Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 15/26 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against refusal to accept late request for written judgment reasoning due to missed deadline.

Numero d'incarto II KZ 15/26
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the lower court's refusal to accept a request for a written judgment reasoning. The defendant argued the request was timely despite being filed after the seven-day deadline, citing financial and family circumstances. The court ruled the request was untimely and the appeal inadmissible because the defendant did not challenge the factual basis of the missed deadline.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 422 § 2a k.p.k.: A request for a written judgment reasoning must be filed within seven days of the judgment's announcement; failure to meet this deadline renders the request inadmissible regardless of the defendant's financial situation or lack of defense counsel.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal procedure written judgment reasoning statutory deadline missed filing period inadmissible appeal defense counsel appointment procedural time limit tempestività dell'inoltro

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 437 § 1 k.p.k.
akt XI Ka 1033/25 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Art. 422 § 2a k.p.k.
(oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.).
Art. 457 § 2 k.p.k.
Tego rodzaju względy – z punktu widzenia kontroli wyznaczonej przez przepisy art. 457 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 422 § 1 k.p.k.
(oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.).
Art. 422 § 3 k.p.k.
(oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.).
Art. 126 § 1 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt XI Ka 1033/25 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 457 § 2 k.p.k
Tego rodzaju względy – z punktu widzenia kontroli wyznaczonej przez przepisy art. 457 § 2 k.p.k.
art. 126 § 1 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 15/26 POSTANOWIENIE Dnia 14 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie J. B. skazanego z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 maja 2026 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r., o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1033/25 na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r. odmówiono przyjęcia wniosku skazanego J. B. z dnia 23 stycznia 2026 r. (zawartego w zażaleniu na odmowę ustanowienia obrońcy z urzędu – k. 178-179 i powielonego w piśmie z dnia 5 lutego 2026 r. – k. 185-189) o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt XI Ka 1033/25, jako wniesionego po terminie, który upłynął w dniu 11 grudnia 2025 r.Powyższe zarządzenie w ustawowym terminie zaskarżył zażaleniem skazany J.

B. , akcentując w nim swoje prawo do złożenia wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu. Przedstawił swoją sytuację materialną oraz rodzinną, a nadto zanegował zasadność wyroku skazującego. Podnosząc te zarzuty, wniósł o:1.„uchylenie zaskarżonego [z]arządzenia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;2.uchylenie [p]ostanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;3.przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia; 4.zwolnienie z ponoszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zażalenia;5.uchylenie wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., w całości, wobec złożenia w terminie wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu”.Nadto podał, że „[z] ostrożności Oskarżony wnosi również o wydanie odpisu wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., gdyby nie został on uchylony i jego właściwe doręczenie oraz uzasadnienie tego wyroku i jego właściwe doręczenie Oskarżonemu”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.Skarżący w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego w istocie nie kwestionował ustalenia stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonego zarządzenia, tj. okoliczności, że wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r. złożony został po upływie siedmiu dni od daty ogłoszenia tego orzeczenia, tj. po dniu 11 grudnia 2025 r. (oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.).

Nie można zatem stwierdzić, aby w tym zakresie doszło do wadliwych ustaleń, implikujących błędną podstawę faktyczną wydania zaskarżonego zarządzenia. Trzeba przy tym zaznaczyć, że złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie jest objęte przymusem adwokacko-radowskim, stąd też okoliczność, iż skazany uprzednio wnioskował o wyznaczeniu mu obrońcy z urzędu, nie ma znaczenia dla biegu ww. terminu. Podniesione zatem w zażaleniu kwestie dotyczące sytuacji finansowej i rodzinnej skazanego, ukierunkowane na krytykę odmowy wyznaczenia mu obrońcy z urzędu w innym rozstrzygnięciu, nie mogą podważyć zasadności zaskarżonego zarządzenia, które tej materii nie dotyczy.

W przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym Sąd Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, tj. zarządzenia z dnia 11 lutego 2026 r. Nie jest natomiast uprawniony do kontroli zasadności innych orzeczeń, które skazany wymienił w rozpoznawanym zażaleniu, w tym prawomocnego wyroku skazującego.Należy jednak zauważyć, że J. B. – wbrew twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia – nie uczestniczył w rozprawie odwoławczej (protokół k. 154), niemniej w złożonym zażaleniu nie kwestionował, iż został pouczony o tym, w jaki sposób i w jakim terminie może wystąpić z wnioskiem o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku.

Tego rodzaju względy – z punktu widzenia kontroli wyznaczonej przez przepisy art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z art. 422 § 1 i 3 k.p.k. – nie mają zresztą znaczenia dla oceny zaskarżonego zarządzenia, albowiem nawet niezawinione uchybienie w dotrzymaniu terminu zawitego, nie wstrzymuje w żaden sposób jego biegu (ewentualnie mogłyby one stanowić przedmiot rozważań w kontekście zastosowania instytucji przywrócenia terminu zawitego, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k.).Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji. [J.J.][a.ł] ‎