Supreme Court dismisses appeal regarding improper judge appointment, upholding lower court's procedural ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prosecutor's supplementary appeal challenging the appellate court's decision to remand the case due to an improperly constituted bench. The prosecutor argued that the appellate court erred in finding a defect in the first-instance judge's appointment, despite the prosecutor's own admission that no such defect existed. The court ruled that the appellate court correctly identified the violation of constitutional requirements for judge appointment and that the defect was evident regardless of whether the prosecutor formally raised the objection.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k.: The appellate court may remand a case for retrial if the first-instance court was improperly constituted due to a judge's invalid appointment, even if the defect was not formally raised by the parties.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KS 20/25 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel w sprawie J.K.oskarżonego z art. 157 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 lipca 2025 r.,skargi pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w trybie art. 539a k.p.k., na wyrok sądu odwoławczego – Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2024 r., sygn. akt II AKa 51/23, uchylającego wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt XVIII K 99/22, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić skargę;
2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową kosztami postępowania sądowego przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie XVIII Wydział Karny wydał wyrok w dniu 7 grudnia 2022 roku (sygn. akt XVIII K 99/22), na mocy którego oskarżony J.K. został uznany za winnego przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. Za ten czyn oskarżonemu wymierzono karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Apelacyjny w Warszawie, po rozpoznaniu apelacji, wydał wyrok w dniu 15 października 2024 roku (sygn. akt II AKa 51/23). Na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność rozpoznania jej w prawidłowym i należycie obsadzonym składzie.Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie kurator małoletniego oskarżyciela posiłkowego wniósł skargę na podstawie art. 539a § 1 k.p.k., zaskarżając go w całości.
Skarga zarzucała naruszenie art. 437 § 2 zd. 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na uchyleniu wyroku Sądu Okręgowego z powodu nienależytego obsadzenia sądu, pomimo że taka wada postępowania, zdaniem skarżącego, nie zaistniała. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w całości oraz przekazanie sprawy właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga okazała się niezasadna.Powodem uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji był nieprawidłowo obsadzony skład Sądu pierwszej instancji.
Zasiadał w nim bowiem sędzia X.Y., powołany na stanowisko sędziego sądu okręgowego w oparciu o decyzje Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2018.3). Sąd Apelacyjny precyzyjnie wyjaśnił, dlaczego stanowi to wskazaną w sentencji wyroku bezwzględną przyczynę odwoławczą. Na stronach 11-15 uzasadnienia, Sąd ten obszernie i rzetelnie uzasadnia swoje stanowisko, zgodnie z wymogami stawianymi w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. (sygn.
I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz. 22), co do konieczności skonkretyzowania okoliczności świadczących o braku bezstronności sądu. W tym zakresie Sąd Najwyższy nie ma zastrzeżeń do ścieżki argumentacyjnej ani do ustaleń faktycznych poczynionych w tym względzie przez Sąd odwoławczy.Zgodnie z Konstytucją RP i wiążącym Polskę prawem międzynarodowym, sąd w sprawie karnej mogą konstytuować tylko sędziowie powołani w zgodzie z tymi nadrzędnymi aktami normatywnymi. Nie ma w tym wypadku znaczenia, czy strona podniosła zarzut wystąpienia tej kwalifikowanej wady (może to być świadoma decyzja procesowa związana z korzystnym lub neutralnym dla niej kierunkiem orzeczenia).
Niemniej jednak, prawidłowość funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych chroni także pewność obrotu prawnego, interesy pokrzywdzonych, a także interesy społeczeństwa, które ma gwarancje, że w sprawach karnych nie orzekają osoby, które nie powinny zasiadać w sądzie z uwagi na ich wadliwy tryb powołania. Wówczas bowiem zaufanie do wymiaru sprawiedliwości jako jedynej w strukturach konstytucyjnych państwa instytucji prawdziwie niezależnej od władzy politycznej, może zostać zachowane.Należało zatem orzec jak w sentencji.[WB][a.ł]