Supreme Court dismissed defense appeal, ruling the lower court correctly applied procedural law regarding private prosecution defects.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the Regional Court's decision to overturn the first-instance acquittal and remand the case. The defense argued that the private prosecutor missed a deadline to cure formal defects in the indictment, which should have resulted in dismissal under specific procedural articles. The court rejected this claim by establishing that the prosecutor submitted the necessary documents within the statutory period, as evidenced by the postal receipt date, thereby validating the lower court's procedural handling.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: The Supreme Court reviewing an appeal against a decision to remand a case is limited to examining whether an absolute appeal ground exists or if the decision was annulled despite lack of formal obstacles, and the lower court's reasoning must explicitly identify the specific statutory basis for the remand.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KS 19/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie J. K.oskarżonego z art. 217 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 28 czerwca 2023 r.,skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawiez dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt IX Ka 1358/22, uchylający wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawiez dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt II K 103/20, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę;
2. obciążyć oskarżonego kosztami postępowania skargowego. UZASADNIENIEJ. K. został oskarżony o to, że w dniu 12 grudnia 2019 r. w W., przy ul. […], podczas posiedzenia Rady Fundacji – […] naruszył nietykalność cielesną J. S. w ten sposób, że - kiedy chciała wziąć ze stołu Uchwałę nr […] podjętą dnia […] 2019 r. podczas posiedzenia Rady Fundacji, z wykorzystaniem siły, rzucił się na nią, uderzył ją łokciem w okolice intymnych części ciała i wyrwawszy Uchwałę - odepchnął ją, wskutek czego doprowadził do uszczerbku na jej zdrowiu, polegającym na rozstroju zdrowia psychicznego w postaci ostrej reakcji na stres i w konsekwencji formalnej niezdolności do pracy w okresie łącznie co najmniej 8 dni, tj. o czyn z art. 217 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.Wyrokiem z dnia 13 lipca 2022 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie., sygn. akt II K 103/20, uniewinnił oskarżonego J. K. od zarzucanego czynu.Na skutek apelacji wniesionej m. in. przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt IX Ka 1358/22, na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 454 § 1 k.p.k. uchylił wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej J.K. i przekazał Sądowi Rejonowemu dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.Skargę na wyrok Sądu odwoławczego wniósł obrońca oskarżonego zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 437 § 1,2 k.p.k. poprzez uchylenie zaskarżonego apelacją wyroku Sądu Rejonowego Warszawa – Śródmieścia w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego J.
K. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpozna, podczas gdy Sąd Okręgowy w Warszawie nie dostrzegł, że w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza o której mowa w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. art. 17 § 1 ust 9 k.p.k. albowiem braki formalne prywatnego aktu oskarżenia nie zostały uzupełnione w terminie, co skutkuje uznaniem, że akt oskarżenia jest bezskuteczny.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego J. K. i przekazanie Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a § 3 k.p.k., w którym wskazano podstawy skargi, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego lub też konieczne jest przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r., I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017 r., IV KS 6/16, LEX nr 2204960).
Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego musi jednoznacznie określać, która z przesłanek określonych w art. 437 § 2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Autor skargi wywodzi, że Sąd odwoławczy wydając kwestionowany wyrok kasatoryjny dopuścił się naruszenia przepisu art. 437 § 2 k.p.k. poprzez uchylenie wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na treść art. 454 k.p.k., podczas gdy – w ocenie skarżącego – zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k., która winna skutkować umorzeniem postępowania.
W skardze podniesiono zarzut oparty na bezwzględnej przesłance odwoławczej, mającej polegać na braku skargi uprawnionego oskarżyciela, zasadzający się na tym, że oskarżycielka prywatna J. S. została w dniu 20 lutego 2020 r. (data doręczenia wezwania, k.
25) wezwana do uzupełnienia braków formalnych aktu oskarżenia, pod rygorem uznania aktu oskarżenia za bezskuteczny. W ocenie oskarżonego oskarżycielka prywatna uchybiła zakreślonemu terminowi, gdyż jak wynika z prezentaty Sądu a quo, pismo obejmujące uzupełnienia braków zostało złożone w dniu 28 lutego 2020 r., zatem dzień po terminie. Powyższe skutkuje w ocenie skarżącego tym, że prywatny akt oskarżenia winien zostać uznany na podstawie art. 120 § 2 k.p.k. za bezskuteczny. Skarżący pomija jednak, że wskazywana przez niego data 28 lutego 2020 r. na piśmie obejmującym uzupełnienie braków jest datą wpływu pisma do biura podawczego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. (k. 16).
Samo pismo, datowane 27 lutego 2020 r., zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w W. w dniu 27 lutego 2020 r., co wynika ze stempla znajdującego się na kopercie załączonej do akt postępowania (k. 26). W tej sytuacji oskarżycielka prywatna niewątpliwie złożyła pismo w zakreślonym 7-dniowym terminie do uzupełnienia braków formalnych. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, że orzeczenie Sądu odwoławczego znajdowało podstawy normatywne w art. 437 § 2 in fine k.p.k., i stwierdzając poprawność zastosowania przez Sąd Okręgowy tego przepisu, należało skargę obrońcy oskarżonego oddalić (art. 539e § 2 k.p.k.), rozstrzygając także o kosztach sądowych postępowania skargowego. [JML][ł.n]