Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KO 30/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed retrial request as court applied the older, more lenient version of the penal code provision.

Numero d'incarto II KO 30/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's request for a retrial based on a constitutional ruling that invalidated a specific article of the Penal Code. The defense argued that the appellate court should have applied the new, unconstitutional version of the law, but the prosecution contended the court correctly used the older, more lenient text under the principle of favoring the accused. The court ruled that since the appellate court applied the older, less severe version of the provision, there was no legal basis to overturn the final judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 2 k.p.k.; Art. 4 § 1 k.k.: A retrial is not warranted when the final judgment applied the older, more lenient version of a penal code provision that was later found unconstitutional, as the court did not apply the invalidated new text.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request dismissal favoring the accused principle unconstitutional penal code provision temporal validity of law principle of non-retroactivity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 540 § 2 k.p.k.
Jako podstawę wznowienia wskazano przepis art. 540 § 2 w
Art. 542 § 1 k.p.k.
związku z art. 542 § 1 k.p.k. Domagano się w nim uchylenia, na podstawie art.
Art. 547 § 2 k.p.k.
Art. 4 § 1 k.k.
Konstytucją RP, albowiem – zgodnie z art. 4 § 1 k.k. - zastosował przepis art.
Art. 118 ust. 1 Konstytucji RP
niezgodny z art. 118 ust.
Art. 119 ust. 1 i 2 Konstytucji RP
1 i art. 119 ust. 1 i 2 Konstytucji RP uznany został art.
art. 148 § 2 k.k
przestępstwo określone w art. 148 § 2 k.k.
art. 148 § 2 pkt 4 k.k
za przestępstwo określone w art. 148 § 2 pkt 4 k.k.
art. 542 § 1 k.p.k
związku z art. 542 § 1 k.p.k.
art. 547 § 2 k.p.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
P 11/08
Constitutional Court invalidates Criminal Code amendment for violating legislative procedure requirements under Articles 118 and 119 of the Constitution.
II KO 116/00
IV KO 139/09
106, z 28 stycznia 2010 r., IV KO 139/09,
IV KO 43/10
194, z 7 kwietnia 2010 r., IV KO 43/10, R-OSNKW
IV KO 19/10
684, 11 marca 2010 r., IV KO 19/10, R-OSNKW 2010, poz.
III KO 101/10
10 marca 2011 r., III KO 101/10, nie publ.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KO 30/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN

Sędziowie SN:

Jerzy Gubba

Piotr Hofmański (sprawozdawca)

Roman Sądej

na posiedzeniu

w sprawie W. O.

po rozpoznaniu wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania

karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 6

grudnia 2005 r., utrzymującym w mocy – w zakresie skazania oskarżonego za

przestępstwo określone w art. 148 § 2 k.k. – wyrok Sądu Okręgowego z 21

marca 2005 r.,

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić wniosek o wznowienie postępowania;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. K., Kancelaria

adwokacka w W. kwotę 442.80 PLN (słownie: czterysta czterdzieści

dwa złote i 80/100), w tym 23 % podatku VAT, za sporządzenie i

podpisanie wniosku o wznowienie postępowania;

3. zwolnić

skazanego

od

ponoszenia

kosztów

przedmiocie wznowienia postępowania.

UZASADNIENIE

postępowania

w

Obrońca skazanego W. O. złożył wniosek o wznowienie postępowania w

spawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 6

grudnia 2005 r., w której W. O. skazany został za przestępstwo określone w art.

148 § 2 pkt 4 k.k. Jako podstawę wznowienia wskazano przepis art. 540 § 2 w

związku z art. 542 § 1 k.p.k. Domagano się w nim uchylenia, na podstawie art.

547 § 2 k.p.k. wyroku Sądu Apelacyjnego oraz poprzedzającego go wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 21 marca 2005 r. w części dotyczącej skazania W. O.

za przestępstwo określone w art. 148 § 2 pkt 4 k.k. i przekazania sprawy w tym

zakresie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w pierwszej

instancji. W uzasadnieniu wniosku obrońca wskazał, że na skutek wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. P 11/08, za

niezgodny z art. 118 ust. 1 i art. 119 ust. 1 i 2 Konstytucji RP uznany został art.

1 pkt 15 ustawy z 27 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy –

Kodeks postępowania karnego i ustawy – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr

163, poz. 1363), a w rezultacie z dniem wejścia w życie tej noweli został

usunięty z porządku prawnego przepis art. 148 § 2 k.k. W sprawie W.O. wyrok

Sądu pierwszej instancji, którym skazano go – między innymi – za przestępstwo

określone w art. 148 § 2 pkt 4 k.k., utrzymany został w mocy już po wejściu w

życie noweli z dnia 27 lipca 2005 r., co nastąpiło z dniem 26 września 2005 r.

Ustosunkowując się pisemnie do wniosku o wznowienie, Prokurator

Prokuratury Generalnej wniósł o oddalenie wniosku wywodząc, że utrzymując

w mocy wyrok Sadu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie, Sąd Apelacyjny

nie zastosował przepisu znowelizowanego ustawą uznaną za sprzeczną z

Konstytucją RP, albowiem – zgodnie z art. 4 § 1 k.k. - zastosował przepis art.

148 § 2 pkt 4 k.k. w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie tej ustawy, a

więc nie dotknięty niekonstytucyjnością.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Niewątpliwie

brak

precyzji

w

uzasadnieniu

wyroku

Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. powodował wiele trudności

interpretacyjnych, które jednak obecnie, dzięki konsekwentnemu stanowisku

judykatury, zostały usunięte. I tak, nie ulega wątpliwości, że na podstawie art.

540 § 2 k.p.k. wznowieniu podlega postępowanie nie tylko wtedy, gdy podstawą

skazania był przepis uznany za niezgodny z Konstytucją, ale także wtedy, gdy

był to przepis znowelizowany niekonstytucyjną ustawą. Nie ulega wątpliwości

także to, że na skutek uznania za naruszający Konstytucję RP przepis ustawy

nowelizującej, utracił moc art. 148 § 2 k.k., który został niekonstytucyjnym

przepisem znowelizowany i że na skutek tego nie doszło do „odżycia” przepisu

w brzmieniu poprzedzającym niekonstytucyjną nowelizację. W tym sensie

orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r. wywołało

skutek ex tunc, co w realiach rozpoznawanej sprawy oznacza, że Sąd

Apelacyjny nie mógłby zastosować art. 148 § 2 k.k. w brzmieniu nadanym mu

nowelą z dnia 27 lipca 2005 r., albowiem w czasie gdy wyrokował, przepisu

tego nie było w porządku prawnym.

W argumentacji, która wspiera wniosek obrońcy skazanego W. O. o

wznowienie postępowania, pominięto jednak to, że Sąd Apelacyjny nie stosował

art. 148 § 2 k.k. w brzmieniu

nadanym mu przez niekonstytucyjną nowelę,

albowiem w sprawie znajdował zastosowanie art. 4 § 1 k.k., zgodnie z którym,

w sytuacji gdy w chwili orzekania obowiązuje inna ustawa niż w czasie

popełnienia przestępstwa, sąd stosuje ustawę nową, chyba że poprzednio

obowiązująca jest względniejsza dla sprawcy. Nie ulega przy tym wątpliwości,

że art. 148 § 2 k.k. w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie noweli z 27

lipca 2005 r. był dla sprawcy względniejszy niż w brzmieniu nadanym mu przez

tę ustawę. W rezultacie, Sąd Apelacyjny nie stosował w sprawie przepisu

znowelizowanego ustawą naruszającą Konstytucję RP, co wyklucza zaistnienie

podstawy do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy podzielając jednolite i

niekwestionowane orzecznictwo najwyższej instancji sądowej w analogicznych

sprawach (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2010 r., II

KO 116/00, R-OSNKW 2010, poz. 106, z 28 stycznia 2010 r., IV KO 139/09,

R-OSNKW 2010, poz. 194, z 7 kwietnia 2010 r., IV KO 43/10, R-OSNKW

2010, poz. 684, 11 marca 2010 r., IV KO 19/10, R-OSNKW 2010, poz. 551, z

10 marca 2011 r., III KO 101/10, nie publ. i inne), orzekł jak w postanowieniu.