Supreme Court treats defense signal as ex officio renewal request regarding appellate court composition error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court treated the defense's signal for case renewal as an ex officio request due to the appellate court's improper composition. Although the defense argued for renewal based on international treaty interpretations, the Court held that such errors fall under absolute grounds for appeal, which mandate ex officio action rather than party-initiated renewal. Consequently, the Court upheld its previous decision to renew the proceedings but clarified that the specific ruling regarding the defendant R. Ś. was missing from the prior judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 540 § 3 k.p.k.; Art. 542 § 1 k.p.k. in conjunction with Art. 544 § 2 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k. - Signals by parties regarding absolute grounds for appeal are interpreted as initiating the court's ex officio consideration of renewal, as such grounds do not constitute grounds for party-initiated renewal under Art. 542 § 3 k.p.k.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KO 94/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Waldemar PłóciennikSSN Zbigniew Puszkarski w sprawie R. Ś. skazanego za czyn z art. 258 § 1 k.k. i in., po rozważeniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu 24 kwietnia 2025 r. sygnalizacji obrońcy skazanego o potrzebie wznowienia z urzędu postępowanie zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie, z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. II AKa 177/19, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie, z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. IV K 22/13, uchyla wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa 177/19 wobec: R. Ś. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Apelacyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Waldemar Płóciennik Małgorzata Gierszon Zbigniew Puszkarski
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2018 r., w sprawie o sygn. akt IV K 22/13 skazał m.in. R. Ś. za czyn wyczerpujący dyspozycję art. 258 § 1 k.k. oraz za czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.Wyrok ten zaskarżyli prokurator oraz m.in. obrońca wskazanego oskarżonego. Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., w sprawie II AKa 177/19 odnośnie R. Ś. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od wyroku Sądu Apelacyjnego nie była wywiedziona kasacja.Obrońca skazanego R.
Ś. w dniu 4 lipca 2024 r. sporządziła i przesłała do Sądu Najwyższego wniosek o wznowienie przywołanego powyżej postępowania sądowego ze względu na rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Na podstawie art. 540 § 3 i art. 542 § 1 k.p.k. w zw. z art. 544 § 2 k.p.k. wniosła o:1.wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. II AKa 177/19, utrzymującym w mocy w zakresie osoby skazanego R.
Ś. wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2018 r. (sygn. akt IV K 22/13);2.uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. II AKa 177/19 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Lublinie jako sądowi drugiej instancji;3.wstrzymanie na podstawie art. 532 § 1 w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. wykonania względem skazanego R. Ś. wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 grudnia 2018 r. (sygn. akt IV K 22/13), utrzymanego w mocy przywołanym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 3 listopada 2021 r. wydanym w sprawie o sygn.
II AKa 177/19 - w odniesieniu do wymierzonej skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności;Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Złożony przez obrońcę wniosek, pomimo przytoczonej wcześniej jego podstawy, został potraktowany jako sygnalizacja potrzeby wznowienia postępowania karnego z urzędu. Podniesione okoliczności dotyczą bowiem jednej z bezwzględnych podstaw odwoławczych, a mianowicie nienależytej obsady Sądu Apelacyjnego w Lublinie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że stylizacja art. 542 § 3 k.p.k. wskazuje, iż bezwzględne podstawy odwoławcze nie są powodem do wznowienia postępowania na wniosek stron, do których odnoszą się tylko przyczyny z art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. czy art. 540b k.p.k. - i stanowią podstawę wyłącznie do podjęcia czynności ex officio.
Dlatego też wniosek strony o wznowienie postępowania, w którym wskazuje ona na uchybienie z art. 439 § 1 k.p.k., interpretować należy wyłącznie jako inicjatywę (art. 9 § 2 k.p.k.) potrzeby rozważenia przez sąd możliwości wznowienia postępowania z urzędu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 października 2018 r., III KO 106/18, LEX nr 2572697; z dnia 30 listopada 2016 r., V KO 83/16, LEX nr 2178684; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., III KO 66/16, LEX nr 2166384).W przedmiocie przywołanej sygnalizacji obrońcy R.
Ś. orzekał już Sąd Najwyższy w sprawie II KO 94/24 w dniu 26 lutego 2025 r. Wówczas wydał wyrok, mocą którego na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wznowił postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r., II AKa 177/19.W kolejnym punkcie tego orzeczenia uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II AKa 177/19 wobec R. D., J. O., M. S., A. R., R. R., A. O., J. K., L. S. i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Apelacyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Przywołany wyrok Sądu Najwyższego pomimo, że zapadł w wyniku sygnalizacji wniesionej przez obrońcę R. Ś. i w części wstępnej wskazuje (i to wyłącznie) jego sprawę jako przedmiot rozpoznania, nie zawiera, w części dyspozytywnej tego orzeczenia określającej zakres uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2021 r., rozstrzygnięcia co do R. Ś. . Przytoczona w uzasadnieniu tego wyroku Sądu Najwyższego argumentacja nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że to zaniechanie wskazania R. Ś. jako oskarżonego w stosunku do którego Sąd Najwyższy również zdecydował się uchylić – po wznowieniu postępowania – wyrok Sądu Apelacyjnego, który zapadł w jego następstwie, było wynikiem zwykłej omyłki.
Jednakże z uwagi na wspomniany brak rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, a także brak normatywnych możliwości sprostowania tej omyłki oraz w celu przecięcia wszelkich sporów w tym względzie, niezbędne stało się wydanie wyroku w tym tylko przedmiocie. Uzasadnienie zawartego w nim rozstrzygnięcia jest tożsame z tym, które dotyczy wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2025 r. Nie ma potrzeby by ją w tym miejscu ponownie przytaczać, skoro wystarczy do niej odesłać. Z tych to względów orzeczono jak w sentencji. [J.J.][a.ł] Waldemar Płóciennik Małgorzata Gierszon Zbigniew Puszkarski