Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KS 45/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed defense appeal regarding retrial order under ne peius rule and evidence evaluation errors.

Numero d'incarto II KS 45/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the Regional Court's order to retry the case. The defense argued the appellate court improperly disqualified a key witness and failed to evaluate evidence correctly, necessitating a full retrial. The court rejected this, finding the appellate court correctly identified procedural errors requiring a retrial but correctly applied the ne peius rule to prevent a conviction at the second instance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 454 § 1 k.p.k.; Art. 437 § 2 k.p.k.: A retrial order based on the ne peius rule is valid only when the appellate court finds grounds for a conviction that are barred by the prohibition of double jeopardy.

Parole chiave

Generato dall'IA
ne peius rule retrial order appellate court evidence evaluation procedural error double jeopardy criminal appeal nozione di malattia professionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 539a § 3 k.p.k.
okazała się niezasadna, wobec czego podlegała oddaleniu.Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k.
Art. 437 § 2 k.p.k.
539a ‎§ 3 k.p.k., a przede wszystkim obrazy art. 437 § 2 k.p.k., na który we wniesionej skardze powołuje się obrońca oskarżonego.Sąd Okręgowy w Siedlcach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony zgodnie z dyrektywami art.
Art. 7 k.p.k.
Sąd ten bardzo szczegółowo odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i jego oceny przez sąd I instancji, wykazując, gdzie i dlaczego ocena ta została przeprowadzona w sprzeczności z treścią art. 7 k.p.k. Jednocześnie sąd odwoławczy podniósł, że wobec treści art.
Art. 454 § 1 k.p.k.
albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 § 1 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego, względnie, czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art.
Art. 438 pkt 1-3 k.p.k.
437 § 2 zdanie drugie k.p.k.) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 k.p.k. (czyli np.
art. 157 § 3 k.k
oskarżonego o czyn z art. 157 § 3 k.k.
art. 157 § 1 k.k
z art. 157 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 21 września 2023 roku, sygn.
art. 437 § 2 k.p.k
akt II Ka 883/23, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania.Skargę od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie art. 437 § 2 k.p.k.
art. 437 k.p.k
podstawą do wniesienia skargi na wyrok sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania jest wyłącznie naruszenie przepisu określonego w art. 437 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
albo wystąpienie uchybienia wymienionego enumeratywnie w treści art. 439 § 1 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała SN z 20 września 2018 r., I KZP 10/18
uchwała SN z 20 września 2018 r., I KZP 10/18).Konkludując, sąd odwoławczy wskazał na zaistnienie takich uchybień w zakresie przeprowadzonej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, których istnienie skutkowało koniecznością uchylenia wyroku we wskazanym zakresie.
postanowienie SN z 13 września 2022 r., V KS 15/22
postanowienie SN z 13 września 2022 r., V KS 15/22).
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KS 45/24 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Dziergawka po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 stycznia 2025 r., bez udziału stron sprawy S. K. oskarżonego o czyn z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. skargi obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt II Ka 883/23, uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt II K 699/20 i przekazującego sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, na podstawie k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę;

2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć oskarżonego S. K..

UZASADNIENIE

S. K. został oskarżony o to, że w dniu 20 listopada 2017 r. w miejscowości D., powiatu […], w województwie […] na skutek naruszenia zasad bezpieczeństwa i higieny pracy związanych z włączeniem napędu maszyny do zbierania i rozdrabniania odpadów zielonych […], Typ […] w trakcie zakładania maty na wałek napędowy zespołu do nawijania podkładu przez V. D. spowodował wciągnięcie przez maszynę lewej ręki w/w, czym nieumyślnie spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci: urazu zmiażdżeniowego lewego przedramienia z otwartym stopnia III C wieloodłamowym złamaniem trzonów kości promieniowej i łokciowej, uszkodzeniem mięśni, naczyń, nerwów i skóry, które skutkowały rozstrojem jego zdrowia na okres powyżej dni siedmiu, to jest o czyn z art. 157 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 21 września 2023 roku, sygn. akt II K 699/20 uniewinnił S. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu.Od powyższego wyroku apelacje wnieśli prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.Po rozpoznaniu wniesionych apelacji, Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt II Ka 883/23, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania.Skargę od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając naruszenie art. 437 § 2 k.p.k. przez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu przeprowadzenie całości postępowania dowodowego na nowo, m.in. po uznaniu przez Sąd Okręgowy, że Sąd Rejonowy w Garwolinie dokonał nieprawidłowej oceny dowodów, podczas gdy to Sąd Okręgowy bezpodstawnie i dowolnie zdyskwalifikował zeznania istotnego świadka, co skutkowało uchyleniem orzeczenia sądu I instancji i nakazaniem przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości na nowo bez istnienia takiej potrzeby.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Siedlcach jako sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Rejonowy w odpowiedzi na wniesioną skargę, wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga obrońcy oskarżonego S. K. okazała się niezasadna, wobec czego podlegała oddaleniu.Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 539a § 3 k.p.k. podstawą do wniesienia skargi na wyrok sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania jest wyłącznie naruszenie przepisu określonego w art. 437 k.p.k. albo wystąpienie uchybienia wymienionego enumeratywnie w treści art. 439 § 1 k.p.k. Tak więc rozpoznanie skargi ogranicza się do zbadania, czy zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 k.p.k. albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 § 1 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego, względnie, czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.).

Tym samym niedopuszczalne jest, aby Sąd Najwyższy w trybie art. 539a k.p.k. badał merytorycznie prawidłowość przeprowadzonej kontroli odwoławczej w aspekcie uchybień podniesionych w apelacji, jak również zasadność uchybień stwierdzonych przez sąd odwoławczy (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 13 września 2022 r., V KS 15/22; postanowienie SN z dnia 12 stycznia 2022 r., IV KS 64/21; postanowienie SN z dnia 28 stycznia 2022 r., II KS 29/21; postanowienie SN z dnia 26 stycznia 2022 r., V KS 36/21). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że sąd odwoławczy nie dopuścił się naruszeń, o których mowa w art. 539a ‎§ 3 k.p.k., a przede wszystkim obrazy art. 437 § 2 k.p.k., na który we wniesionej skardze powołuje się obrońca oskarżonego.Sąd Okręgowy w Siedlcach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, oceniony zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k., stanowi podstawę do uznania winy oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu.

Sąd ten bardzo szczegółowo odniósł się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i jego oceny przez sąd I instancji, wykazując, gdzie i dlaczego ocena ta została przeprowadzona w sprzeczności z treścią art. 7 k.p.k. Jednocześnie sąd odwoławczy podniósł, że wobec treści art. 454 § 1 k.p.k. koniecznym było uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Tym samym sąd odwoławczy wskazał na zaistnienie takich uchybień w zakresie przeprowadzonej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, których istnienie skutkowało koniecznością uchylenia wyroku we wskazanym zakresie.

Z uwagi na ograniczenie płynące z treści art. 454 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy nie mógł skazać oskarżonego w instancji odwoławczej. Został zatem spełniony warunek przyjęty w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że możliwość uchylenia wyroku uniewinniającego, umarzającego albo warunkowo umarzającego postępowanie karne i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania związana z regułą ne peius określoną w art. 454 § 1 k.p.k. (art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.) zachodzi dopiero wtedy, gdy sąd odwoławczy - w wyniku usunięcia stwierdzonych uchybień stanowiących jedną z podstaw odwoławczych określonych w art. 438 pkt 1-3 k.p.k. (czyli np. po uzupełnieniu postępowania dowodowego, dokonaniu prawidłowej oceny dowodów, poczynieniu prawidłowych ustaleń faktycznych) - stwierdza, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k. (zob. uchwała SN z 20 września 2018 r., I KZP 10/18).Konkludując, sąd odwoławczy wskazał na zaistnienie takich uchybień w zakresie przeprowadzonej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, których istnienie skutkowało koniecznością uchylenia wyroku we wskazanym zakresie.

Sąd ten prawidłowo uzasadnił, że zachodzą podstawy do wydania wyroku skazującego, czemu stoi na przeszkodzie zakaz określony w art. 454 § 1 k.p.k. (zob. postanowienie SN z 13 września 2022 r., V KS 15/22). W realiach przedmiotowej sprawy stwierdzono zatem wystąpienie przesłanki kasatoryjnej w związku z niemożnością wydania wyroku skazującego ze względu na regułę ne peius. Zdaniem skarżącego, w sprawie nie zaistniała podstawa do uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postaci konieczności przeprowadzenia przewodu w całości.

Tymczasem powodem orzeczenia kasatoryjnego nie była wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 437 § 2 in fine k.p.k., ale przede wszystkim wystąpienie reguły ne peius określonej w art. 454 § 1 k.p.k., do której skarżący w ogóle się nie odniósł.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzekł o jej oddaleniu, obciążając oskarżonego kosztami sądowymi postępowania skargowego. ł.nr.g.‎