Supreme Court dismissed defense appeal against appellate court's reversal of suspended sentence due to insufficient evidence gaps.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal against the appellate court's decision to revoke a suspended sentence and remand the case. The defense argued that the lower appellate court failed to identify logical gaps in the evidence that should have been addressed during the appeal. The court rejected this, noting the appellate court had already thoroughly analyzed the evidence and found no significant flaws in the conviction or the assessment of social danger.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.; Art. 539e § 2 k.p.k.: A cassation appeal based on alleged evidentiary gaps is inadmissible if the appellate court has already comprehensively examined the evidence and found no logical inconsistencies requiring remand.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KS 5/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący)SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)SSN Paweł Wiliński w sprawie T. M. W.oskarżonego z art. 177 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, bez udziału stronw dniu 27 marca 2019 r.,skargi obrońcyna wyrok Sądu Okręgowego w W.z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt VI Ka […]uchylający wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VIII K […], i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania, p o s t a n o w i ł:
1) oddalić skargę; 2)obciążyć oskarżonego kosztami postępowania skargowego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z 28 lutego 2018 r., na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k. umorzył warunkowo postępowanie karne, prowadzone wobec T. M. W. o spowodowanie w dniu 4 maja 2016 r. wypadku w komunikacji (art. 177 § 1 k.k.), na okres próby 3 lat, a na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej A. B. nawiązkę w kwocie 5 000 zł. Sąd Okręgowy w W. – po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. apelacji obrońcy (kwestionującej w całości winę) i oskarżycielki posiłkowej (żądającej skazania oskarżonego i orzeczenia wobec niego, na podstawie art. 46 § 1 k.k., obowiązku naprawienia szkody przez zapłatę na jej rzecz kwoty 63.741,61 zł) – uchylił pierwszoinstancyjny wyrok i przekazał sprawę Sądowi a quo do ponownego rozpoznania.Skargę na wyrok kasatoryjny złożył obrońca, zarzucając naruszenie art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. przez uznanie potrzeby uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie wewnętrznie sprzecznego i niepełnego materiału dowodowego, które to braki mogły zostać usunięte w postępowaniu odwoławczym.
W konsekwencji skarżący zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.Prokurator Prokuratury Okręgowej w W. w pisemnej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga obrońcy okazała się ewidentnie niezasadna z powodów wszechstronnie i wyczerpująco wyłożonych w prokuratorskiej odpowiedzi na nią. Dostrzegając zbyteczność, a więc i w jakimś sensie nieracjonalność powtarzania przekonującej argumentacji zawartej w piśmie procesowym oskarżyciela publicznego, w szczególności fragmentów przypominających treść właściwych judykatów Sądu.
Najwyższego, należało ograniczyć się do zwięzłego wyeksponowania tylko tych racji, które miały kluczowe znaczenie.Po pierwsze – Sąd ad quem nie podzielił przedstawionego w apelacji obrońcy poglądu o istnieniu luk dowodowych, wyrażając przeświadczenie, że na kanwie już zgromadzonego materiału dowodowego nie mogło być mowy o skutecznym zakwestionowaniu winy oskarżonego, a zarazem nie wchodziło w rachubę zaakceptowanie pierwszoinstancyjnego ustalenia, iż wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne.Po drugie – Sąd odwoławczy przedstawił, rzecz jasna w sposób syntetyczny (jak tego wymaga art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.), jakie okoliczności doprowadziły go do takiej, a nie innej oceny stopnia zawinienia i karygodności czynu.
Wspomniał tu o znacznym naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez ryzykowne i lekceważące usiłowanie ominięcia w bliskiej odległości pieszej przekraczającej jezdnię w miejscu do tego przeznaczonym przy zapalonym dla niej zielonym świetle.Po trzecie – prezentując stanowisko o konieczności skazania T. M. W. za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k., Sąd drugiej instancji dał do zrozumienia (co prawda nie wprost, ale dostatecznie wyraźnie), że w istniejącym układzie procesowym – ze względu na regułę ne peius przewidzianą w art. 454 § 1 k.p.k.
– nie mógł wydać na etapie postępowania odwoławczego wyroku skazującego.Dlatego Sąd Najwyższy oddalił skargę (art. 539e § 2 k.p.k.). Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania skargowego zapadło po myśli art. 539f k.p.k. w zw. z art. 527 § 2 k.p.k.