Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 80/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed retrial request based on EU Court ruling regarding judicial independence and delegation rules.

Numero d'incarto II KO 80/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial based on a European Court of Justice ruling concerning judicial independence. The defense argued that the court composition was flawed due to ministerial delegation practices, but the court held that such delegation does not automatically constitute a procedural violation. The decision prioritized legal stability and the principle of res judicata, ruling that a final judgment remains binding despite subsequent EU interpretations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 3 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.: A final criminal judgment remains binding and cannot be overturned via retrial solely because a subsequent European Court of Justice ruling questions the independence of judges delegated by the executive branch, provided the delegation met statutory requirements at the time.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request dismissal judicial independence ministerial delegation res judicata principle EU law supremacy court composition validity procedural stability riattivazione del procedimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 540 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności należy odwołać się do treści art. 540 § 3 k.p.k., który wskazuje, że postępowanie karne wznawia się na korzyść oskarżonego, gdy taka potrzeba wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.
Art. 543 § 1 k.p.k.
540§3 i art. 543§1 kpk.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Art. 639 k.p.k.
O kosztach postępowania wznowieniowego orzeczono zaś na podstawie art. 639 k.p.k., obciążając nimi skazanego.
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 258 § 3 k.k
G.skazanego z art. 258 § 3 k.k.
art. 540§3 k.p.k
akt IV K 235/17, na podstawie art. 540§3 k.p.k.
art. 639 k.p.k
O kosztach postępowania wznowieniowego orzeczono zaś na podstawie art. 639 k.p.k., obciążając nimi skazanego.
art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 484/21
Supreme Court dismissed cassation as groundless, ruling EU law does not override final domestic judgments on judge delegation.
IV KK 12/18
Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding procedural defects in a criminal appeal judgment.
IV KK 70/21
Supreme Court quashes appeal verdict due to judge's invalid delegation as absolute procedural defect under Art. 439 § 1 k.p.k.
IV KK 295/21
Supreme Court quashes appeal judgment due to improper judge delegation violating statutory delegation categories.
II KK 208/20
Supreme Court quashes appeal verdict due to judge delegation violating statutory requirements and EU law on fair trial.
IV KK 152/21
Supreme Court vacates appeal verdict due to unconstitutional judge delegation violating fair trial rights.
V KS 24/21
Supreme Court quashes appeal due to improper judge delegation violating fair trial rights under Art. 6 ECHR.
IV KK 384/21
Supreme Court orders temporary arrest for three months due to risk of severe penalty and procedural update.
IV KK 256/21
Supreme Court quashes appeal verdict due to invalid judge delegation violating Art. 6 ECHR and Art. 77 ust. 1 u.s.p.
II KO 18/21
Supreme Court allows retrial due to invalid judge delegation violating fair trial requirements under Polish Criminal Procedure Code.
V KK 536/21
Supreme Court allows sworn translator's fee claim for translating a Supreme Court verdict into Dutch.
IV KK 133/20
Court orders state to reimburse lawyer for travel costs incurred during free legal aid appeal proceedings.
V KK 101/21
Supreme Court dismisses appeal due to improper judge delegation violating procedural independence requirements.
II KO 126/21
Supreme Court dismisses retrial request based on CJEU ruling regarding judicial independence and delegation rules.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 80/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kapiński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Paweł Kołodziejski‎SSN Adam Roch w sprawie A. G.skazanego z art. 258 § 3 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 9 listopada 2022 r., wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania karnegozakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt II AKa 242/19, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt IV K 235/17, na podstawie art. 540§3 k.p.k. a contrario i art. 544§2 i 3 k.p.k. oraz art. 639 k.p.k. zd. drugie 1. oddalić wniosek obrońcy skazanego A.

G.o wznowienie postępowania, 2. obciążyć skazanego A. G. kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego. UZASADNIENIEA. G. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 marca 2019 roku, sygn. akt IV K 235/17, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2021 roku, sygn. akt II AKa 242/19.Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego, Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 10 grudnia 2021 roku, sygn. akt III KK 436/21 kasację oddalił jako oczywiście bezzasadną.Następnie obrońca skazanego złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 marca 2019 roku, sygn. akt IV K 235/17, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2021 roku, sygn. akt II AKa 242/19, na podstawie art. 540§3 i art. 543§1 kpk.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy odwołać się do treści art. 540 § 3 k.p.k., który wskazuje, że postępowanie karne wznawia się na korzyść oskarżonego, gdy taka potrzeba wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Jednym z organów, o których mowa w tym przepisie, jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE). Obrońca w treści wniosku o wznowienie odwołał się do orzeczenia TSUE z dnia 16 listopada 2021 r. rozstrzygającego w sprawach połączonych od C-748/19 do C-745/19.

W orzeczeniu tym TSUE krytycznie odniósł się do polskich regulacji dotyczących delegowania sędziów, podnosząc, że dają one organowi władzy wykonawczej - Ministrowi Sprawiedliwości - możliwość wywierania wpływu na delegowanych sędziów, co w efekcie może budzić wątpliwości odnośnie do ich niezawisłości. Obrońca wskazał także, że w sprawie przedmiotowej została naruszona zasada bezstronności i niezawisłości, Sąd Najwyższy z urzędu nie zweryfikował okoliczności z art. 439§1 pkt 2 kpk oraz rozpoznając kasację orzekał w nienależycie obsadzonym składzie, co jego zdaniem skutkuje potrzebą wznowienia na korzyść A.

G. postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 marca 2021 roku, sygn. akt II AKa 242/19, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 marca 2019 roku, sygn. akt IV K 235/17. W ocenie Sądu Najwyższego stanowiska prezentowane we wniosku jako bezpodstawne nie zasługuje na aprobatę. Dla zapewnienia stabilności prawa i stosunków prawnych oraz prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości istotne jest, aby prawomocne orzeczenia sądowe były co do zasady niepodważalne, z tym również zgadza się TSUE, do czego również odwołuje się w swoich orzeczeniach.

W myśl tej zasady prawo Unii Europejskiej nie zobowiązuje sądu Państwa członkowskiego do zaprzestania stosowania krajowych zasad proceduralnych, nadających powagę rzeczy osądzonej danemu orzeczeniu, nawet jeśli umożliwiłoby to usunięcie sytuacji w porządku krajowym, która jest niezgodna z prawem. W konsekwencji nie wymaga, aby w celu uwzględnienia wykładni określonego przepisu tego prawa, przyjętej przez Trybunał po wydaniu orzeczenia posiadającego powagę rzeczy osądzonej, sąd krajowy był co do zasady zobowiązany do zmiany prawomocnego orzeczenia – na przykład w wyniku wznowienia postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2022 roku sygn. akt II KO 126/21, z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt II KK 484/21).

Zdaniem Sądu Najwyższego, powołane przez obrońcę orzeczenie TSUE nie stanowi samoistnej podstawy do wzruszenia prawomocnego wyroku skazującego A.G.. W tym miejscu należy odwołać się do ugruntowanego stanowiska Sąd Najwyższego dotyczącego omawianego zagadnienia z którego wynika, że fakt zasiadania w składzie orzekającym sędziego delegowanego na podstawie delegacji ministerialnej, spełniającej kryteria ustawowe, nie świadczy o nienależytej obsadzie sądu w myśl art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Określone tym przepisem uchybienie powstaje wtedy, gdy sędzia nie ma w ogóle delegacji do orzekania w danym sądzie albo gdy delegacja ta nie spełnia ustawowych wymogów warunkujących ważność i skuteczność aktu delegowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2022 roku sygn.. akt II KO 126/21, z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt IV KK 12/18, por. także orzecznictwo dotyczące delegowania sędziego na czas pełnienia funkcji prezesa sądu - wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt IV KK 70/21; z dnia 6 lipca 2021r., sygn. akt IV KK 295/21; z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt II KK 208/20; z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt IV KK 152/21; z dnia 2 września 2021 r., sygn. akt V KS 24/21; z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt IV KK 384/21; z dnia 16 września 2021 r., sygn. akt IV KK 256/21; z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt II KO 18/21; z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt V KK 536/21; z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt IV KK 133/20; z dnia 26 stycznia 2022r., sygn. akt V KK 101/21; z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt II KK 208/20 oraz z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt II KO 18/21).

Zdaniem Sądu Najwyższego nie doszło więc w przedmiotowej sprawie do powstania uchybienia w postaci nienależytej obsady sądu, a w związku z tym przedmiotowy wniosek należało oddalić. O kosztach postępowania wznowieniowego orzeczono zaś na podstawie art. 639 k.p.k., obciążając nimi skazanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [as]