Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 73/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses request to transfer case due to lack of extraordinary circumstances regarding impartiality.

Numero d'incarto II KO 73/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that the suspect, acting as a bailiff at the court, might compromise judicial impartiality, but the Supreme Court found no concrete evidence of such risk. The court emphasized that merely holding a public office does not automatically justify breaking the rule of local jurisdiction, and the Regional Court failed to provide specific, rational arguments proving extraordinary circumstances.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction based on the good administration of justice is an exceptional measure requiring extraordinary circumstances, such as a credible threat to judicial impartiality, which must be specifically demonstrated rather than assumed from the suspect's professional role.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of case good administration of justice judicial impartiality bailiff function Article 37 k.p.k. risoluzione del conflitto giurisdizionale rinvio del dibattimento concorso di domande d'estradizione

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
akt II Kp […] o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
art. 2 i 3 ustawy z 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych
Oceny tej nie zmienia fakt, że komornik jest organem władzy publicznej, funkcjonariuszem publicznym i podlega nadzorowi prezesa sądu rejonowego przy którym pełni służbę (art. 2 i 3 ustawy z 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych – Dz.
art. 231 § 1 k.k
podejrzanego o czyn z art. 231 § 1 k.k.
art. 276 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 37 k.p.k
akt II Kp […] o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 37 k.p
akt II Kp […] o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 73/21 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie M. I. podejrzanego o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 września 2021 r., wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w W. z dnia 9 sierpnia 2021 r., sygn. akt II Kp […] o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem, w trybie art. 37 k.p.k., o przekazanie sprawy dotyczącej rozpoznania wniosku prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres 14 dni wobec podejrzanego M. I., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. We wniosku podniesiono, iż wymieniony podejrzany miał dopuścić się zarzucanego mu czynu pełniąc funkcję komornika przy Sądzie Rejonowym w W., co zdaniem wnioskującego uzasadnia skorzystanie z instytucji art. 37 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek jest niezasadny.Wskazać przede wszystkim należy, że skorzystanie z art. 37 k.p.k., może mieć miejsce zupełnie wyjątkowo oraz w sytuacji powstania nadzwyczajnych względów związanych z dobrem wymiaru sprawiedliwości, do których niewątpliwie także należą okoliczności, które w realiach konkretnej sprawy, po pierwsze mogą wywoływać w odbiorze opinii publicznej wątpliwości co do możliwości bezstronnego i obiektywnego rozpoznania sprawy, po drugie rzutować na swobodę orzekania.

W licznym orzecznictwie podnosi się jednak, że zbyt szerokie stosowanie tej instytucji nie jest wskazane nie tylko z uwagi na ratio legis tego przepisu, ale także efekt potencjalnego osłabienia zaufania do wymiaru sprawiedliwości – co do zasady każda sprawa powinna być rozpoznana przez sąd właściwy nie tylko rzeczowo, ale i miejscowo. W konsekwencji trzeba stwierdzić, że na wnioskującym Sądzie ciąży obowiązek szczególnego wykazania racjonalnymi argumentami podstaw uzasadniających twierdzenie, że w tym konkretnym przypadku osądzenie sprawy przez sąd właściwy zagraża tak istotnej wartości, jak dobro wymiaru sprawiedliwości.Lektura wniosku Sądu Rejonowego w W. w żadnym natomiast razie nie przedstawia przekonujących argumentów co do tego, że w niniejszej sprawie zaszły nadzwyczajne okoliczności uzasadniające przełamanie reguły, zgodnie z którą sprawę rozpoznaje sąd miejscowo właściwy i przekazaniem sprawy innemu równorzędnemu sądowi w imię dobra wymiaru sprawiedliwości.

Uzasadnienie postanowienia zawiera jedynie dość ogólne sformułowania o charakterze tez, z których żadna nie została w sposób prawidłowy zestawiona z realiami niniejszej sprawy.Do okoliczności uzasadniających skorzystanie z art. 37 k.pk. nie można w szczególności samoistnie zaliczyć faktu, iż podejrzany w tej sprawie, wobec którego skierowano wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania, pełnił funkcję komornika przy Sądzie Rejonowym w W.. Oczywiste jest bowiem, że wykonywanie zawodu komornika sądowego nie może być utożsamione z pozostawaniem w strukturze instytucji sprawującej wymiar sprawiedliwości, którego istotą jest rozstrzyganie sporów.

Oceny tej nie zmienia fakt, że komornik jest organem władzy publicznej, funkcjonariuszem publicznym i podlega nadzorowi prezesa sądu rejonowego przy którym pełni służbę (art. 2 i 3 ustawy z 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych – Dz. U. 2021, poz. 850), gdyż nie sposób utożsamiać działań komornika sądowego z czynnościami samego sądu. Przeciwnie, działania te podlegają często weryfikacji przez właściwy sąd w trybie skargowym. Nie wiadomo zresztą, czy Sąd występujący z wnioskiem łączy potrzebę rozpoznania niniejszej sprawy przez sąd wyznaczony w trybie art. 37 k.p.k z istnieniem takich postępowań, a jeżeli tak, to konkretnie z jakimi, gdyż nie ma o tym wzmianki w uzasadnieniu jego postanowienia.Od strony faktycznej także należy dostrzec, że z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w W. wcale nie wynika, aby z racji pełnienia służby przez podejrzanego na terenie miejscowo właściwego Sądu, powstało uzasadnione przekonanie o braku obiektywizmu i bezstronności sędziów, a zwłaszcza tych, którzy potencjalnie mieliby orzekać w sprawie.

Oczywiste jest przy tym, że przekonania tego nie uzasadnia sam fakt złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez prezesa Sądu Rejonowego w W.. Skutkiem takiej czynności może być tylko rozważanie zastosowania w stosunku do prezesa sądu instytucji wyłączenia sędziego w oparciu o art. 41 § 1 k.p.k., gdyby sprawa przypadła mu w ramach przydziału, nie zaś wątpliwości co do obiektywizmu w rozstrzygnięciu sprawy przez któregokolwiek z pozostałych sędziów tego sądu, w zdecydowanej zapewne większości nie mających nic wspólnego ani z nadzorem nad czynnościami komornika wykonywanym przez prezesa sądu, ani z nadzorem judykacyjnym, realizowanym w ramach instrumentów przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego.

W żadnym zatem razie w realiach sprawy nie można stwierdzić, by postępowanie prowadzone przez sąd miejscowo właściwy skłaniało choćby do sugestii orzekania we własnej sprawie tego sądu, a dopiero wówczas można by mówić o potrzebie przekazania jej w trybie art. 37 k.p.k. ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.