Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KZ 13/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed appeal against refusal to accept retrial request due to obvious lack of merit.

Numero d'incarto II KZ 13/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court upheld the lower court's decision to reject the defendant's request for a retrial based on obvious lack of merit. The defense argued that the court erred by not appointing a lawyer to draft the request and by failing to consider new circumstances regarding false testimony. The court ruled that the request did not meet statutory criteria for retrial and thus could not be substantively examined.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.: A request for retrial is rejected without formal supplementation if its contents clearly demonstrate an obvious lack of merit, precluding any substantive review of the grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
obvious lack of merit retrial request formal defects defense counsel appointment false testimony ricorso straordinario per nullità motivi di cassazione eccezione di incostituzionalità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 540 § 1 k.p.k.
Zgodnie z dyspozycją art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia.
Art. 545 § 3 k.p.k.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił M.
Art. 541 § 1 k.p.k.
22 k.p.k., o czyn stanowi z kolei art. 541 § 1 k.p.k. Wniosek o wznowienie postępowania dla swej skuteczności powinien zatem wskazywać na wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (art.
Art. 541 § 2 k.p.k.
Wniosek o wznowienie postępowania dla swej skuteczności powinien zatem wskazywać na wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (art. 541 § 2 k.p.k.).
Art. 29 ust. 1 i 2 Prawo o adwokaturze
Na podstawie art. 29 ust.
§ 17 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r.
art. 286 § 1 k.k
W.skazanego z art. 286 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
akt II KO 113/22 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 545 § 3 k.p.k
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił M.
art. 294 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KZ 13/23 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Paweł Kołodziejski‎SSN Igor Zgoliński w sprawie M. W.skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 maja 2023 r. zażalenia obrońcy skazanego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt II KO 113/22 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie, II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B., Kancelaria Adwokacka w W., 442,80 (czterysta czterdzieści dwa, 80/100) zł, w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie zażalenia z urzędu.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., odmówił M. W. przyjęcia jego osobistego wniosku o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 maja 2019 r., sygn. akt II AKa 483/18, częściowo zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z 13 lipca 2018 r., sygn. akt V KK 221/15, którym za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., został on skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 5 lat, wobec jego oczywistej bezzasadności.

Na to postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego, który zarzucił obrazę art. 545 § 3 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. poprzez:1.błędne uznanie, że z wniosku o wznowienie postępowania wynika jego oczywista bezzasadność, podczas gdy M. W. w piśmie z dnia 14 grudnia 2022 r podniósł istotne okoliczności, mogące stanowić postawę wznowienia postępowania, w szczególności co do składania fałszywych zeznań przez osoby występujące w sprawie w charakterze oskarżycielek posiłkowych, co doprowadziło do niezasadnej odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania;2.nieustanowienie M.

W. obrońcy z urzędu celem sporządzenia wniosku o wznowienie postepowania, podczas gdy we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 21 listopada 2022 skazany wniósł o ustanowienie obrońcy z urzędu, a w piśmie z dnia 14 grudnia 2022 r, podniósł istotne okoliczności, stanowiące podstawę wznowienia postępowania, co powinno doprowadzić do ustanowienia przez Sąd obrońcy z urzędu, a nieustanowienie obrońcy z urzędu doprowadziło do ograniczenia bądź pozbawienia M. W. prawa do obrony.Wskazując na te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie nie jest zasadne.Zgodnie z treścią art. 545 § 3 k.p.k., sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 (adwokata, radcę prawnego, radcę Prokuratorii Generalnej RP) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeśli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność. Z treści przytoczonego przepisu wynika zatem obowiązek obciążający sąd rozstrzygający w przedmiocie wznowienia, co do przeprowadzenia wstępnej kontroli wniosku pod kątem jego ewentualnej bezzasadności o charakterze oczywistym, która wynikać może również z tego, że okoliczności i argumenty na które wnioskodawca wskazuje, ze swej natury nie mogą uruchomić procedury wznowieniowej, gdyż błędnie je przyporządkowano do określonej grupy kodeksowych podstaw wznowienia.Z akt sprawy wynika natomiast, że w swoim wystąpieniu skazany odwołał się do podstawy wznowienia, propter falsa, określonej w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., sugerując, że oskarżycielki posiłkowe dopuściły się przestępstwa złożenia fałszywych zeznań, na których następnie oparto ustalenia faktyczne będące postawą jego skazania.

Zgodnie z dyspozycją art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. Czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., musi być zatem ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodów w art. 17 § 1 pkt 3-11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k., o czyn stanowi z kolei art. 541 § 1 k.p.k. Wniosek o wznowienie postępowania dla swej skuteczności powinien zatem wskazywać na wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (art. 541 § 2 k.p.k.).

Jak trafnie natomiast ustalił Sąd Najwyższy w zaskarżonym postanowieniu, wniosek skazanego nie spełnił powyższych kryteriów, przesądzając tym samym o jego oczywistej bezzasadności, rozumianej jako niedającej żadnych rzeczowych podstaw do merytorycznego badania warunków wznowienia, co konsekwentnie musiało prowadzić do odmowy jego przyjęcia z pominięciem właśnie procedury uzupełnienia jego braków formalnych, w tym sporządzenia wniosku przez obrońcę. Wniosek o wznowienie postępowania może podlegać bowiem ocenie wyłącznie poprzez pryzmat kodeksowych, ale i realnie istniejących, podstaw zawartych w przepisach art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.

W przedmiotowej sprawie nie wykazano natomiast, aby wobec któregokolwiek ze świadków zeznających w sprawie dotyczącej skazanego zapadło orzeczenie skazujące za fałszywe zeznania, bądź by w ogóle doszło do złożenia zawiadamiania o popełnieniu przestępstwa z art. 233 k.k., w tym przez oskarżycielski posiłkowe.Obrońca w zażaleniu, poza negowaniem wydanego przez Sąd Najwyższy rozstrzygnięcia i zupełnie bezpodstawnym twierdzeniu, że wskutek niewyznaczenia skazanemu obrońcy z urzędu do sporządzenia wniosku o wznowienie, doszło do przedwczesnej oceny przesłanek wskazanych przez M.

W., co jednocześnie miało naruszać jego prawo do obrony (art. 6 k.p.k.), także nie przedstawił żadnego realnego dowodu potwierdzającego istnienie podstaw wznowienia z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., ani też nie wskazał na istnienie żadnej innej postawy wznowienia postępowania. Ponownie za to odwołał się do spekulacyjnych i zupełnie subiektywnych twierdzeń skazanego na temat oceny wiarygodności i wartości dowodowej relacji oskarżycielek posiłkowych, wyrażonych przez niego uprzednio we wniosku i piśmie z 14 grudnia 2022 r, co – jak wykazano powyżej – wobec kategorycznych wymogów przepisów regulujących podstawy wznowienia, nie mogło być przecież skuteczne.

Nie znajdując zatem postaw do uwzględnienia zażalenia i podzielając stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, Sąd Najwyższy orzekł jak w pkt. I postanowienia. Na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2022 r., poz. 1184) uwzględniony został wniosek obrońcy o zasądzenie wynagrodzenia, a jego wysokość ustalono zgodnie z treścią § 17 ust. 4 pkt 3 i art. § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. z 2019, poz. 18).