Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 42/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed transfer request due to insufficient evidence of health preventing trial attendance.

Numero d'incarto II KO 42/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the criminal case to another court based on the defendant's health. The defense argued that long travel distances and medical opinions indicated the defendant could not endure the journey, threatening fair trial rights. The Supreme Court ruled that the medical opinion was outdated and failed to prove the defendant currently cannot participate in proceedings held in their local jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 6 ust. 1 KCHWP: The Supreme Court's power to transfer cases for the sake of fair trial requires current evidence that the defendant's health prevents participation in the competent court, but does not automatically justify transfer if the defendant can participate in a local court.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of criminal proceedings fair trial rights defendant health condition Supreme Court jurisdiction medical opinion validity allontanamento nonostante motivi di salute assenza prolungata contratto a distanza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 37 k.p.k.
akt II K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. w zw.
art. 9 § 2 k.p.k.
art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s. postanowił: nie uwzględnić wniosku.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
Jedną z jego gwarancji jest rozpoznanie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art.
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności).
art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.
Również Kodeks postępowania karnego zawiera dyrektywę nakazującą dążenie do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie (art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.).
art. 22 § 1 k.p.k.
art. 107 § 1 k.k
‎oskarżonego o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 lipca 2020 r.‎wniosku Sądu Rejonowego w P.
art. 37 k.p.k
akt II K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 113 § 1 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KO 100/10
postanowienia SN: z 15 grudnia 2010 r., II KO 100/10, OSNwSK 2010, poz.
III KO 51/11
2520; z 21 lipca 2011 r., III KO 51/11; z 14 grudnia 2011 r., IV KO 106/11, OSNwSK 2011, poz.
IV KO 106/11
2520; z 21 lipca 2011 r., III KO 51/11; z 14 grudnia 2011 r., IV KO 106/11, OSNwSK 2011, poz.
II KO 49/12
Supreme Court transfers criminal case to nearest district court due to defendant's severe mobility impairments.
IV KO 54/12
Supreme Court transfers criminal case to another district court due to defendants' health preventing travel.
II KO 45/12
Supreme Court transfers joint criminal case to another district court due to defendants' severe health preventing travel.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 42/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie B. W. ‎oskarżonego o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 lipca 2020 r.‎wniosku Sądu Rejonowego w P. zawartego w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…), o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. postanowił: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIESąd Rejonowy w P. , postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II K (…), zwrócił się – na podstawie art. 37 k.p.k.

– o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemuUzasadniając przedmiotowe wystąpienie Sąd podniósł, że obrońca oskarżonego powołując się na art 9 § 2 k.p.k. w zw. z art. 37 k.p.k. zasygnalizowała celowość zwrócenia się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd Rejonowy w B.. Stan zdrowia oskarżonego uniemożliwia mu długie podróże, a miejsce zamieszkania oskarżonego oraz Sąd Rejonowy w P. dzieli odległość 200 km. Obrońca przedłożyła opinię sądowo-lekarską z dnia 10 listopada 2019 r., z której wynika, że długie podróże mogą sprzyjać pogorszeniu stanu zdrowia oskarżonego (możliwość doznania urazów i wylewów), a nadto potwierdza ona zmiany stawowe i ograniczoną możliwość poruszania się na dłuższych dystansach.Powołane wyżej okoliczności, zdaniem występującego Sądu, dają podstawę do skorzystania przez Sąd Najwyższy z uprawnienia określonego w art. 37 k.p.k. i przekazania sprawy, w uwzględnieniu dobra wymiaru sprawiedliwości, do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wystąpienie nie zasługiwało na uwzględnienie.Pojęcie dobra wymiaru sprawiedliwości, którego zagrożenie jest warunkiem skorzystania przez Sąd Najwyższy ze szczególnego uprawnienia z art. 37 k.p.k. odnosi się także do potrzeby realizacji konstytucyjnego i konwencyjnego prawa do rzetelnego procesu.

Jedną z jego gwarancji jest rozpoznanie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności). Również Kodeks postępowania karnego zawiera dyrektywę nakazującą dążenie do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie (art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.). Z tych powodów przez pojęcie dobra wymiaru sprawiedliwości należy też rozumieć interes wymiaru sprawiedliwości w szybkim rozpoznaniu sprawy. Dlatego zakresem przedmiotowym przepisu art. 37 k.p.k. objęto także okoliczności dotyczące złego stanu zdrowia oskarżonego czy jego kalectwa, które uniemożliwiają stawienie się na rozprawę w sądzie właściwym, ale nie stanowią przeszkody do udziału w postępowaniu przed sądem położonym w okręgu, w którym oskarżony stale przebywa, jeżeli daje to realne szanse jego udziału w rozprawie przed tym sądem.

Sytuacja taka może stanowić podstawę przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu (zob. D. Świecki, [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz do art. 37, Warszawa 2019, teza 4 oraz m.in. postanowienia SN: z 15 grudnia 2010 r., II KO 100/10, OSNwSK 2010, poz. 2520; z 21 lipca 2011 r., III KO 51/11; z 14 grudnia 2011 r., IV KO 106/11, OSNwSK 2011, poz. 2374; z 26 września 2012 r., II KO 49/12; z 11 września 2012 r., IV KO 54/12; z 29 sierpnia 2012 r., II KO 45/12).Rzecz natomiast w tym, że okoliczność w postaci złego stanu zdrowia oskarżonego mającego uniemożliwiać stawiennictwo przed sądem miejscowo właściwym, ale nie wykluczająca możliwości prowadzenia postępowania przed innym sądem równorzędnym, nie została, w ocenie Sądu Najwyższego, w dostateczny sposób wykazana.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że opinia sądowo-lekarska złożona przez obrońcę datowana jest na 10 listopada 2019 r., a więc została sporządzona przed ośmioma miesiącami. Nie odzwierciedla zatem aktualnego stanu zdrowia oskarżonego. Sąd występujący do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. i argumentując, że wykładnikiem dobra wymiaru sprawiedliwości jest stan zdrowia strony postępowania, dopuszczający możliwość prowadzenia procesu, ale przed innym sądem równorzędnym, powinien w pierwszej kolejności ustalić – w sposób niebudzący wątpliwości – aktualność tej przesłanki w dacie wystąpienia ze stosownym wnioskiem.

Sąd Rejonowy winien zatem w pierwszej kolejności zweryfikować przedłożoną przez obrońcę opinię, w szczególności samodzielnie powołując biegłego lekarza (instytucję) w celu jednoznacznego zweryfikowania stanu zdrowia oskarżonego i w zależności od wyników postępowania dowodowego w tym zakresie – kontynuować postępowanie, albo je zawiesić w oparciu o art. 22 § 1 k.p.k., względnie – rozważyć celowość wystąpienia do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k.Z tych wszystkich względów, uznając że w chwili obecnej brak jest wystarczających podstaw do skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 37 k.p.k. orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.