Supreme Court dismisses transfer request as lack of objective circumstances negates impartiality concerns.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected a request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court sought transfer due to potential public perception of bias regarding judges who previously ruled on related matters, though the prosecutor had already found no criminal liability. The court held that transfer requires objective, rational grounds for impartiality doubts, not merely hypothetical assumptions or general concerns about public opinion.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 37 k.p.k.; Transfer of proceedings is permitted only when objective circumstances exist that could negatively affect the administration of justice, not based on hypothetical assumptions or general public perception of bias.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KO 94/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie zażalenia A. O. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. Ds (…) o odmowie wszczęcia śledztwa po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 listopada 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w W. z dnia 11 października 2021 r. o przekazanie sprawy II Kp (…) innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 października 2021 r. Sąd Rejonowy w W. wystąpił do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania w trybie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu sprawy sygn. II Kp (…) toczącej się w tym sądzie na skutek wniesienie zażalenia na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z dnia 24 czerwca 2021 r. sygn. Ds (…) o odmowie wszczęcia śledztwa. Podstawą odmowy wszczęcia śledztwa było stwierdzenie, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art. 17 §1 pkt 2 k.p.k.). Przedmiotem zawiadomienia było przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w W. w związku z procedowaniem w postępowaniach o sygn. akt II K (…), II K (…) oraz II K (…), czym miano działać na szkodę interesu prywatnego A.
O., tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. W uzasadnieniu postanowienia sąd ten wskazał na konfigurację podmiotową niniejszego postępowania, jak też zwrócił uwagę na przedmiot postępowania, którym jest ewentualna odpowiedzialność karna sędziów orzekających sądzie właściwym. W ocenie sądu występującego z wnioskiem, tego rodzaju okoliczności mogą wywołać w odbiorze społecznym przekonanie o braku obiektywizmu właściwego sądu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Nie można podzielić stanowiska sądu występującego z wnioskiem, że dobro wymiaru sprawiedliwości, wymaga przeniesienia sprawy do rozpoznania w sądzie innym, niż sąd właściwy.
Przedstawione stanowisko, zawarte w dość ogólnikowym uzasadnieniu wniosku, nie wskazuje takich okoliczności tej sprawy, które mogłyby skutkować przekazaniem sprawy w trybie wskazanym w art. 37 k.p.k. Podkreślić trzeba, że przekazanie sprawy na podstawie art. 37 k.p.k. winno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują okoliczności, które mogą negatywnie oddziaływać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, na dobro wymiaru sprawiedliwości. Chodzi tu zwłaszcza o tego rodzaju sytuacje, których ocena może stwarzać w opinii społecznej przekonanie, nawet mylne, o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08).
Przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy musi być oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach. Samo zaś przekonanie oparte tylko na przypuszczeniach i założeniach o charakterze hipotetycznym, w tym również wyrażane przez stronę postępowania, nie jest wystarczającym dla odstąpienia od zasady właściwości miejscowej. Tymczasem występujący z wnioskiem sąd, uzasadniając potrzebę zmiany właściwości sądu chęcią wyeliminowania potencjalnych wątpliwości co do bezstronności rozpoznania sprawy, nie podniósł jednak żadnych obiektywnych okoliczności mogących choćby w minimalnym stopniu urealniać przypuszczenie o istnieniu takich wątpliwości.
Przypomnieć trzeba, że podstawą odmowy wszczęcia śledztwa było stwierdzenie prokuratora, iż we wskazanych sprawach sędziowie wykonywali swoje obowiązku orzecznicze, a zatem nie może być mowy o odpowiedzialności karnej z art. 231 § 1 k.k., a strona może decyzje procesowe skarżyć w drodze instancyjnej. To w tym kontekście należy przecież oceniać wniesiony środek zaskarżenia, a w tym układzie kwestia czego dotyczyły konkretne rozstrzygnięcia i kto orzekał w poszczególnych sprawach, ma już drugorzędne znaczenie. Przy takim przedmiocie sprawy odwoławczej nie ma żadnych uzasadnionych i realnych powodów, aby kontroli instancyjnej nie dokonał właściwy do rozpoznania sprawy sąd.
Przecież swoim orzeczeniem nie przesądzi on o jakiejkolwiek odpowiedzialności karnej jakichkolwiek z osób, w tym sędziów orzekających w sprawach, a jedynie dokona oceny, czy ma rację prokurator dokonując prawnej oceny wskazanych okoliczności związanych z orzekaniem. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.