Supreme Court dismisses appeal on appeal against cassation judgment due to missed statutory filing deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the President's order refusing to accept a complaint against a cassation judgment. The defendant failed to file the required complaint within the strict seven-day deadline following receipt of the cassation judgment. Although the defendant cited illness as a reason for the delay, they did not formally request the restoration of the deadline, and the medical certificate expired before the missed filing date.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 539b § 1 k.p.k.; Art. 539f k.p.k.: A complaint against a cassation judgment must be filed within seven days of receipt; failure to file within this period, without a valid request for deadline restoration, results in the mandatory refusal of the complaint.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KZ 12/21 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie Z. N.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2021 r.,zażalenia oskarżonego na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt V WSU (…), odmawiające przyjęcia skargi na wyrok kasatoryjny Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt V Ka (…), na podstawie art. 539f k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 539b § 1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Bezspornie wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt V Ka (…) wraz z uzasadnieniem został oskarżonemu doręczony w dniu 13 lipca 2020 r. Od przedmiotowego wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania stronom nie przysługuje jednak – jak sądzi oskarżony – kasacja, lecz skarga do Sądu Najwyższego, o której mowa w przepisach rozdziału 55a k.p.k., tzw. „skarga na wyrok kasatoryjny”.Inne są również wymogi formalne tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
W szczególności skargę taką wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem (art. 539b § 1 zdanie pierwsze k.p.k.). Termin ten upływał dla oskarżonego z dniem 20 lipca 2020 r., natomiast skarga została przez niego nadana w Urzędzie Pocztowym dopiero w dniu 12 sierpnia 2020 r. a więc po upływie wyżej wskazanego terminu zawitego.Skoro zatem doszło do przekroczenia tego terminu, to Przewodniczący Wydziału, zgodnie z art. 539f k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k., był wprost zobowiązany do odmowy przyjęcia wniesionej przez oskarżonego skargi.Oskarżony, choć w zażaleniu wskazał na okoliczności, które miałyby usprawiedliwiać niedotrzymanie terminu zawitego, tj. chorobę stwierdzoną zaświadczeniem lekarza sądowego, nie złożył jednak wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi.
Nie przesądzając dalszych ewentualnych rozstrzygnięć w sprawie (gdyby oskarżony złożył wniosek w trybie art. 126 k.p.k.), już w tym miejscu nie sposób nie dostrzec, że zaświadczenie lekarskie obejmowało okres od 17 do 31 lipca 2020 r. Uznać więc należy, że z tym ostatnim dniem ustała przyczyna uniemożliwiająca oskarżonemu podejmowanie czynności procesowych. Odnosząc się z kolei do podnoszonych w zażaleniu argumentów mających wykazywać wadliwość udzielonego pouczenia, oskarżonemu należy przypomnieć, że był obecny na ogłoszeniu wyroku i jak wynika z protokołu rozprawy odwoławczej, został prawidłowo pouczony o prawie i terminie do wniesienia skargi.
Z kolei pouczenie udzielone na piśmie zostało błędnie zinterpretowane przez skarżącego wskutek niezrozumienia różnicy pomiędzy kasacją a skargą na wyrok kasatoryjny. Okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego zarządzenia. Tylko na marginesie odnotować należy, że w niniejszej sprawie skargę na wyrok kasatoryjny Sądu Okręgowego w Ł. z 22 czerwca 2020 r., z zachowaniem wymogu wynikającego z art. 526 § 2 k.p.k. w zw. z art. 539f k.p.k., tj. obowiązku sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, wywiódł w imieniu oskarżonego jego obrońca wyznaczony z urzędu.Dlatego zażalenie oskarżonego uwzględnione zostać nie mogło, czego konsekwencją było utrzymanie w mocy zaskarżonego zarządzenia.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.