Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 72/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses ex officio retrial request due to lack of statutory errors under Polish Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto II KO 72/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to order a retrial ex officio, citing the absence of any procedural errors under Article 439 § 1 of the Criminal Procedure Code. The applicant had submitted a request for retrial but failed to correct formal defects requiring representation by a lawyer, while the court-appointed counsel found no grounds for reopening the case. Consequently, the court determined that no statutory errors existed to justify an ex officio retrial, as the original proceedings regarding compensation and security measures were conducted correctly.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 536 k.p.k.: The Supreme Court may initiate a retrial ex officio only upon discovering specific statutory errors; if no such errors are found after reviewing the case file, the request must be dismissed.

Parole chiave

Generato dall'IA
ex officio retrial Criminal Procedure Code procedural errors formal defects court-appointed counsel statutory grounds Supreme Court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 k.p.k.
dotyczącej ewentualnego wznowienia postępowania z urzędu z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 kpk, po zbadaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 30 marca 2015r., akt sprawy o odszkodowanie, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 marca 2005r., sygn.
Art. 536 k.p.k.
Podkreślić należy, iż w wypadku dostrzeżenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wzmiankowany wyrok SN miałby charakter kasatoryjny, gdyż przyczynę tę Sąd ten byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu, poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.).
art. 78 k.p.k
Przewodniczący Wydziału II Izby Karnej SN odmówił, na podstawie art. 78 k.p.k.
art. 84 § 3 k.p.k
art. 88 k.p.k
art. 545 § 2 k.p.k
Z treści art. 545 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k
dotyczącej ewentualnego wznowienia postępowania z urzędu z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 kpk, po zbadaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 30 marca 2015r., akt sprawy o odszkodowanie, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 marca 2005r., sygn.
art. 9 § 2 k.p.k
59 akt SN), jako sygnał składany w trybie art. 9 § 2 k.p.k., zbadał sprawę z urzędu pod tym kątem, czy nie ujawniło się w niej któreś z uchybień wymienionych w art.
art. 536 k.p.k
Podkreślić należy, iż w wypadku dostrzeżenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wzmiankowany wyrok SN miałby charakter kasatoryjny, gdyż przyczynę tę Sąd ten byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu, poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 72/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Zabłocki (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Gierszon‎SSN Przemysław Kalinowski w sprawie T. S. dotyczącej ewentualnego wznowienia postępowania z urzędu z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 kpk, po zbadaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 30 marca 2015r., akt sprawy o odszkodowanie, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 marca 2005r., sygn. akt II AKa […] p o s t a n o w i ł: nie wznawiać postępowania z urzędu, albowiem nie stwierdził, aby ujawniło się którekolwiek z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 kpk.

UZASADNIENIE

W dniu 17 października 2014 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek T. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt II Aka […] (w której Sąd Najwyższy oddalił kasację, jako oczywiście bezzasadną, za sygn. akt II KK 259/05). We własnoręcznie sporządzonym i podpisanym wniosku T.S. wskazała na szereg kwestii, które, jej zdaniem, powinny przesądzić o konieczności uwzględnienia wniosku, takich jak: nierozstrzygnięcie zagadnień prawnych o charakterze podstawowym dla sprawy, błędne rozstrzygnięcie co do zastosowania środka zabezpieczającego, nieprawidłowe rozpoznanie wniesionej w sprawie kasacji, występujące, jej zdaniem, braki w dokumentacji zalegającej w aktach sprawy.

Wnioskodawczyni, o ile odwoływała się do szeregu podstaw wznowienia postępowania karnego, o tyle nie wykazała, na czym in concreto miałyby polegać uchybienia Sądu odpowiadające tym podstawom.Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Karnej SN z dnia 21 października 2014 r. T. S. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata. W dniu 29 października 2014 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek T. S. o przyznanie jej pełnomocnika z urzędu do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania, który to pełnomocnik został następnie wyznaczony w osobie adw.

R. D.Po zbadaniu akt sprawy, działająca na podstawie substytucji udzielonej przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu adwokat M.S., przesłała, w dniu 7 stycznia 2015 r., do Sądu Najwyższego informację o braku podstaw do wznowienia postępowania wraz ze stosowną obszerną opinią prawną. W obszernej opinii pełnomocnik z urzędu przeanalizował akta sprawy pod kątem wszystkich przesłanek wznowienia postępowania, jak również bezwzględnych przyczyn odwoławczych, wykluczając zasadność składania tego rodzaju wniosku.W zaistniałej sytuacji Przewodniczący Wydziału II Izby Karnej Sądu Najwyższego, zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2015 r. wezwał T.

S. do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego wniosku poprzez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata ustanowionego z wyboru. W dniu 23 stycznia 2015 r. do Sądu Najwyższego wpłynął kolejny, własnoręczny wniosek T. S. o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o wyznaczenie kolejnego pełnomocnika z urzędu. Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2015 r. Przewodniczący Wydziału II Izby Karnej SN odmówił, na podstawie art. 78 k.p.k. w zw. z art. 84 § 3 k.p.k. i art. 88 k.p.k., T. S. wyznaczenia kolejnego adwokata z urzędu w celu zbadania akt sprawy i ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, jak również ponownie wezwał wnioskodawczynię do usunięcia, w terminie 7 dni, braku formalnego wniosku.

Wnioskodawczyni nie uzupełniła braku formalnego wniosku, jednakże skierowała do Sądu Najwyższego pismo, datowane na 2 lutego 2015 r., zatytułowane „wniosek o wznowienie postępowania z urzędu”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Z treści art. 545 § 2 k.p.k. wynika, iż wniosek o wznowienie postępowania objęty jest przymusem adwokacko – radcowskim, co oznacza, że jeżeli nie pochodzi on od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego. W niniejszej sprawie droga do sanowania braku formalnego wniosku o wznowienie postępowania została wyczerpana albowiem wyznaczony z urzędu adwokat złożył opinię o braku podstaw do wznowienia postępowania, zaś wnioskodawczyni, wezwana do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez sporządzenie go i podpisanie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uczyniła zadość temu obowiązkowi.W tej konfiguracji procesowej Sąd Najwyższy nie może rozpoznawać zasadności wznowienia postępowania pod kątem innych przyczyn niż wymienione w art. 439 § 1 k.p.k., gdyż w pozostałym zakresie brak jest wniosku spełniającego wszystkie wymogi formalne.

W tej części, Przewodniczący Wydziału II Izby Karnej Sądu Najwyższego zapewne wyda zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku, jako obarczonego wadami formalnymi, które nie zostały usunięte. Sąd Najwyższy natomiast, traktując pismo datowane na dzień 2 lutego 2015 r. (k. 59 akt SN), jako sygnał składany w trybie art. 9 § 2 k.p.k., zbadał sprawę z urzędu pod tym kątem, czy nie ujawniło się w niej któreś z uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.Należy zauważyć, iż Sąd Najwyższy z urzędu kontroluje każdą rozpoznawaną sprawę pod kątem ewentualnego wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych stypizowanych w art. 439 § 1 k.p.k., których zaistnienie w sprawie skutkuje każdorazowo uchyleniem orzeczenia niezależnie od granic zaskarżenia.

Jak wynika z akt sprawy, była już ona badana pod tym kątem. W aktach sprawy figuruje postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2006 r., sygn. akt II KK 259/05, którym Sąd Najwyższy oddalił kasację w sprawie, jako oczywiście bezzasadną. Podkreślić należy, iż w wypadku dostrzeżenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, wzmiankowany wyrok SN miałby charakter kasatoryjny, gdyż przyczynę tę Sąd ten byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu, poza granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.). Także i wyznaczony z urzędu pełnomocnik zbadał akta sprawy pod kątem występowania tego rodzaju przesłanek, czemu dał wyraz w opinii w przedmiocie braku podstaw wznowienia postępowania (k. 9-11 maszynopisu opinii, odpowiednio k. 34 – 36 akt SN).

Realizując ustawowy obowiązek, także i rozstrzygający obecnie skład Sądu Najwyższego skontrolował sprawę z urzędu, nie dostrzegając bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Po analizie akt sprawy, Sąd Najwyższy stwierdził, że przedmiotem niniejszej sprawy było odszkodowanie i zadośćuczynienie w związku z zastosowaniem środka zabezpieczającego, nie zaś kwestia odpowiedzialności karnej, sprawa została rozpoznana przez właściwy sąd w odpowiednim składzie, nie zachodziły także uchybienia związane z osobą samego wnioskodawcy i jego pełnomocnika, stanowiące tzw. bezwzględne powody uchylenia orzeczenia.

Biorąc pod uwagę status wnioskującej i charakter postępowania, przepisy dotyczące tzw. obrony obligatoryjnej nie miały w sprawie zastosowania. Niemniej jednak podkreślić należy, iż wnioskodawczyni brała osobiście udział w postępowaniu i była należycie reprezentowana przez przyznanego jej pełnomocnika. W sprawie nie zachodzą zatem także i przesłanki z art. 439 § 1 pkt 10 i 11 k.p.k. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy nie stwierdził zaistnienia powodów, w wypadku wystąpienia których konieczne byłoby wznowienie postępowania w sprawie z urzędu. [l.n]