Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 15/23 Generato dall'IA

Supreme Court upheld temporary arrest against a prisoner facing a 7.5-year sentence for witness tampering charges.

Numero d'incarto II KZ 15/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the temporary arrest order against the defendant, B. P., who was serving a 7.5-year sentence for attempted witness tampering. The defense argued that less restrictive measures like police supervision were sufficient given the defendant's current incarceration status. The court rejected this, ruling that the specific nature of the charges and the severity of the potential sentence created a real risk of procedural destabilization that only temporary arrest could prevent.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.: Temporary arrest is justified when the specific nature of charges and the severity of the potential sentence create a real risk of procedural destabilization that less restrictive measures cannot prevent.

Parole chiave

Generato dall'IA
temporary arrest procedural security witness tampering prisoner defendant risk assessment less restrictive measures procedural stability carcerazione di sicurezza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 249 § 1 k.p.k.
12.30, przyjmując istnienie podstawy dowodowej stosowania środków zapobiegawczych (art. 249 § 1 k.p.k.), jak również podstaw stosowania tego środka określonych w art.
Art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.
Generalną podstawę ku temu stanowiła prawidłowo przyjęta obawa utrudniania postępowania, ujęta zarówno w art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., jak również pośrednio – w art.
Art. 258 § 2 k.p.k.
258 § 1 pkt 2 k.p.k., jak również pośrednio – w art. 258 § 2 k.p.k. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że jej powołanie było wadliwe.
Art. 259 k.p.k.
Nawiązując do eksponowanego stanu zdrowia oskarżonej, sąd stosujący tymczasowe aresztowanie kwestii tej nie pozostawił poza zakresem rozważań, badając istnienie ujemnych podstaw wyartykułowanych w art. 259 k.p.k.
art. 286 § 1 k.k
P., oskarżonej o czyny z art. 286 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II KK 79/22, ‎o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 426 § 2 k.p.k
art. 518 k.p.k
art. 249 § 1 k.p.k
12.30, przyjmując istnienie podstawy dowodowej stosowania środków zapobiegawczych (art. 249 § 1 k.p.k.), jak również podstaw stosowania tego środka określonych w art.
art. 257 § 1 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 15/23 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski (przewodniczący)‎SSN Adam Roch‎SSN Igor Zgoliński (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie delegowanej do Prokuratury Krajowej Anety Orzechowskiej na posiedzeniu w Izbie Karnej po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2023 r. sprawy B. P., oskarżonej o czyny z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu zażalenia wniesionego przez obrońcę oskarżonej na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt II KK 79/22, ‎o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 426 § 2 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy, uchylając na rozprawie kasacyjnej wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 września 2021 r., sygn. II AKa 69/21, utrzymujący w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. IV K 378/12, zastosował wobec oskarżonej B. P. tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 8 lutego 2023 r., godz. 12.30 do dnia 9 maja 2023 r., godz. 12.30, przyjmując istnienie podstawy dowodowej stosowania środków zapobiegawczych (art. 249 § 1 k.p.k.), jak również podstaw stosowania tego środka określonych w art. 258 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.k.Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła obrońca oskarżonej, zarzucając:1.naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 257 § 1 k.p.k. poprzez uznanie, że łagodniejszy środek zapobiegawczy byłby niewystarczający dla prawidłowego zabezpieczenia postępowania,2.błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym uznaniu, że istnieje realne domniemanie, że oskarżona może podejmować próby bezprawnych działań mogących destabilizować prawidłowy tok postępowania z uwagi na grożącą jej surową karę,3.błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na niezasadnym uznaniu, że oskarżona będzie nakłaniała do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniała postępowanie karne.

W konsekwencji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zastosowanie wobec oskarżonej środków zapobiegawczych łagodniejszego rodzaju, tj. zakazu opuszczania kraju, dozoru Policji poprzez zobowiązanie do zgłaszania się we właściwej jednostce Policji trzy razy w tygodniu oraz orzeczenie zakazu kontaktowana się z pokrzywdzonymi, a także osobami współoskarżonymi w sprawie oraz zakazem zbliżania się do tych osób na odległość nie mniejszą niż 100 m. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Niekwestionowana w sprawie pozostawała podstawa dowodowa stosowania środków zapobiegawczych (art. 249 § 1 k.p.k.). Wprawdzie zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, jednakże z przyczyn innych aniżeli merytoryczne, co nie rzutowało na ocenę stopnia prawdopodobieństwa popełnienia przez oskarżoną zarzucanych jej czynów. Wbrew sformułowanemu zarzutowi zażalenia (pkt a), w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia nie doszło do uchybienia zasadzie minimalizacji środków zapobiegawczych (art. 257 § 1 k.p.k.), bowiem wskazane zostały okoliczności, które w realiach sprawy uzasadniały przekonanie, że tylko izolacyjny środek zapobiegawczy będzie gwarantem prawidłowego przebiegu postępowania przed sądem odwoławczym.

Nie było to stanowisko gołosłowne, ani będące wynikiem błędnych ustaleń faktycznych. Te bowiem w sposób bezsprzeczny były podstawą do wywiedzenia obu przesłanek szczególnych stosowania wobec oskarżonej właśnie tymczasowego aresztowania, a nie innego środka zapobiegawczego. Generalną podstawę ku temu stanowiła prawidłowo przyjęta obawa utrudniania postępowania, ujęta zarówno w art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., jak również pośrednio – w art. 258 § 2 k.p.k. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że jej powołanie było wadliwe.

Fakt, że żadne próby destabilizacji prawidłowego toku postępowania w szczególnych wszak warunkach (osadzenia w jednostce penitencjarnej w ramach wykonywanej kary pozbawienia wolności) nie miały ze strony oskarżonej miejsca, nie dezawuuje przyjętego w tej materii stanowiska. Wszak – jak skonstatował sąd I instancji - taki wniosek uzasadniony jest już choćby charakterem części postawionych w niniejszej sprawie zarzutów, które wprost mają za przedmiot podejmowanie bezprawnych prób wpływu na depozycje świadków, relewantne z punktu widzenia możliwości przypisania oskarżonej odpowiedzialności karnej (art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k.).

Wskazują one tym samym, niezależnie od powyższego argumentu, że tego rodzaju działanie nie jest B. P. obce. Co więcej, rodzaj i wysokość orzeczonej nieprawomocnie kary (7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności) już sam w sobie mógłby stanowić w realiach niniejszej sprawy samodzielną podstawę stosowania tymczasowego aresztowania. Biorąc zaś pod uwagę ustalenia odnoszące się do realnej obawy matactwa, znajdujące oparcie w treści art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k., znaczenie przesłanki z art. 258 § 2 k.p.k. pozostaje tym bardziej doniosłe, bowiem wynikająca z zagrożenia surową karą obawa destabilizowania przebiegu postępowania w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej nie opiera się na samym tylko domniemaniu prawnym, lecz na prawdopodobnych (w stopniu zdefiniowanym w art. 249 § 1 k.p.k.) okolicznościach.

Jako zasadny uznać należało zatem wniosek o konieczności zabezpieczenia postępowania karnego w sposób określony w zaskarżonym postanowieniu, przyjmując, że celu tego nie byłyby w stanie zrealizować środki wnioskowane przez obronę. Co więcej, ich znaczenie w sytuacji jednoczesnego odbywania przez oskarżoną kary pozbawienia wolności orzeczonej w innej sprawie, byłoby iluzoryczne, a wykonanie niekiedy wręcz niemożliwe. Oczywiste jest zatem, że w tych warunkach nie spełniłyby powyższego, zasadniczego, celu procesowego. Nawiązując do eksponowanego stanu zdrowia oskarżonej, sąd stosujący tymczasowe aresztowanie kwestii tej nie pozostawił poza zakresem rozważań, badając istnienie ujemnych podstaw wyartykułowanych w art. 259 k.p.k.

Jedynie ‎w przypadku stwierdzenia, że stosowanie tymczasowego aresztowania wiązałoby się z narażeniem zdrowia lub życia oskarżonej, konieczne byłoby uznanie, że ten środek zapobiegawczy stosowany być nie może. Tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie zostały natomiast wykazane. Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł zatem jak ‎w sentencji postanowienia.