym sposobem zapoznania się z pisemnymi motywami wyroku, a także jego zaskarżenia ewentualną kasacją jest uprzednie złożenie wspomnianego wniosku. Skazana nie wskazała zresztą, jakoby taką wiedzą nie dysponowała, nie wspomniała również, jakoby obrońca odmówił jej wprost wystąpienia w jej imieniu o pisemne uzasadnienie wyroku, czy też wprowadził w błąd twierdząc – wbrew faktom – że złożenie wniosku w tym przedmiocie miało miejsce.Nawet gdyby uznać, że skazana wiarygodnie przedstawia treść rozmowy z obrońcą, to jej lakoniczna treść nie wskazuje na głębsze zainteresowanie się sprawą po jej prawomocnym zakończeniu.

Skazana twierdzi, że ograniczyła się do przyjęcia do wiadomości zakomunikowanego jej rzekomo przez obrońcę stwierdzenia, że w jej sprawie „nic nie da się zrobić”, ale ten argument zażalenia – notabene przeczący wcześniejszej aktywności skazanej w postępowaniu – wskazuje, że powodem niewystąpienia z wnioskiem było pogodzenie się z zaprezentowaną jej przez obrońcę ogólną oceną dalszych możliwości prowadzenia skutecznej obrony i pomyślności rokowań co do korzystnego rozstrzygnięcia. Fakt ten może również potwierdzać wystąpienie skazanej o sam tylko odpis (sentencję) wyroku, bez wystąpienia zarazem o uzasadnienie, ku czemu nie było obiektywnych przeszkód.

Określonej treści prognoza obrońcy biorącego udział w postępowaniu instancyjnym może oczywiście być pewną wskazówką dla skazanego odnośnie do dalszej obrony, z wykorzystaniem nadzwyczajnych środków zaskarżenia, może też stanowić impuls do zmiany obrońcy (co, jak twierdzi skazana, w sprawie miało miejsce), ale nie sposób przyjąć, że takie stwierdzenie, bardzo zresztą ogólnej natury, skoro wypowiedziane bez zapoznania się z pisemnymi motywami wyroku, wiąże bądź blokuje skazanego, a więc nie jest tożsame z wystąpieniem niezależnej od skazanego przeszkody do samego wystąpienia z wnioskiem o pisemne uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego.Dlatego w ocenie Sądu Najwyższego zasadnie w zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że zmiana zdania skazanej, co do wystąpienia z takim wnioskiem nie uprawnia do przywrócenia terminu po myśli art. 126 § 1 k.p.k.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.