Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 37/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request as obviously unfounded due to lack of statutory grounds under Polish Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto II KO 37/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's request for a retrial under Article 545 § 3 of the Criminal Procedure Code as obviously unfounded. The defendant argued that a positive mediation outcome with the victim should have triggered extraordinary leniency, but the court found no factual basis for retrial under Article 540 § 1. The court ruled that retrial is not a mechanism to re-examine established facts or to enforce leniency merely because a victim mediated.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 545 § 3 k.p.k.; Art. 60 § 2 k.k.: A retrial request is rejected as obviously unfounded if it merely negates established facts or cites a mediation outcome without meeting the strict statutory conditions for extraordinary leniency.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request obviously unfounded extraordinary leniency criminal procedure code mediation outcome factual findings Supreme Court termini di ricorso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 540 § 1 k.p.k.
do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit.
Art. 545 § 3 k.p.k.
akt V K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.
Art. 60 § 2 k.k.
Przepis art. 60 § 2 k.k.
art. 545 § 3 k.p.k
akt V K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 13 § 1 k.k
akt V K (…), wnioskodawca został uznany winnym popełnienia czterech zarzucanych mu przestępstw, w tym czynu z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
art. 157 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 8 lat pozbawiania wolnościSąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 1 marca 2017 r., sygn.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 118 § 1 k.p.k
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek skazanego o wznowienie postępowania, gdyż tak w oparciu o dyspozycję art. 118 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 37/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie T. C. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 września 2020 r.,‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt V K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt V K (…), wnioskodawca został uznany winnym popełnienia czterech zarzucanych mu przestępstw, w tym czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzono mu karę 8 lat pozbawiania wolnościSąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II AKa (…), zmienił wymieniony wcześniej wyrok w części dotyczącej przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w ten sposób, że uznał T.

C. za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności.W dniu 30 czerwca 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. b k.p.k. Wobec tego, że w uzasadnieniu wniosku skazany nie podniósł istnienia okoliczności mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania, zarządzeniem z dnia 1 lipca 2020 r. został wezwany do wskazania w terminie 7 dni okoliczności mających stanowić podstawę wznowienia.Skazany, któremu wezwanie zostało doręczone w dniu 20 lipca 2020 r. w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek skazanego o wznowienie postępowania, gdyż tak w oparciu o dyspozycję art. 118 § 1 k.p.k. potraktować należało pismo T. C. , jest oczywiście bezzasadny, w związku z czym należało, w trybie art. 545 § 3 k.p.k., odmówić jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci wcześniejszego rozpoznania wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Stosownie do dyspozycji 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie.

Przypomnieć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 540 § 1 k.p.k. postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:1.w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia;2.po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze, czy też skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary.Analiza treści wniosku skazanego każe stwierdzić, że nie niesie on ze sobą żadnych informacji wskazujących na zaistnienie okoliczności, które mogłyby być traktowane w kategoriach przedstawionych wyżej podstaw wznowieniowych.

Wynika z niego, że wnioskodawca neguje trafność ustaleń stanowiących podstawę faktyczną jego odpowiedzialności, a także podnosi nieuwzględnienie wyniku pozytywnie zakończonej mediacji z pokrzywdzonym, co jego zdaniem obligowało Sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.Wznowienie postępowania nie jest instytucją przewidzianą do ponownego badania trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę odpowiedzialności karnej wnioskodawcy, a samo jego przekonanie o niesłuszności skazania nie jest wystarczającą przesłanką wzruszenia prawomocnego wyroku w trybie wznowienia postępowania.

Podstawy wznowienia postępowania nie stanowi także pozytywny wynik postępowania mediacyjnego. Przepis art. 60 § 2 k.k. daje możliwość zastosowania nadzwyczajnego złagodzenie kary w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa, w szczególności, jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, szkoda została naprawiona albo pokrzywdzony i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody, ale nie czyni tego obowiązkiem, a tylko w takim przypadku aktualizuje się podstawa wznowienia postępowania określona w art. 540 § 1 pkt 1 lit. b k.p.k.

Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.